Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

H δική σας πρόταση ποια είναι, κύριε;




Γράφει ο πιτσιρίκος
Οπωσδήποτε, θα έχετε παρατηρήσει πως όποιος τολμάει να αμφισβητήσει το Μνημόνιο, την Τρόικα και τα νέα μέτρα αντιμετωπίζεται πάντα με ειρωνεία από τους συνομιλητές του και τον ρωτούν με ύφος υπεροχής ποια είναι η δική του πρόταση για... τη λύση του προβλήματος.
Κάποιοι νομίζουν πως αυτό συμβαίνει τώρα και μόνο στην Ελλάδα.
Δεν είναι έτσι. Η ερώτηση «εσείς τι προτείνετε;» -μπολιασμένη με ειρωνικό ύφος- είναι σχεδόν οικουμενική από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν οι νεοφιλελεύθεροι φασίστες κατάφεραν να επικρατήσουν ιδεολογικά και πρακτικά, χωρίς σχεδόν κανείς να το πάρει χαμπάρι.
Υπάρχει κάτι γελοίο στο ερώτημα «εσείς τι προτείνετε για να βγούμε από την κρίση;», γιατί οτιδήποτε προτείνεις σκοντάφτει πάνω σε εκατομμύρια προϋπάρχουσες δεσμεύσεις -και σε δομές που αντιμετωπίζονται ως ιερές (όπως οι αγορές)-, οπότε εσύ υποτίθεται πως δεν μπορείς να τις αγγίξεις και θα πρέπει να τις σεβαστείς.
Δηλαδή, το ερώτημα «εσύ τι προτείνεις;» εμπεριέχει την απάντηση πως εσύ δεν μπορείς να προτείνεις τίποτα γιατί αυτή είναι η κατάσταση, αυτή ήταν πάντα η κατάσταση, αυτή θα είναι πάντα η κατάσταση και δεν αλλάζει με τίποτα.
Φυσικά, το ερώτημα «εσύ τι προτείνεις;» εκστομίζεται πάντα από ανθρώπους που δεν έχουν -και δεν θα έχουν ποτέ- κανένα οικονομικό πρόβλημα.
Δεν θα σου πει ποτέ κανένας άνεργος με ειρωνεία «εσύ τι προτείνεις;», ούτε θα σε διαβεβαιώσει κάποιος άστεγος πως όλα πάνε καλά και πως το Μνημόνιο και το δίκιο των αγορών είναι ο μόνος τρόπος.
Αντιπαρέρχομαι το γελοίον του επιχειρήματος πως αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι η μόνη επιλογή• με αυτή τη λογική, οι άνθρωποι θα ήταν ακόμα στις σπηλιές.
Βέβαια, όπως τα βλέπω τα πράγματα, η ανθρωπότητα ετοιμάζεται να επιστρέψει στις σπηλιές. Τέλος οι βόλτες.
Σε μια προσπάθεια να δώσω μια συνολική απάντηση στο ερώτημα «εσύ τι προτείνεις;», έχω στύψει το μυαλό μου.
Οπωσδήποτε, δεν είναι και εύκολο να παρουσιάσεις ένα ολοκληρωμένο, εφαρμόσιμο και δίκαιο πρόγραμμα, ως εναλλακτική λύση απέναντι στη δικτατορία των αγορών και το αδιαμφισβήτητο δίκιο των τραπεζιτών.
Μετά από ανάγνωση χιλιάδων βιβλίων και ατελείωτες ώρες σκέψης -αλλά και γόνιμου διαλόγου με επιφανείς προσωπικότητες- νομίζω πως έφτασα επιτέλους σε μια ολοκληρωμένη πρόταση που απαντάει οριστικά στο ειρωνικό ερώτημα «εσύ δηλαδή τι προτείνεις;».
Λοιπόν, εγώ προτείνω να τους γαμ........
Πηγή:  pitsirikos.net

ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ ΤΟ ΞΕΡΕΙ...


Πανικός διαπλοκής, γελοία κόλπα κατεργάζεται!


Πανικός διαπλοκής, γελοία κόλπα κατεργάζεται!

Φτηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα του συστήματος των «νταβατζήδων»...


Του Μάρκου Μουζάκη
Αίφνης κάποια ωραία μέρα είδαν το φως της δημοσιότητας (της... έγκυρης βεβαίως-βεβαίως δημοσιογραφίας!) σενάρια περί ενός, λέει, «μεγάλου συνασπισμού» α-λα ελληνικά!
Δηλαδή μιας (και) κυβερνητικής συμμαχίας μεταξύ της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ, για να αντιμετωπιστούν, λέει, τα μεγάλα, σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα!
Αίφνης αυτή η έντεχνη διοχέτευση «εγκύρων» (βεβαίως-βεβαίως!) πληροφοριών ενισχύθηκε και από μια δημοσκόπηση.
Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν, ο λαός είδε το φως το αληθινόν!
Ανέβλεψε! Και ανέκραξε!
Τι ανέκραξε;
Μα... ότι «πεθαίνει» και μάλιστα σε ποσοστό 58% (όχι αστεία!) για (τι λέγαμε;) ένα «μεγάλο συνασπισμό» μεταξύ της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ!
Και να σου ρεπορτάζ...
Και να σου βαθυστόχαστες αναλύσεις...
Και να σου κραυγές ανακούφισης, ότι ο λαός, λέει, είναι μπροστά απ' τις πολιτικές ηγεσίες και «σπρώχνει» τις εξελίξεις προς μια τέτοια κατεύθυνση!
Έτσι, ξαφνικά, του λαού του ήρθε να επιβάλλει τον «μεγάλο συνασπισμό», που... ονειρεύονταν από χρόνια, μα οι άτιμες οι πολιτικές ηγεσίες του τον στερούσαν...
Αίφνης είδε το φως της δημοσιότητας η «έγκυρη» (βεβαίως, βεβαίως!) πληροφορία, ότι ο Τσίπρας, λέει, προσέλαβε λογογράφο από πού νομίζετε;
Πάτε στοίχημα;
Μα... απ' τον ΔΟΛ, το γνωστό συστημικό συγκρότημα, επιφανές στέλεχος του οποίου, λέει, πήρε ο Αλέξης για να του δίνει συμβουλές και να του γράφει κιόλας τους λόγους!
Φυσικά η «έγκυρη» είδηση αναπαρήχθη απ' το διαδίκτυο, από εφημερίδες, από ραδιόφωνα και με σχόλια του τύπου «είδατε ο ΔΟΛ, παντού είναι χωμένος», «είδατε ο Αλέξης, πήρε στέλεχος του ΔΟΛ, μπαίνει στο σύστημα, ε, γιατί όχι και... μεγάλος συνασπισμός»;
Μάλιστα...
Και τι σημασία έχει ότι η «έγκυρη» είδηση ουδεμία με την πραγματικότητα σχέση έχει;
Το σύστημα των «νταβάδων» την κάνει την έντεχνη προπαγάνδα του...
Αίφνης (πάλι!) είδε το φως της δημοσιότητας άλλη «έγκυρη» (βεβαίως, βεβαίως!) πληροφορία.
Ο Τσίπρας, λέει, μετά της συντρόφου του, συνέφαγαν με το ζεύγος Ψυχάρη (του ΔΟΛ πάλι!), αντάμα και με τον Καρακούση του «Βήματος», ο οποίος λόγω προφανώς αριστερού παρελθόντος «έδενε» καλύτερα και το... επιδόρπιο!
Τι σημασία (ξανά) έχει ότι η είδηση ήταν... «καραμαϊμού»;
Τη δουλίτσα του να κάνει το σύστημα...
Αίφνης αφού ο Αλέξης συναντήθηκε με την ηγεσία του Συμβουλίου της Επικρατείας και τους εισαγγελείς διαφθοράς (ωπ!) είδε το φως της δημοσιότητας άλλη «έγκυρη» (βεβαίως, βεβαίως!) είδηση: Η ηγεσία, λέει, του Αρείου Πάγου «ενοχλήθηκε» επειδή ο Τσίπρας δεν συναντήθηκε και μαζί της!
Είπατε τίποτα, για κατασκευασμένες «ειδήσεις» («έγκυρες, βεβαίως, βεβαίως!) από ένα σύστημα διαπλοκής και νταβατζήδων που αισθάνεται το έδαφος να φεύγει κάτω απ' τα πόδια του κι επιχειρεί με γελοία, καταγέλαστα επικοινωνιακά τεχνάσματα να σπείρει αμφιβολίες, αντιδράσεις του στιλ «όλοι το ίδιο είναι»;
Είπατε τίποτα για τις προβοκάτσιες ενός συστήματος που –κατά τα άλλα- έχει αγκαλιάσει την σημιτικής προέλευσης κι έμπνευσης «Κίνηση των 58» και παίζει τα ρέστα του;
Μα δεν είδατε ότι... ενοχλήθηκε και το ΠΑΣΟΚ (!) απ' τις συναντήσεις του Τσίπρα ειδικά με τους εισαγγελείς της διαφθοράς;
Τι;
Μα δε βαριέστε...
Όλα τούτα τα γελοία κολπάκια δεν είναι φιλιά ζωής για το σύστημα.
Τελευταίοι ασπασμοί είναι!

