ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ!

H ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ, Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ!

Ρε τομάρι Φώτη Κουρέλη, σε ποια χώρα ζεις ρε κάθαρμα, που τα βλέπεις όλα καλά κι όλα ωραία;
Ανεργία, φτώχεια, πείνα, δυστυχία, στην ουρά για ένα πιάτο φαγητό, υποσιτισμός μεταξύ μαθητών, ναρκωτικά, μετανάστευση, πορνεία, θάνατοι από έλλειψη φαρμάκων, αυτοκτονίες, αγωνία, αβεβαιότητα, κατάθλιψη, εγκληματικότητα…
Ποιον κοροϊδεύεις ρε πολιτικό φύραμα; H Ελλάδα πεθαίνει, η Ελλάδα διαλύεται, η Ελλάδα σβήνει!
Που ζεις ρε πουλημένο τομάρι κι εσύ και τα ανδράποδα που απαρτίζουν το κόμμα παρωδία της νεοφιλελεύθερης αριστεράς;

Τσικάρι μ’

Το πιο συγκλονιστικό ανάγνωσμα της ζωής μου ήταν τα γράμματα που έγραφαν στις γυναίκες τους οι Πόντιοι που επρόκειτο να εκτελεστούν την επόμενη ημέρα από τους Τούρκους.

Αν και ήξεραν πως δεν υπάρχει πια ζωή γι’ αυτούς, έδιναν πάρα πολύ ψύχραιμα κουράγιο στις γυναίκες τους και συμβουλές για το πώς πρέπει να προφυλάξουν και να φροντίσουν τα παιδιά τους.

Δεν υπήρχε καμία αναφορά στους εαυτούς τους και την τύχη τους. Τους ένοιαζε μόνο για τις...

γυναίκες τους και τα παιδιά τους.

Είχα περάσει ένα ολόκληρο βράδυ άγρυπνος στη Θεσσαλονίκη, διαβάζοντας αυτά τα γράμματα.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτό το βράδυ και αυτά τα γράμματα, και όχι μόνο επειδή ο παππούς μου και η γιαγιά μου ήταν πρόσφυγες από τον Πόντο.

Ήταν η αξιοπρέπεια και η γενναιότητα των μελλοθάνατων Ποντίων που σημάδεψαν την ψυχή μου.

Δεν πήγα ποτέ στην Αμάσεια για να δω το μέρος που γεννήθηκαν και έζησαν οι προγονοί μου, ούτε γεύτηκα τα υπέροχα μήλα που ποτέ δεν ξέχασε η γιαγιά μου.

Υποσχέθηκα στην γιαγιά μου πως θα πάω μια μέρα στην Αμάσεια αλλά, από την άλλη, έχω ορκιστεί πως δεν θα πάω στην Τουρκία, αν δεν φύγουν οι Τούρκοι από την Κύπρο.

Ίσως, το γενικότερο ξεπούλημα Ελλάδας και Κύπρου να με κάνει να αλλάξω γνώμη.

Σήμερα, ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, σκέφτομαι όλους τους «Πόντιους» του κόσμου.

Και μπορεί οι Πόντιοι να μην είναι ρατσιστές -αν και μάλλον θα υπάρχουν κάποιες λιγοστές εξαιρέσεις-, αλλά ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων σήμερα αποδεικνύονται ρατσιστές.

Απορώ πώς μπορείς να συγκινείσαι από τη Γενοκτονία των Ποντίων και, παράλληλα, να είσαι ρατσιστής.

Και για άλλα θέματα απορώ αλλά δεν περιμένω απαντήσεις. Μεγάλωσα πια.

(«Τσικάρι μ’» φώναζε η γιαγιά μου τα εγγόνια της. Τσικάρι είναι το σπλάχνο. Ένα κείμενο για την Πόντια γιαγιά μου: «Ανθ’ ημών η αγάπη».)

"Πιτσιρίκος"

19 ΜΑΪΟΥ. ΟΙ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΕΝΝΗΤΩΝ.

ΚΑΜΜΙΑ ΕΝΤΟΛΗ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ, ΚΑΜΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΚΑΜΜΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΥΠΕΡΑΝΩ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.