Πηγή

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

ΕΜΠΑΙΝΕ ΑΝΤΩΝΑΚΗ... ΚΑΙ Γ@Μ#Σ* ΤΟΥΣ ΟΛΟΥΣ! ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ, ΟΜΩΣ, ΜΗ ΒΓΑΛΕΙΣ ΚΑΝΑ ΔΑΧΤΥΛΟ...


Ένα αξιοθρήνητο ανθρωπάκι…
Πανικόβλητο…
Εκτός τόπου και χρόνου…
Ένα αξιολύπητο πολιτικό ράκος που νομίζει ότι ακόμα βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο…
Λόγος μετεξεταστέου μαθητή της δευτέρας Λυκείου με απειλές, παραινέσεις, ικεσίες, κραυγές και συνοικιακά ξεφωνητά…
Μια πολιτική φούσκα χωρίς κανένα απολύτως περιεχόμενο…
Χωρίς καμία ουσιαστική πρόταση…
Χωρίς ίχνος στοιχειώδους πολιτικής σκέψης…
Ελληνικέ λαέ, ιδού ο πρωθυπουργός τους!

ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΥΣ




ΤΣΙΟΔΡΑΣ-ΚΟΣΙΩΝΗ
ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΣΤΟ ΣΑΠΙΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΓΚΕΜΠΕΛΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΩΝ ΔΩΣΙΛΟΓΩΝ


Κώστας Λαπαβίτσας: Η νέα κρίση των αναπτυσσομένων χωρών και η Αργεντινή


Την προηγούμενη εβδομάδα η Αργεντινή υποτίμησε το ‘επίσημο’ πέσο κατά 15%, ενώ το ‘ανεπίσημο’, ή ‘μπλε΄, πέσο υποχώρησε ακόμη περισσότερο. Η κίνηση αυτή έφερε με μιας αναταραχή στις αγορές συναλλάγματος και άλλων αναπτυσσομένων χωρών, όπως η Τουρκία, η Νότια Αφρική και η Βραζιλία. Η ένταση που από μήνες έχει συσσωρευτεί στις διεθνείς συναλλαγές των αναπτυσσομένων χωρών φαίνεται ότι οδηγεί σε νέα συναλλαγματική και χρηματοπιστωτική κρίση, της οποίας η Αργεντινή ίσως αποδειχθεί ο καταλύτης. Οι κεντρικές τράπεζες της Ινδίας και της Νότιας Αφρικής ήδη ανέβασαν τα επιτόκια για να προστατεύσουν τα νομίσματά τους. Εκεί όμως που τα πράγματα πηγαίνουν ταχέως προς κρίση είναι η Τουρκία, όπου η κεντρική τράπεζα την Τρίτη εκτόξευσε το επιτόκιο των ρέπος από 4,5% σε 10% και το επιτόκιο του βραχυπρόθεσμου δανεισμού από 7,75% σε 12% σε μια προσπάθεια να σταματήσει την καθίζηση της λίρας.