BUT I HAVE orders from the Dead
that warn me: “DO NOT FORGET ME:
My blood will fill the air you breathe
FOREVER.”
“MY DEATHBIRD is Not DEAD
HE CARRIES ALL MY TEETH:
MY SMILE OF UNFORGETFULNESS,
MY LAUGH!
VRYKOLAKA!
I am the man unburied
who CANNOT sleep
IN FORTY PIECES!!!!!
I am the girl,
dismembered
and unblessed,
I am the open mouth
that drags your flesh
and will never rest
until
MY DEATH IS WRITTEN
IN A ROCK THAT CAN
NOT BE
BROKEN!”
And these are the orders
from The Dead.

 olympiada

ΚΟΝΤΟΣ ΨΑΛΜΟΣ ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ…

Χρόνιες και αθεράπευτες οι ασθένειες της Αριστεράς που κατά κανόνα οδηγούν στην περιθωριοποίηση… Μου είπε κάποτε παλιός αριστερός, «και μόνος του να απομείνει ένας αριστερός, θα διασπαστεί σε δυο ομάδες!» Αν τη γλυτώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, λόγω Τσίπρα ασφαλώς, θα έχουμε την εξαίρεση του κανόνα. ‘Ιδωμεν… Κοντός ψαλμός αλληλούια, ο Ιούλιος κοντά είναι…

Οι πολιτικοί ακόμα δεν εχουν καταλάβει…

Αυτό που γίνεται με την Χ.Α είναι εντυπωσιακό… Είναι εντυπωσιακό πως γυρίζει σαν μπούμερανγκ κάθε προσπάθεια του κομματικού κατεστημένου να τους φιμώσουν… Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του Δραγασάκη να αποπέμψει από την Βουλή τον Βουλευτή της Χ.Α βγήκε πάλι υπέρ της Χ.Α…

Δεν έχουν καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει… Πρέπει να σκεφτούν ότι το πολιτικό σύστημα έχει φτάσει σε τέτοια απαξία που η συμπεριφορά της Χ.Α αντικατοπτρίζει ένα μεγάλο ποσοστό της Κοινωνίας!

Μην αρχίσουν τους λαϊκισμούς… Όχι η Κοινωνία δεν είναι φασίζουσα! Αλλά η Κοινωνία δεν πείθεται από τα ταξίδια στην Κίνα και στο Αζερμπαϊτζάν!

Αν δεν αποκαταστήσουν την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος τα ποσοστά της Χ.Α δεν θα πέσουν με τίποτα…

Μερικά παραδείγματα σήψης του πολιτικού συστήματος…

Έχουν φτάσει την χώρα σε τέτοια κατάσταση που η φύλαξη της ιδιωτικής περιουσίας ανατίθεται είτε στους πολίτες τους ίδιους είτε σε ιδιωτικούς φύλακες ασφαλείας… Ένα απέραντο Γκόθαμ Σίτι έχουμε γίνει όπου η έννοια της ασφάλειας είναι ανύπαρκτη!

Έχει κατακλυστεί η Χώρα από λαθρομετανάστες και το Κράτος είναι εντελώς απών!! Οι πόλεις είναι γεμάτες από λαθρομετανάστες που πωλούν το οτιδήποτε για να επιβιώσουν… Στην Αθήνα έκαναν την επιχείρηση Ξένιος Δίας και ακόμα το κέντρο είναι παραδομένο στην παρανομία! Μπορεί ο Δένδιας να κυκλοφορήσει μετά τις 9 στο κέντρο της Αθήνας; Μπορεί ο Καμίνης να κάνει με τα πόδια το τετράγωνο του Δημαρχείου στην Λιοσίων;

Έχει βγάλει η Κυβέρνηση νόμο για σύλληψη όσων χρωστούν, για κατάσχεση τραπεζικών λογαριασμών κ.α Και ξέχασαν οι Υπουργοί αυτής της Χώρας να εκδώσουν υπουργική απόφαση για το ύψος των δημοτικών τελών που θα πλήρωνε η πρώην γερμανική, καναδική πλέον, εταιρεία του αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλος! Δηλαδή τόσα χρόνια δεν έχουν πληρώσει φράγκο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση!! Χώρια τον ΦΠΑ τον οποίο πάλι δεν πληρώνουν και έχει φτάσει κάποια δεκάδες εκατομμύρια ευρώ το χρέος τους!!