Οι αναπτυσσόμενες χώρες ωθούνται σε κρίση για μια ακόμη φορά λόγω της δομής του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και το ρόλου των ΗΠΑ σ’ αυτό. Η γιγαντιαία κρίση του 2007-9 έπληξε μεν τις αναπτυσσόμενες χώρες, αλλά το βάρος έπεσε στις χώρες του ώριμου καπιταλισμού και κυρίως στις ΗΠΑ. Για την αντιμετώπιση της κρίσης κινητοποιήθηκαν οι κεντρικές τράπεζες, οι οποίες για περίπου τέσσερα χρόνια δημιούργησαν τεράστια ποσά ρευστότητας με στόχο τη διάσωση των τραπεζών και την αποτροπή βαθιάς ύφεσης. Τα ποσά είναι ιλιγγιώδη. Μόνο στις ΗΠΑ ο Μπεν Μπερνάνκε έχει διαθέσει περίπου 3 τρις δολάρια οδηγώντας τα επιτόκια κοντά στο 0%. Στην ουσία πρόκειται για τεράστια κρατική στήριξη των ιδιωτικών τραπεζών, οι οποίες, αφ’ ενός, απολαμβάνουν πρόσβαση σε πάμφθηνο ρευστό και, αφ’ ετέρου, μπορούν να δανείσουν με υψηλότερο επιτόκιο εξασφαλίζοντας κέρδη. Η κρατική αυτή στήριξη είναι και ο κύριος λόγος ανάκαμψης του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος μετά την κρίση του 2007-9 που σχεδόν έφερε την ολική του καταστροφή.
Μέρος του πάμφθηνου χρήματος, όπως ήταν φυσικό, κατέληξε στις αγορές των αναπτυσσομένων χωρών. Οι ροές κεφαλαίων ανέκαμψαν δυναμικά μετά το 2009 και οι αναπτυσσόμενες χώρες βρέθηκαν ξανά να έχουν στη διάθεσή τους μεγάλη ρευστότητα από το εξωτερικό. Όταν το χρήμα είναι φθηνό, αυτός που το δανείζεται δε δίνει ιδιαίτερη σημασία στο που θα το επενδύσει. Ακόμη και στην κατεστραμμένη Ελλάδα έφθασαν τα απόνερα αυτού του κύματος ρευστότητας, κάνοντας διάφορους να μιλούν για κάποιον (πολύ καλά) κρυμμένο δυναμισμό της οικονομίας που ‘βλέπουν οι ξένοι’.
Πολλά πράγματα έχουν φυσικά αλλάξει στις αναπτυσσόμενες χώρες από την τελευταία μεγάλη τους κρίση, αυτή του 1997-2001. Οι ισοτιμίες είναι πλέον μεταβαλλόμενες και όχι προσδεδεμένες στο δολάριο, υπάρχουν μεγάλα αποθεματικά συναλλάγματος (κυρίως δολαρίου) και έχουν εμφανιστεί μεγάλες εγχώριες αγορές ομολόγων, έχει δηλαδή προχωρήσει η χρηματιστικοποίηση. Η κυριότερη βέβαια διαφορά είναι η εμφάνιση της Κίνας ως τεράστιας αγοράς πρώτων υλών που έχει επιτρέψει σε αρκετές αναπτυσσόμενες χώρες να σημειώσουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης για χρόνια.
Αλλά η ιδέα ότι οι χώρες αυτές αποτελούν σίγουρη και προσοδοφόρα επένδυση για το φθηνό χρήμα από τις ΗΠΑ και αλλού είναι φυσικά μύθος. Οι αναπτυξιακοί τους ρυθμοί εξαρτώνται από εξωγενείς παράγοντες, ο κυριότερος των οποίων είναι η κινεζική ζήτηση. Από το 2012 και μετά οι επιδόσεις πολλών αναπτυσσομένων χωρών είναι κάτω του μετρίου, καθώς υποχωρεί η ανάπτυξη της Κίνας. Η προβληματικοί ρυθμοί ανάπτυξης δημιουργούν κίνδυνο βίαιης αντιστροφής των εισροών ξένων κεφαλαίων γεννώντας κρίση. Η ανακοίνωση της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας το Δεκέμβριο του 2013 ότι πλέον θα περιορίσει τη δημιουργία υπερβολικά φθηνού χρήματος, επέτεινε την ανησυχία για εμφάνιση νέας παγκόσμιας κρίσης που ίσως χαρακτηριστεί από κατάρρευση των ισοτιμιών και εμφάνιση ύφεσης. Αυτό ήταν το κλίμα μέσα στο οποίο η Αργεντινή υποτίμησε το πέσο δραστικά γιγαντώνοντας την αναταραχή στις αγορές συναλλάγματος των αναπτυσσομένων χωρών.
Το παράδοξο είναι ότι οι παράγοντες που καθόρισαν την απόφαση της Αργεντινής μικρή σχέση έχουν με αυτούς που επηρεάζουν την πορεία των υπολοίπων αναπτυσσομένων χωρών. Τα χρόνια που πέρασαν η Αργεντινή δεν είχε σημαντικές εισροές ξένου κεφαλαίου. Πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού το 2001 έκανε παύση πληρωμών και μετά δραστική διαγραφή του χρέους της; Παρά τη συμφωνία που τελικά επήλθε, η χώρα δεν κατόρθωσε να επιστρέψει κανονικά στις αγορές και ο λόγος είναι τα λεγόμενα ‘όρνεα’ των αγορών, κυρίως η εταιρεία Έλιοτ που κατέχει σημαντικό όγκο παλαιών ομολόγων, απαιτεί πλήρη αποπληρωμή και δε δέχεται το διακανονισμό που οι άλλοι δανειστές αποδέχθηκαν. Τα ‘όρνεα’ αυτά έχουν πρόσφατα κερδίσει δικαστικές αποφάσεις στα αμερικανικά δικαστήρια και ο κίνδυνος που αντιπροσωπεύουν δεν επιτρέπει στην Αργεντινή να επιδιώξει νέο δανεισμό.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι λοιπόν η αντιστροφή των διεθνών κεφαλαιακών ροών, αλλά η μεγάλη έξοδος εγχώριου κεφαλαίου. Εδώ τα πράγματα γίνονται πολύπλοκα και χρειάζεται προσοχή, Το πρώτο που πρέπει να λεχθεί είναι ότι η εξέλιξη αυτή δεν είναι αποτέλεσμα της παύσης πληρωμών του 2001, όπως βιάστηκαν να πουν με τη γνωστή τους χαιρεκακία οι μνημονιακοί κύκλοι στην Ελλάδα. Είναι γνωστό εξάλλου ότι από το 2010 και μετά δεν έχει υπάρξει ευκαιρία να ειπωθεί κάτι κακό για την Αργεντινή που να έχει αφεθεί ανεκμετάλλευτη από τους μνημονιακούς. Η επωδός είναι πάντα η ίδια: ευτυχώς που δεχθήκαμε την Τρόικα και δεν κάναμε του κεφαλιού μας, όπως  η Αργεντινή. Ουδεμία σχέση έχει όμως αυτή η αποστροφή με την πραγματικότητα. Μετά την παύση πληρωμών και τη βαθιά κρίση του 2002, η Αργεντινή γνώρισε την πιο επιτυχημένη δεκαετία ανάπτυξης στην ιστορία της που συγκρίνεται μόνο με την Κίνα.
Ο μοχλός ανάκαμψης ήταν η ανάκτηση της εγχώριας αγοράς, αλλά και η έντονη άνοδος των εξαγωγών. Κι εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Οι εξαγωγές της Αργεντινής ήταν το 2013 κατά 60% βασισμένες στο αγροτικό τομέα που κυριαρχείται από μεγάλα επιχειρηματικά συγκροτήματα. Οι εισαγωγές, από την άλλη, είναι κατά 80% προϊόντα του δευτερογενούς τομέα. Η χώρα έχει παρουσιάσει μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα συνεχώς από το 2003, αλλά τα πλεόνασμα φθίνει, ιδίως το τελευταίο διάστημα. Ο λόγος φαίνεται να είναι η απομείωση της ανταγωνιστικότητας των αγροτικών προϊόντων λόγω της ανόδου του πληθωρισμού που πλέον είναι πάνω από 20%. Τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, ως εκ τούτου, πιέζουν από καιρό για μέτρα περιορισμού του πληθωρισμού. Παράλληλα, δεν προχωρούν σε ρευστοποίηση εξαγωγών σόγιας που έχουν ήδη συμφωνηθεί – ύψους 4δις – αλλά προτιμούν να περιμένουν κερδοσκοπώντας με την προοπτική της υποτίμησης.
Τα αγροτικά συμφέροντα σε συμμαχία με το μεγάλο χρηματιστικό κεφάλαιο που επιδιώκει την ‘εξομάλυνση’ του χρέους και τη επιστροφή της χώρας στις ‘φυσιολογικές’ δραστηριότητες των παγκοσμίων αγορών, έχουν σταδιακά δημιουργήσει συνθήκες πολιτικής αναταραχής, με μοχλό την άνοδο του πληθωρισμού την τελευταία διετία. Το αποτέλεσμα είναι έντονη κοινωνική ανησυχία ότι η χώρα κινδυνεύει με κατάρρευση, πράγμα που οδηγεί σε διαρροή κεφαλαίων και άρα σε μεγάλη απώλεια συναλλαγματικών αποθεμάτων. Από περίπου 50δις δολάρια προ διετίας, τα αποθέματα έχουν πέσει κάτω από 30δις σήμερα. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι η Αργεντινή συνεχίζει να κάνει πληρωμές στο χρέος της από τα αποθέματά της. Δεδομένου ότι η χώρα δεν έχει πρόσβαση στις αγορές, η ανησυχία της κοινωνίας συντείνει στην εμφάνιση κρίσης.
Στο στόχαστρο των εγχώριων συντηρητικών δυνάμεων, αλλά και των διεθνών καλοθελητών που έχουν ξεσπαθώσει, είναι η ριζοσπαστική κατεύθυνση που έχει πάρει η Αργεντινή τα τελευταία χρόνια, παρά τις αναμφίβολες αδυναμίες της. Το ζητούμενο είναι να φανεί ότι ‘δεν υπάρχει άλλος δρόμος’, ότι όποιος πάει κόντρα ‘στις αγορές’ καταστρέφεται. Η πίεση που δέχεται η κυβέρνηση Φερνάντες και ειδικά ο υπουργός Οικονομικών, Άξελ Κισιλόφ, είναι τεράστια. Δυστυχώς δεν υπάρχουν ακόμη ενδείξεις ότι θα καταφέρουν να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τις πιέσεις και κινούμενοι ριζοσπαστικά. Η υποτίμηση που πρόσφατα ανακοινώθηκε, όπως και η μερική άρση των περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων, αποτελούν υποχώρηση που δεν πρόκειται να λύσει το εγχώριο πρόβλημα.
Θα είναι σφάλμα και ήττα των εναλλακτικών δυνάμεων παγκοσμίως, αν η κυβέρνηση Φερνάντες προχωρήσει σε συντηρητικές μεθόδους ελέγχου του πληθωρισμού, με περιοριστική δημοσιονομική και νομισματική πολιτική και άλλα μέτρα που θα κάνουν την Αργεντινή μια ακόμη ‘φυσιολογική’ χώρα του παγκόσμιου συστήματος. Έχει απόλυτη σημασία να ληφθούν μέτρα δραστικά που θα λύσουν την κρίση προς όφελος των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων περιορίζοντας το επιθετικό εγχώριο κεφάλαιο. Από τις αποφάσεις που θα λάβει το Μπουένος Άιρες θα εξαρτηθούν πολλά και για το πώς οι άλλες αναπτυσσόμενες χώρες θα αντιμετωπίσουν τη νέα κρίση που τους επιφυλάσσει το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.
costaslapavitsas

Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

Ο Μεσαίωνας μέσα τους.



Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη
Στη δημοσκόπηση της Palmos-Analysis που δημοσιεύθηκε στο TVXS τέθηκε και το εξής ερώτημα: «Πιστεύετε ότι τα θέματα θρησκευτικής πίστης πρέπει να απασχολούν την πολιτική αντιπαράθεση;». Δόξα τω θεώ, το 68% απάντησε όχι, το οποίο σημαίνει ότι, παρά τις άοκνες προσπάθειες των μουλάδων και των Σαμαράδων, δεν έχουμε γίνει ακόμα Ιράν. Υπάρχει όμως και το 28% που θεωρεί ότι τα θρησκευτικά ζητήματα επηρεάζουν την πολιτική αντιπαράθεση κι αν πας σε όσους δηλώνουν ότι σκοπεύουν να ψηφίσουν Ν.Δ., το 28% εκτοξεύεται αυτομάτως στο 52%.

Όταν ακούτε τον Σαμαρά, τον Κεδίκογλου, την Άννα Μισέλ να ξεστομίζουν τα πλέον εξωφρενικά πράγματα, να επικαλούνται θεούς, δαίμονες, τρομοκράτες, κομμουνιστές και κονσερβοκούτια, να ξέρετε ότι απευθύνονται σε ένα κοινό έτοιμο να τείνει ευήκοον ους ακόμη και στη μεγαλύτερη μπαλαφάρα, αρκεί η μπαλαφάρα να έχει το απαραίτητο ιδεολογικό περιτύλιγμα. Δεν έχετε μισθούς, δεν έχετε συντάξεις, δεν έχετε τρόφιμα, δεν έχετε ρεύμα, πάρτε κεφάλια αθέων, σφαίρες τρομοκρατών, πτώματα μεταναστών.

Κι όμως, η κυβέρνηση του Σαμαρά το διέπραξε και αυτό, χρησιμοποίησε ακόμη και τους πνιγμένους του Φαρμακονησίου ως προπαγανδιστικό υλικό. Κάνανε και διαρροές από το Μέγαρο Μαξίμου, μην τυχόν και μείνει καμιά αμφιβολία ότι μας κυβερνούν αδίστακτοι ακροδεξιοί. Θέλουν να δείξουν ότι είναι άτεγκτοι, ότι δεν ορρωδούν προ ουδενός, ότι στο μεταναστευτικό είναι τόσο κτήνη όσο και οι χρυσαυγίτες, με τους οποίους διαγκωνίζονται για τα μαυριδερά ψηφαλάκια. Διαγκωνισμός επί πτωμάτων.

Η επιλογή της μαυρίλας είναι επιλογή ήττας, δεν μπορείς να κερδίσεις την πλειοψηφία του κόσμου καταπατώντας τις βασικές αρχές του Διαφωτισμού, τις βασικές αρχές της ανθρωπιάς. Η ήττα είναι σίγουρη, πρέπει όμως να είναι και διαχειρίσιμη. Να χάσει ο Σαμαράς την κυβέρνηση, να μην χάσει όμως και το κόμμα, μην καταντήσει και πάλι αρχηγός της ΠΟΛ.ΑΝ. Την πρώτη φορά ήταν φάρσα, στην επανάληψη θα είναι τραγέλαφος. Πάνω από τα γραφεία της Ν.Δ. πλανάται το φάντασμα του ΠΑΣΟΚ, που μέσα σε ένα χρόνο έπεσε από το 34% στο 12%, από την παντοδυναμία στην εξαφάνιση, μέσα σε δώδεκα μήνες.

Ουοου, ουουου κάνει το φάντασμα κι όσο θα δυναμώνουν τα ουρλιαχτά τόσο θα παρευλαύνουν οι μουλάδες, οι απειλές για μαζικές τρομοκρατικές επιθέσεις, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα ναυάγια στο Αιγαίο. Θα τα λένε ο Σίμος και η Μισέλ κι ας τους κράζει το σύμπαν, ας τους κράζουν πλέον μέχρι και οι πούροι κεντρο-νεοφιλελεύθεροι, που τους ανέχονταν ως αναχώματα στην επέλαση της Αριστεράς. Δεν τα λένε σε αυτούς, τα λένε στο 28% του συνόλου του πληθυσμού και στο 52% των σημερινών ψηφοφόρων τους. Δεν τα λένε απλώς, τα πιστεύουν κιόλας, δεν είναι μόνο προπαγάνδα είναι και πεποίθηση, συνδυάζουν το τερπνόν μετά του ωφελίμου.

Εθνικισμός, ρατσισμός, θρησκοληψία, ανορθολογισμός, ο Μεσαίωνας έχει τρυπώσει μέσα τους και δεν βγαίνει ούτε με εξορκισμό.