Στην Γαλλία δίκασαν τον πρώην Πρόεδρο της Χώρας, Σιράκ, για παραπτώματα που είχε διαπράξει ως Δήμαρχος του Παρισιού… Ούτε διαγραφές, ούτε παραγραφές…

Στην Ιταλία ο Μπερλουσκόνι καταδικάστηκε για φορολογικές παραβάσεις… Ούτε προσωπικό απόρρητο… Ούτε ασυλίες… Ούτε κήρυγμα για ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής…

Στην Ισπανία φυλακίστηκε ο πρώην Πρόεδρος Ισπανικής τράπεζας ο οποίος με τους χειρισμούς του την ζημίωσε σημαντικά…

Στην Ελλάδα ο Τσουκάτος παραδέχτηκε ότι πήρε μαύρο χρήμα για ταμεία πολιτικού κόμματος, του ΠΑΣΟΚ, και δεν έγινε τίποτα… Αποδείχθηκε ότι όντως παρακολουθούσαν τον Πρωθυπουργό της Χώρας, τον Καραμανλή, και δεν έγινε τίποτα… Αποδείχθηκε ότι η SIEMENS λάδωνε υπαλλήλους και πολιτικούς και δεν έγινε πάλι τίποτα… Επιφανείς Έλληνες έκλεψαν ή αποδέχθηκαν μαύρο χρήμα αλλά επειδή το επέστρεψαν δεν διώχθηκαν, Λαυρεντιάδης και σια… Διοικήσεις τραπεζών έδωσαν θαλασσοδάνεια σε κόμματα και η Βουλή αποφάσισε με νόμο να τους αθωώσει…

Όπως λέει και ο Καθηγητής Γ. Κοντογιώργης το πολιτικό σύστημα στην χώρα μας έχει εφεύρει τέτοιους νόμους που δεν θα τους είχε σκεφτεί ούτε ο πιο ευφάνταστος κακοποιός!!

Αν οι πολιτικοί της χώρας δεν αποφασίσουν να αλλάξουν και να κερδίσουν έμπρακτα την εμπιστοσύνη των πολιτών, εισάγοντας στοιχεία δημοκρατικότητας και διαφάνειας στην λειτουργία των κομμάτων και της πολιτικής, τα ποσοστά της Χ.Α και κάθε Χ.Α θα συνεχίσουν να αυξάνονται σημαντικά…Δεν είναι μόνο θέμα οικονομίας! Η οικονομία χρειάζεται δέκα και πλέον χρόνια για να αποκατασταθεί…

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ!

Πηγή

ΤΟ ΜΑΓΙΟ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΚΑΙ Η ΞΕΥΤΙΛΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ...

Πριν από μερικές ημέρες, αναρτήθηκε στο διαδίκτυο φωτογραφία της Μενεγάκη με μαγιό, που ανέβασε η ίδια στο twitter. Σήμερα, πληροφορίες λένε ότι το συγκεκριμένο μαγιό, εξαντλήθηκε στο κατάστημα που το πουλάει μέσω ιντερνέτ!!!
Και περιμένουμε απ’ απ’ αυτόν τον χοντροξεφτίλα λαό ανοίξει τα στραβά του και να δει το ζοφερό μέλλον των παιδιών του που μεταναστεύουν κατά χιλιάδες για τον επιούσιο! Τζάμπα μου φαίνεται ότι χτυπιόμαστε…

Συγκλονιστικό: Πόντιος επιζών αφηγείται την Γενοκτονία των Ποντίων!

Ένας από τους τελευταίους επιζώντες της Γενοκτονίας των Ποντίων αφηγείται για την αλησμόνητη πατρίδα και όσα έζησε και τον πληγώνουν.  
Η συνέντευξη δόθηκε στην κ. Αντωνιάδου Μαρία στις 19 Μαΐου 2010.
Για ορισμένους μοιάζει με παραμύθι. Σε άλλους φαντάζει ως ένα απόμακρο τραγικό γεγονός που συνέβη κάπου, κάπως, κάποτε. Κάποιοι δεν γνωρίζουν.
Για μερικές χιλιάδες αποτελεί ημέρα μνήμης: 353.000 Ελληνες, άνδρες και γυναίκες, παιδιά, έφηβοι, νέοι και γέροι, πεταμένοι κάπου στις πλαγιές, στα χωράφια, στις ρεματιές, χωρίς ποτέ κανένας να μπορέσει να θάψει τα κορμιά τους.

Τα Τάγματα Εργασίας, αφού τους εξόντωσαν, τους πέταξαν... Ελάχιστοι οι εναπομείναντες και ακόμη λιγότεροι εκείνοι που ως σήμερα ζουν, θυμούνται και εξιστορούν στα παιδιά, στα εγγόνια, στα δισέγγονα και στα τρισέγγονά τους όσα έζησαν... Την τραγωδία, τη λαίλαπα του πολέμου και του φανατισμού.
Ο 98χρονος κ. Σταύρος Κοντογιαννίδης στην πορεία της ζωής του μίλησε στα παιδιά του, την Αριάδνη, την Παρθένα, την Αννα, τον Επαμεινώνδα και τον Θεόδωρο, αφηγήθηκε στα δέκα εγγόνια του και στα ισάριθμα δισέγγονά του και θα ήθελε, αν προλάβει, να μιλήσει και σε τρισέγγονό του για την αλησμόνητη πατρίδα.
Για τον πατέρα του Θεόδωρο Κοντογιαννίδη, ο οποίος εξοντώθηκε, για τη θεία του Ελένη που αρνιόταν να αποκαλύψει πού κρυβόταν ο άνδρας της ο Αναστάσης...
Για τους τούρκους συγχωριανούς τους που τους ειδοποίησαν ότι ερχόταν μεγάλο κακό και τους βοήθησαν να διαφύγουν.
Σταύρος Κοντογιαννίδης, τόπος γεννήσεως Ζιμόνα Χαρίενας, Αργυρούπολη Τραπεζούντας. Ονομα πατρός, Θεόδωρος, επάγγελμα συνταξιούχος, πρώην πεταλωτής, γεωργός, μαραγκός.
Εζησε στον Πολύμυλο Κοζάνης τα περισσότερα χρόνια της ζωής του και τώρα ζει στη Θέρμη Θεσσαλονίκης. Ανθρωπος απλός, του μόχθου. Τα χέρια του ακόμη ροζιασμένα από την πολλή δουλειά, και ας πέρασαν πάνω από 20 χρόνια από τότε που πήρε σύνταξη.
Η προσφυγιά δεν του επέτρεψε να πάει σχολείο. Τα ποντιακά μπλέκονται με τη νεοελληνική γλώσσα, τα συναισθήματα έντονα. Δεν ξεχνάει όσα χρόνια και αν πέρασαν.
Αφηγείται στο «Βήμα» όσα έζησε και ας τον πληγώνουν. Θέλει, λέει, να θυμούνται όλοι, να μη μισούν αλλά και να μην ξεχνούν...
«Ημουν οχτώ χρονών.Μια μέρα, στο χωριό, οι τούρκοι συγχωριανοί και γείτονες, μας ειδοποίησαν ότι έπρεπε να φύγουμε. Θα έρχονταν οι Τσέτες... Φωνές, κλάματα, μοιρολόγια.
 Βγήκαμε στους δρόμους.
Από τη βιασύνη δεν προλάβαμε να πάρουμε τίποτε μαζί παρά μόνο τις εικόνες... και την ψυχή μας. Δεν καταλάβαινα και πολλά.
Δεν καταλάβαινα γιατί η μάνα μου κοιτούσε το διώροφο αρχοντικό σπίτι μας και έκλαιγε κρατώντας μας σφιχτά στην αγκαλιά της.
Οι μεγαλύτεροι κρατούσαν στα χέρια τους λίγα ρούχα και ψωμί. Αλλοι έτρεξαν στην όμορφη εκκλησιά μας, τον Αϊ-Γιώργη, πήραν εικόνες, το Ευαγγέλιο και τον σταυρό. Μάνες χάνανε τα παιδιά τους, αδέλφια χωρίστηκαν.
Φωνές, κλάματα, κατάρες από τη μια και από απέναντι διαταγές και πυροβολισμοί. Ολοι προσευχόμασταν στον Θεό που δεν μπορούσε να μας βοηθήσει».
Εχασε τρία από τα αδέλφια του και απόμεινε μόνος, με τον μικρό του αδελφό Αχιλλέα, μωρό στην αγκαλιά της μάνας του, ο οποίος θήλαζε και είχε να φάει.
Ο 98χρονος κ. Σταύρος Κοντογιαννίδης αφηγείται για την αλησμόνητη πατρίδα και όσα έζησε και τον πληγώνουν