πηγή

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

ΟΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΙ…


Από τον Καρτέσιο

Και πάνω που σκέφτεσαι ότι ο Βενιζέλος τα έχει πει όλα και τα έχει κάνει όλα, κάτι νέο ξεστομίζει και σε εκπλήσσει. Χτες ο πρόεδρος του όποιου ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ για «εμμονική διεκδίκηση κατάληψης της εξουσίας». Ποιος; Ο άνθρωπος που αντιπολιτεύεται τον εαυτό του και κατηγορεί τους νόμους που…ψήφισε!
Ο άνθρωπος που ομολόγησε ότι ο ίδιος και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν τα μέτρα των Μνημονίων αδιαφορώντας για το αν θα εφαρμοστούν και με ποιες επιπτώσεις, αλλά για να παραμείνει το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, έρχεται σήμερα και κατηγορεί άλλους για εξουσιαστικές εμμονές. Αυτός που μας λιάνισε τις ζωές για να γίνει αντιπρόεδρος στη σημερινή κυβέρνηση. Αυτός που παζάρεψε κάθε «ναι σε όλα» της καταστροφής μας για να κερδίσει τη θέση του υπουργού Εξωτερικών.
Ο άνθρωπος που δεν κουράστηκε να ροκανίζει την καρέκλα του προκατόχου του και κατάντησε να βάζει μόνος του υποψηφιότητα για την προεδρία του κόμματός του, τολμά να κρίνει εμμονές άλλων για εξουσία αλλά και να δηλώνει ότι το κόμμα του προχωρά «χωρίς ηγεμονισμούς».
Ο άνθρωπος που κατασκεύασε νόμους πάνω κι έξω από το Σύνταγμα για να προστατέψει τον εαυτό του από ποινικές ευθύνες αποφάσεών του, δε ντρέπεται να μιλήσει για «πρώιμη αλαζονεία νέων ή παλαιών φορέων», προφανώς διότι νιώθει πως μόνο ο ίδιος είναι ώριμος για να δικαιούται το στέμμα της αλαζονείας.
Ο άνθρωπος που παρακάλεσε να μην τον στείλουν σε εξεταστική επιτροπή για τα υποβρύχια και κάλυπτε τον Τσοχατζόπουλο βαφτίζοντας αριθμούς τηλεφώνων τους τραπεζικούς λογαριασμούς με τις μίζες και τις προμήθειες τολμά να καταγγέλλει την αντιπολίτευση ότι «λειτουργεί στο εσωτερικό διαρκώς ως μια πέμπτη φάλαγγα».
Ο άνθρωπος που κατασκεύασε τον νόμο με τον οποίο μπορούν μέχρι σήμερα να εκπέμπουν οι τηλεοπτικοί σταθμοί δίχως άδεια, ο άνθρωπος που χάρισε με νόμους εκατομμύρια χρεών σε ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες, ο άνθρωπος που μέσα σε μία νύχτα φόρτωσε στις πλάτες μας τα χρέη της Proton Bank κατηγόρησε χτες την αντιπολίτευση ότι «επενδύει στην αποτυχία της Ελλάδας».
Ποια αποτυχία όμως; Τι ακριβώς παλεύει να πετύχει ο «καλός» κ. Βενιζέλος και τον δυσκολεύουν οι «κακοί»; Προφανώς παλεύει να βγάλει τη χώρα από την τραγική κατάσταση στην οποία την έφεραν οι… άλλοι, οι … προηγούμενοι. Και ποιος κυριάρχησε ανάμεσα στους προηγούμενους;  Ευάγγελος Βενιζέλος: Υφυπουργός Προεδρίας της Κυβέρνησης και κυβερνητικός εκπρόσωπος (1993-1994), Υπουργός Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και κυβερνητικός εκπρόσωπος (1994-1995), Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών (1995-1996), Υπουργός Δικαιοσύνης (1996), Υπουργός Ανάπτυξης (1999-2000), Υπουργός Πολιτισμού (1996-1999 και 2000-2004), Υπουργός Εθνικής Άμυνας (2009-2011), Υπουργός Οικονομικών (2011-2012), Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης (2011-2012), Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών (2013-…) .
Αυτοί που ήταν χτες υπεύθυνοι της τραγωδίας μας, παρουσιάζονται σήμερα με τη δική μας άδεια, ως διασώστες μας! Επί 20 χρόνια στα πράγματα ήταν ο κ. Βενιζέλος. Πώς είναι δυνατόν να φταίνε άλλοι; Πώς είναι δυνατόν να ευθύνονται άλλοι για τις δικές του υπογραφές, για τους δικούς του νόμους, για τα δικά του «ναι σε όλα»; Αυτό που ζούμε σήμερα δεν έχει καμία σχέση με πολιτική. Είναι X-Files κατάσταση. Κάποιος έσβησε τη μνήμη μας και μας γέμισε παραισθήσεις.
Ο Βενιζέλος δεν είναι η μοναδική τέτοια περίπτωση. Είναι και ο Σημίτης με τους ανθρώπους του που αποφασίζουν μέχρι και σήμερα μέσω του Στουρνάρα την οικονομική αιχμαλωσία της χώρας. Είναι οι Βαρβιτσιώτηδες των τζακιών και οι Μητσοτάκηδες των δυναστειών. Είναι όλοι αυτοί που επιμένουν να μας σώσουν από τους… προηγούμενους. Πώς το αντέχουμε όλο αυτό;

Το γερμανικό πρόγραμμα αποδόμησης και υποδούλωσης της Ελλάδας


Το παρόν αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης εργασίας του συγγραφέα πάνω στους όρους εγκαθίδρυσης μιας Αποικίας Χρέους στην χώρα μας.


Του Γιώργου Ρακκά από από το Άρδην τ. 94


Το πρόγραμμα που εφαρμόζεται αποτελεί σχέδιο αποδιάρθρωσης
της ελληνικής οικονομίας. Οι εντεταλμένοι των ξένων δανειστών μας λειτουργούν ως «οικονομικοί δολοφόνοι». Οι οικονομικές πολιτικές που εισάγουν στην Ελλάδα ομοιάζουν με εκείνες που ακολουθούν σε υπό πτώχευση και προς πώληση εταιρείες που περιέρχονται υπό τον έλεγχο των Μεγάλων Τραπεζών, στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Είναι πολιτικές «downsizing», δηλαδή συρρίκνωσης της εκάστοτε εταιρείας στις ελάχιστες ζωτικές λειτουργίες και εκποίησής της έναντι πινακίου φακής. Το αυτό συμβαίνει και στην περίπτωσή μας, μόνο που αντί για μια εταιρεία, έχουμε μια ολόκληρη χώρα, και αντί για εργαζόμενους, τον ελληνικό λαό.
Τα μέτρα που επιβάλει η τρόικα, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στις αποκρατικοποιήσεις, επ’ ουδενί δεν μπορούν να θεωρηθούν μέτρα εξυγίανσης και ανοικοδόμησης. Είναι μέτρα που αποσκοπούν στο να εκποιήσουν τις πιο κερδοφόρες εταιρείες του ελληνικού δημοσίου έναντι πινακίου φακής και να κλείσουν άλλες, οι οποίες λειτουργούν ή θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ανταγωνιστικά1 ως προς τα συμφέροντα που αυτοί εκφράζουν.