«Απομακρυνόμασταν από τα χωριά μας, περπατούσαμε ημέρες, εβδομάδες και όταν συναντούσαμε χωριά ακούγαμε τους Τούρκους να τραγουδούν το “Γιασά Κεμάλ, γιασά” (“Ζήτω Κεμάλ, ζήτω”)κρυβόμασταν.
Οι μανάδες κλείνανε τα στόματα των παιδιών τους για να μην ακούσουν τα κλάματα οι Τσέτες. Αρκετοί ηλικιωμένοι δεν μπορούσαν να περπατήσουν, έπεφταν και δεν σηκώνονταν ποτέ. Πέθαιναν κι έμεναν εκεί άταφοι».
Και όμως: «Ζούσαμε στο χωριό αρμονικά με τους Τούρκους. Είχαν πάει εκεί οι προγονοί μου αρκετά χρόνια πριν, κυνηγημένοι από τους Τούρκους στην Τραπεζούντα. Τον πατέρα μου τον σκότωσαν. Στα παιδικά μου χρόνια άκουγα μόνο μοιρολόγια από τις γυναίκες που θρηνούσαν τους άνδρες τους. Μετά τον πατέρα μου σκότωσαν τη γυναίκα του θείου μου Αναστάση, την Ελένη, επειδή αρνιόταν να αποκαλύψει πού κρυβόταν ο άνδρας της».
Θυμάται σαν σήμερα τα «Αμελέ Ταμπουρού», τα λεγόμενα Τάγματα Εργασίας, που προκάλεσαν το κακό.
Από την Τραπεζούντα με πλοίο ήλθαν στην Ελλάδα. «Λεγόταν “Κιτσεμάλ”. Οταν είδαμε το πλοίο συνειδητοποιήσαμε ότι θα φεύγαμε από την πατρίδα μας.
Αφήσαμε πίσω προγόνους,τάφους, σπίτια, μαγαζιά, τον φούρνο μας που ήταν ο καλύτερος της περιοχής μας, τα ζώα μας, τα χωράφια μας που ήταν σπαρμένα και ποτίστηκαν με τον ιδρώτα και το αίμα μας».
Το «Κιτσεμάλ» ήταν γεμάτο πρόσφυγες, στοιβαγμένους σαν σαρδέλες. «Μας αποβίβασε στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουμε ένα άλλο σαράβαλο πλοίο που νομίζαμε ότι θα βουλιάξει και θα πνιγούμε. Μερικοί πέθαιναν, οι παπάδες τούς έψελναν και οι άνδρες τούς πετούσαν στη θάλασσα.
Κρατούσα σφιχτά το χέρι της μάνας μου, μη χαθούμε έως ότου πατήσουμε ελληνικό χώμα. Πεινασμένοι, άρρωστοι, ταλαιπωρημένοι, κατεβήκαμε στην Πρέβεζα. Γυρίσαμε στον Πειραιά και από εκεί στη Θεσσαλονίκη.
Πήγαμε στην Τούμπα, μετά στην Αριδαία και τέλος με ποδαρόδρομο φτάσαμε κι εγκατασταθήκαμε στον Πολύμυλο Κοζάνης, μόνο τρεις από την επταμελή οικογένεια» .
19 ΜΑΪΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ Μετά το 1916 και τη Γενοκτονία των Αρμενίων, το 1919 Ελληνες και Αρμένιοι στον Πόντο συζητούν τη δημιουργία αυτόνομου ελληνοαρμενικού κράτους.
Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει η πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας.
Ως το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000- άλλοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στους 350.000.
Οσοι επέζησαν, κατέφυγαν σε Ρωσία και Ελλάδα (περίπου 400.000). Στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 η Βουλή των Ελλήνων κήρυξε ομόφωνα τη 19η Μαΐου Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Η Γενοκτονία των Ποντίων μέσα από αληθινές μαρτυρίες