Έτσι οι περισσότερες εταιρείες του δημοσίου που κλείνουν ή έκλεισαν, εκποιήθηκαν ή εκποιούνται, ήταν από τις πλέον κερδοφόρες: Για το 2011, στη λίστα των 100 πιο κερδοφόρων εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, ο ΟΠΑΠ (προς εκποίηση) βρίσκεται στην… 1η θέση, η ΑΔΜΗΕ (της ΔΕΗ) στην 7η, η ΔΕΠΑ στην 11η, η ΔΕΣΦΑ στην 12η (αμφότερες, προς πώληση), η ΕΡΤ στην 18η, η ΕΥΔΑΠ στην 22η, η ΕΥΑΘ στην 28η κ.ο.κ.2.
Η μοιρασιά αυτής της λείας δεν πραγματοποιείται αφηρημένα, από ένα απρόσωπο, παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο. Αντίθετα, η χώρα μας αποτελεί στόχαστρο συγκεκριμένων, εθνικά χρωματισμένων συμφερόντων, είναι αντικείμενο μιας νέας αποικιακής διευθέτησης μεταξύ στενά συνεργαζόμενων δυνάμεων. Συντελείται, δηλαδή, εν μέσω μιας διαδικασίας οικοδόμησης σφαιρών επιρροής, εκεί όπου υπό την υψηλή Αμερικανική εποπτεία εφάπτεται ο χώρος ευθύνης της γερμανικής Ευρώπης μ’ εκείνον του νεοθωμανισμού.

Η παρουσία και δράση των γερμανικών συμφερόντων στην Ελλάδα συνοδεύει το ελληνικό κράτος από τα πρώτα του βήματα μέχρι τις μέρες μας: Από τον Όθωνα και την Αντιβασιλεία3, μέχρι τον Εθνικό Διχασμό4 και, από εκεί, στην διαρκώς αυξανόμενη διείσδυση των γερμανικών εταιρειών στην Ελλάδα κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου5, την Κατοχή, την ολική επαναφορά του γερμανικού παράγοντα κατά την δεκαετία του 1950, μέχρι τα σκάνδαλα της Ζίμενς και την τρόικα, οι Γερμανοί διεκδικούσαν πάντοτε ένα αξιοσέβαστο κομμάτι της αποικιακής πίτας του ελληνικού χώρου.
Η μακροχρόνια παρουσία τους έχει αναδείξει ορισμένες ιδιαιτερότητες που σφραγίζουν την δραστηριότητά τους και την διακρίνουν από την αντίστοιχη των Γάλλων, των Άγγλων ή των Αμερικανών. Αυτές τις ιδιαιτερότητες τις συναντάμε αυτούσιες σήμερα που γιγαντώνεται ο γερμανικός έλεγχος πάνω στην Ελλάδα.
Αρχικά, σε ό,τι αφορά στο πεδίο της ιδεολογίας. Από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι της στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος η Αντιβασιλεία, και μέχρι την δραστηριότητα της τρόικας, η ανάμειξη των Γερμανών στα εσωτερικά της χώρας δικαιολογείται στην βάση μιας οριενταλιστικής7, εκπολιτιστικής αντίληψης που αναπαράγει ένα διπλό στερεότυπο: Από τη μία στέκουν οι οπισθοδρομικοί, και βυθισμένοι στον σκοταδισμό Έλληνες, ενώ από την άλλη η γερμανική παρουσία στην Ελλάδα αναλαμβάνει κατ’ εξοχήν παιδαγωγικές 8 διαστάσεις: Οι Γερμανοί, «φτιάχνουν» το σύγχρονο κράτος των Ελλήνων, τους οργανώνουν τον στρατό, την διοίκηση και την εκπαίδευση, θέτουν τις βάσεις για το ελληνικό πανεπιστήμιο, «κατασκευάζουν» την διανόηση μέσα από την μόρφωση των Ελλήνων στα πανεπιστήμια των γερμανικών κρατιδίων. αργότερα, το εκσυγχρονίζουν, ηλεκτροδοτούν τη χώρα, της παρέχουν τηλεπικοινωνίες, αερομεταφορές κ.ο.κ. σήμερα, το θεραπεύουν από την πατροπαράδοτη κλεπτοκρατική κακοδαιμονία που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία.
Η γεωπολιτική ορίζει ορισμένες σταθερές. Για τους Γερμανούς, η Ελλάδα, και τα υπόλοιπα Βαλκάνια, ορίζονται ως «συμπληρωματικός γεωπολιτικός χώρος»9, ένας διάδρομος, ο έλεγχος του οποίου θα επιτρέψει στα γερμανικά συμφέροντα να αποκτήσουν πρόσβαση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και από εκεί στην Μέση Ανατολή. Η απόπειρα της Γερμανίας να εντάξει στην σφαίρα επιρροής της την Ελλάδα ξεκινάει κατά την προπαρασκευή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, η γερμανοφιλία του Κωνσταντίνου και του μεγαλύτερου μέρους της βασιλικής παράταξης δεν θα αρκέσει, καθώς η Γερμανία αξίωνε την ένταξη της Ελλάδας στον άξονά της μόνο ως τρίτο και ελάσσονα εταίρο στο τρίγωνο Γερμανία-Βουλγαρία-Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Η Γερμανία θα επανέλθει την επαύριο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, χτίζοντας μια αποικιακή σχέση οικονομικών συναλλαγών: Η ελληνική οικονομία παρέχει στους Γερμανούς αγροτικά προϊόντα και πρώτες ύλες, ενώ εκείνοι την τροφοδοτούν με βιομηχανικά προϊόντα, μηχανολογικό εξοπλισμό, τεχνολογία. Η σχέση αυτή θα συστηματοποιηθεί στο έπακρο από τους ναζί10, μέχρι το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ενώ κατά την Κατοχή, θα την μεταβάλουν σε ανοιχτή λεηλασία των αποθεμάτων τροφίμων, προκαλώντας τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων11.
Μετά την Κατοχή, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, οι Γερμανοί επανέρχονται δριμύτεροι, αξιώνοντας να επαναλάβουν την προνομιακή σχέση στις προμήθειες τεχνολογικού υλικού. Τότε προστίθεται και μια άλλη διάσταση στις άνισες οικονομικές συναλλαγές Ελλάδας-Γερμανίας, η αφαίμαξη12 ελληνικού εργατικού δυναμικού, που, μαζί με τους άλλους μετανάστες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, καλύπτουν τα δημογραφικά κενά του πολέμου και δίνουν σάρκα και οστά στο θαύμα της γερμανικής ανοικοδόμησης.
Το ίδιο θα επαναληφθεί μετά την δεκαετία του 1990, όσο βαθαίνουν οι διαδικασίες της ευρωπαϊκής ενοποίησης13. Με την καθιέρωση του ενιαίου νομίσματος, το εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας καταγράφει μια ολοένα και μεγαλύτερη προτίμηση στα γερμανικά προϊόντα (οχήματα, ηλεκτρονικές συσκευές), και κάπως έτσι  καταλήγουμε να έχουμε πλήρη επανάληψη του σκηνικού της δεκαετίας του 193014 –ενώ μαζί με αυτό εκρήγνυται η παρασκηνιακή προώθηση των γερμανικών εταιρικών συμφερόντων (λέγε με Ζίμενς), που θα προκαλέσει και το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία της μεταπολίτευσης15.