Η Γενοκτονία των Ποντίων μέσα από αληθινές μαρτυρίες ανθρώπων που την έζησαν. Τα αποσπάσματα είναι από βιβλία του Χάρη Τσιρκινίδη και του Σάββα Κανταρτζή.
Α. Ο Χάρης Τσιρκινίδης στο βιβλίο "Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντο" αναφέρει την μαρτυρία του θείου του Ευριπίδη.
«Με πολλά βάσανα επιτέλους φτάσαμε στην Κερασούντα . Η πόλη ήταν γεμάτη από ρακένδυτους πρόσφυγες που έφυγαν από την τρομοκρατία των Τούρκων της υπαίθρου και συγκεντρώνονταν στις πόλεις.
Εκεί, στην Κερασούντα, μας προειδοποίησαν οι συμπατριώτες μας ότι μαζεύουν όλους τους Έλληνες και τους μεν μεγάλους τους κλείνουν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για να τους εξορίσουν κάθε φορά που συμπλήρωνε ο αριθμός των 250 ατόμων, τους δε μικρούς τους οδηγούν με μικρά καΐκια σ΄άγνωστα μέρη.
Στην εκκλησία δεν συμπληρώθηκε ποτέ ο αριθμός 250, γιατί εκεί χωρίς φαγητά , χωρίς νερό, μέσα στις ίδιες τους τις ακαθαρσίες, σε λίγες μέρες πέθαιναν οι περισσότεροι.
Με τα ίδια μας τα μάτια είδαμε εγώ και ο αδελφός μου να μεταφέρουν τα παιδιά λίγο παρά έξω από την Κερασούντα κι εκεί να τα παραδίδουν στους άγριους Τσέτες αντάρτες.
Αυτοί τα άρπαζαν από τα πόδια και χτυπούσαν τα κεφάλια τους πάνω στα μεγάλα βράχια της ακτής , μέχρι να πεθάνουν»
Β. Ο Σάββας Κανταρτζής εξέδωσε σε βιβλίο τις φοβερές του εμπειρίες το 1975 στην Κατερίνη.
Μια από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις του αναφέρεται στην καταστροφή του χωριού Μπεϊαλαν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν. Το Μπεϊαλάν είναι ένα από τα εκατοντάδες ελληνικά χωριά που καταστράφηκαν από τις τουρκικές συμμορίες:
“Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν’ αναστατωθούν.
Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος… Άλλοι άντρες που είχαν κρυψώνες σε σπίτια και σε στάβλους, τρύπωσαν σ’ αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς.
Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δουν τι θα γίνει…
Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι’ οι τσέτες , περισσότεροι από 150 έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας.
Τους ακολουθούσαν τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.
Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξέσπασε άγρια.
Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκόπανους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία- αλλιώς απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.
Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους.
Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό.
Οι τσέτες, πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ’ όπου μπορούσε να φύγει κανείς.
Έτσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.
Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι’ έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει, το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπαιδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους σε ένα βουβό κι’ ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας.
Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα του τεράτων, που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την “πατριωτική” του εκστρατεία.
Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα, και διεστραμμένοι σαδιστές, που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χύμιξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντάς τους να μαζευτούν στην πλατεία.
Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλωμες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους.
Οι κοπέλες άλλες με τους γέρους γονείς κι’ άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον κτηνώδη αυτόν τρόπο, στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς.
Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας.
Όταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κ’ οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρος την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης.
Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό.
Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση.
Και τότε, σαν λυσσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.
Κι’ όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι’ οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι’ αντιβούιζε στα γύρω βουνά και δάση…
Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής… επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν’ ανάψει η φωτιά.
Και σε λίγο τα δύο σπίτια, έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι’ απ’ έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τι ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.
Οι μητέρες ξετρελαμένες, έσφιγγαν, αλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κραύγαζαν “μάνα, μανίτσα!”.
Οι κοπέλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι’ άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες.
Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ’ αυτιά, φωνές μανιακές και κλάματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους – χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη!
Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.
Μερικές γυναίκες και κοπέλες στον πόνο, την φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά.
Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατίρι τους – πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.
Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα.
Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα.
Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι’ έσβησαν οι φωνές και το κλάμα.
Κι’ ακούγονταν μόνο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπεϊαλάν”.

Τμήμα σύνταξης Pontos-News.Gr