Σήμερα, και μετά την (ακόμα, άτυπη) χρεοκοπία του ελληνικού κράτους και την (εξίσου άτυπη, αν και απροκάλυπτη) υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς ξένης προστασίας, ο έλεγχος που ασκούν οι Γερμανοί πάνω στην χώρα διευρύνεται θεαματικά, αγγίζοντας σε έκταση και εμβέλεια το προηγούμενο της γερμανικής κατοχής.


Flashmob-Aktion vor der Deutschen Bank

Η απομύζηση ανθρώπινου δυναμικού

Η απομύζηση ανθρώπινου δυναμικού έχει πάρει διαστάσεις άνευ προηγουμένου. Κι αυτήν την φορά, σε αντίθεση με ό,τι συνέβη κατά τις δεκαετίες 1950-1960, στην συντριπτική πλειοψηφία πρόκειται για «απομύζηση εγκεφάλων», δηλαδή για εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό. Σύμφωνα με μελέτη του ΟΟΣΑ16, τα τελευταία τρία χρόνια (2010-2013) όπου εφαρμόζεται στην χώρα μας η επιβαλλόμενη από τους Γερμανούς πολιτική των μνημονίων, έχουν μεταναστεύσει προς την Γερμανία πάνω από 100.000 άτομα (αύξηση 90%, βλέπε και πίνακα17).
Λόγω της τεράστιας δημογραφικής κρίσης και της αποτυχίας του εκπαιδευτικού της συστήματος18, η Γερμανία έχει μεγάλη ανάγκη την εισροή εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού: Εκτιμάται ότι, μέχρι το 2025, θα αντιμετωπίσει έλλειψη 5,4 εκατομμυρίων ειδικευμένων εργαζόμενων19. Γι’ αυτό και μεθοδεύει συστηματικά την προσέλκυση πτυχιούχων προς την χώρα, μέσα από εκατοντάδες προγράμματα εκπαίδευσης, μετεκπαίδευσης και εξοικείωσης με την γερμανική αγορά εργασίας20, στα οποία μεγάλο ρόλο διατηρούν το ίδρυμα Γκαίτε και τα ιδρύματα των γερμανικών κομμάτων (Κόνραντ Αντενάουερ, Χάινριχ Μπελ, Φρίντριχ Έρμπερτ, το αριστερό Ρόζα Λούξεμπουργκ21).
Η έκταση που έχει λάβει η συστηματική προώθηση των μεταναστευτικών ρευμάτων προς τη Γερμανία –δεκάδες συνέδρια, ημερίδες και «εβδομάδες καριέρας» στα πανεπιστήμια, καθώς και η συμβολή των ελληνικών ΜΜΕ, που προπαγανδίζουν ανοιχτά την μετανάστευση στην Γερμανία ως λύση επιβίωσης για τις νεώτερες γενιές– προσδίδει διαστάσεις συστηματικής στρατολόγησης στο φαινόμενο.
Και, βέβαια, το κοινωνικό κόστος είναι τεράστιο, καθώς η Ελλάδα έχει μεγαλύτερο δημογραφικό πρόβλημα από την Γερμανία, ενώ η ίδια αποτελεί την χώρα της Ε.Ε. που αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη πίεση από τους πληθυσμούς που μετακινούνται από την Ανατολή και τον Νότο προς την Δύση και τον Βορρά. Για να μη μιλήσουμε για το έμμεσο οικονομικό κόστος, καθώς όλοι αυτοί οι πτυχιούχοι συνιστούν επένδυση μορφωτικού κεφαλαίου, η οποία πραγματοποιήθηκε με τα λεφτά του ελληνικού λαού: Σύμφωνα με υπολογισμούς του ΟΟΣΑ, για κάθε έναν επιστήμονα που εγκαταλείπει την χώρα του, προς τις ανεπτυγμένες χώρες του Βορρά, η χώρα του χάνει περί τα 184.000$22…

Η διείσδυση στην τοπική αυτοδιοίκηση
Το 2011, το ελληνικό υπουργείο Εσωτερικών, η Ένωση Περιφερειών Ελλάδας, η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας και το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Οικονομικών και Τεχνολογίας της Γερμανίας, υπέγραψαν πρωτόκολλο συνεργασίας για την προώθηση των μεταρρυθμίσεων στην ελληνική τοπική αυτοδιοίκηση23.
Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, σε ειδική συνάντηση για την αξιολόγηση των ρυθμών υλοποίησης του προγράμματος, ο επιτετραμμένος της Άγκελας Μέρκελ, Χανς Γιόακιμ Φούχτελ24, υπήρξε σαφέστερος για το περιεχόμενο της γερμανικής «τεχνικής βοήθειας» προς την Ελλάδα. Αυτή θα βασιστεί πάνω στην εμπειρία που αποκόμισε η Γερμανία από την «πρόσφατη μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας» και την «επανένωση των δύο Γερμανιών»25: Δηλαδή τη συστηματική λεηλασία του κοινωνικού πλούτου της ΛΓΔ, που συντελέστηκε από την διαβόητη Τρόιχαουντ την επαύριον της γερμανικής ενοποίησης.

Έκτοτε, Γερμανοί εμπειρογνώμονες έχουν σαρώσει26 την Ελλάδα, πραγματοποιώντας μια κολοσσιαία καταγραφή της κατάστασης των ελληνικών δήμων, της περιουσίας τους, καθώς και των προοπτικών επενδύσεων στα πεδία της δικαιοδοσίας τους. Τις ομάδες καταγραφής, στελεχώνουν από κοινού, πολιτικά πρόσωπα, τεχνικό προσωπικό, και στελέχη των γερμανικών επιχειρήσεων27.
Κύρια πεδία στα οποία φιλοδοξούν να διεισδύσουν τα γερμανικά συμφέροντα είναι η διαχείριση των απορριμμάτων, μια «πράσινη βιομηχανία» η οποία είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη στην Γερμανία, η δέσμευση  φιλέτων της ακίνητης περιουσίας των δήμων και η αξιοποίησή τους προς την κατεύθυνση της παραγωγής ενέργειας από ΑΠΕ (βλέπε πρόγραμμα Ήλιος)28, ο… ιαματικός και ιατρικός τουρισμός κ.ο.κ.29.

Τελευταία, γίνεται μια προσπάθεια περαιτέρω συστηματοποίησης του προγράμματος. Έτσι, προβλέπεται να ανοίξουν γερμανικά «Γραφεία Δήμων» ανά την Ελλάδα, τα οποία θα επιβλέπουν την πρόοδο της συνεργασίας. Τελευταίος μεγάλος καρπός της, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, είναι η κατάρτιση ενός σχεδίου ίδρυσης πέντε υποκαταστημάτων της γερμανικής ένωσης των δημόσιων περιφερειακών ταμιευτηρίων30, σε επαρχιακές ελληνικές πόλεις, οι οποίες θα έχουν ως σκοπό την συγκέντρωση των τοπικών καταθέσεων και την παροχή δανείων σε τοπικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με γερμανικά κριτήρια, βέβαια31.
Σε γενικές γραμμές, η ελληνογερμανική συνεργασία στην τοπική αυτοδιοίκηση θεωρείται πιλοτική, και η επιτυχία της θα ανοίξει τον δρόμο για την αναπαραγωγή του ίδιου μοντέλου σε κεντρικό επίπεδο. Ως προς αυτό, οι προτεραιότητες είναι ήδη ρητά εκπεφρασμένες: Θα ακολουθήσει η μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας και παράλληλα η αναδιάρθρωση των δημόσιων οργανισμών, ο τεχνολογικός τους επανεξοπλισμός κ.ο.κ.32 Σε αυτό το πεδίο είναι που συνεχίζουν να εμπλέκονται τα «μεγάλα συμφέροντα»33 της Ζίμενς και αντίστοιχων εταιρειών, ενώ ιδιαίτερο ρόλο αναμένεται να παίξει και η Ντόιτσε Μπανκ, παρέχοντας συμβουλευτικές υπηρεσίες στην αναδιάρθρωση και τις ιδιωτικοποιήσεις του ελληνικού κράτους.
Εν ολίγοις, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα γιγάντιο εγχείρημα διοικητικής άλωσης του ελληνικού κράτους, σε μια νέα βαυαροκρατία. Αυτή τη φορά, σκοπός είναι το γκρέμισμα της υφιστάμενης κρατικής μηχανής, και η κατασκευή μιας άλλης, η οποία θα συμβαδίζει με την λειτουργία που εκπληρώνει η Ελλάδα στον νέο καταμερισμό της γερμανικής Ευρώπης, αυτόν της αποικίας χρέους. Βλέπουμε να επαναλαμβάνεται ό,τι συνέβη σε άλλα βαλκανικά προτεκτοράτα, στην Βοσνία, ή το Κόσοβο, όπου οι Γερμανοί ανέλαβαν να κατασκευάσουν εκ του μηδενός τους θεσμούς των νέων προτεκτοράτων.
Η Ελλάδα ως Ιφιγένεια
Τέλος, δεν θα πρέπει να αγνοήσουμε το έμμεσο και συμβολικό, πολιτικό και οικονομικό κέρδος που αποκομίζει η Γερμανία από την διαχείριση της ελληνικής κρίσης.
Το κυριότερο είναι ότι, μέσα από την παραδειγματική «τιμωρία» της Ελλάδας με προγράμματα πολιτικού στραγγαλισμού και τις πολιτικές «θεραπείας-σοκ», η Γερμανία αποκομίζει συμβολικό κύρος. Αυτό το κύρος δίνει προβάδισμα στην Γερμανία πάνω στην διαχείριση της ιταλικής, της ισπανικής και της πορτογαλικής κρίσης, ενώ ταυτόχρονα της επιτρέπει να προχωρήσει στην υλοποίηση του ευρύτερου Συμφώνου Σταθερότητας, για τον μετασχηματισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα μέτρα και τα σταθμά ενός περιφερειακού συστήματος που λειτουργεί κατά κύριο λόγο ικανοποιώντας τα γερμανικά συμφέροντα34.

Και βέβαια, καθώς η γερμανική αποτελεσματικότητα είναι ικανή να αποκομίσει κέρδη ακόμα και από την… κρεμάλα, σύμφωνα με επίσημες γερμανικές πηγές, ήδη το γερμανικό κράτος έχει κερδίσει 40,9 δισ. από το γεγονός ότι η κρίση έχει καταστήσει επισφαλή τα ομόλογα όλων των υπόλοιπων χωρών της Ε.Ε., πράγμα που αυξάνει θεαματικά την ζήτηση των γερμανικών ομολόγων35. Ύστερα, είναι τα κέρδη τα οποία αποκομίζουν οι γερμανικές τράπεζες από την διαχείριση των ελληνικών ομολόγων36. Τέλος, ο ελληνικής καταγωγής Γερμανός ευρωβουλευτής των Φιλελεύθερων, Γιώργος Χατζημαρκάκης, υποστηρίζει ότι αν σε αυτά προσθέσουμε και την εξοικονόμηση των δαπανών που επέτυχε το γερμανικό κράτος λόγω της κρίσης, τότε το συνολικό κέρδος προσεγγίζει τα 114 δισ. €37.
Έτσι, για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως η υπαγωγή της χώρας μας στην γερμανική σφαίρα επιρροής συντελείται με τους  όρους ενός «παιχνιδιού μηδενικού οφέλους» για την Ελλάδα. Από την εποχή που ο Κάιζερ Γουλιέλμος ζητούσε από τον Κωνσταντίνο τον Α΄ να τεθεί η Ελλάδα στο πλευρό της Γερμανίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και να ευθυγραμμιστεί στον άξονα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, προσπαθώντας να τον πείσει ότι η συμμαχία με τους Τούρκους, σε μια στιγμή που εκείνοι οργάνωναν, με συμβούλους τους Γερμανούς αξιωματικούς τους συστηματικούς διωγμούς του ελληνικού στοιχείου της Μικράς Ασίας, λειτουργεί προς το… ελληνικό εθνικό συμφέρον, μέχρι την γερμανική κατοχή, όπου η ναζιστική μηχανή καλούσε την Ελλάδα να συμμορφωθεί και να στηρίξει την νέα γερμανική Ευρώπη, την ίδια στιγμή που προκαλούσε τον λιμό στους δρόμους της Αθήνας, παραχωρούσε την Μακεδονία στην Βουλγαρία, και την Ήπειρο στην Μεγάλη Αλβανία.
Σήμερα, λίγο ως πολύ ζητείται από τη χώρα να συναινέσει στην μεταβολή της σε χώρο κατακρεουργημένο σε ειδικές οικονομικές ζώνες, υπό λεηλασία, διαμοιρασμένο σε σφαίρες επιρροής μιας μεταμοντέρνας αποικιακής διαχείρισης…
Παραπομπές
1 Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ) η οποία παράγει ένα 30% της ατράκτου των F-16 για λογαριασμό της κατασκευάστριας Λόκχιντ, και αποτελεί ένα από τα πέντε σημεία παγκοσμίως επισκευής και συντήρησης του Ρολς Ρόις κινητήρα των μεταγωγικών C-130. Επειδή ακριβώς η εκποίηση μιας τόσο σημαντικής και ακμάζουσας εταιρείας θα συνιστούσε σκάνδαλο, έχει υιοθετηθεί μια άλλη τακτική. Εξαναγκάζεται από τους πολιτικούς της επικεφαλής σε διαρκείς μειώσεις προσωπικών, ώστε να μην είναι σε θέση να ικανοποιήσει τις παραγγελίες που έχει αναλάβει, πληρώνοντας τεράστια ποσά για παραβίαση των ειδικών ρητρών παράδοσης που περιλαμβάνονται στη συμφωνία, κι έτσι αργά αλλά σταθερά οδηγείται σε μαρασμό. Περισσότερα βλέπε: Αυγερινός Χατζηχρυσού, «ΕΑΒ: Η ανατομία ενός εγκλήματος», περιοδικό Nexus, τ. 74, Mάιος 2013.
2 Οι 100 ισχυροί της ελληνικής οικονομίας, Συγκεντρωτική έκδοση στοιχείων, Εκδοτικός Οργανισμός Direction, σελ. 122.
3 Για την οργάνωση του ελληνικού κράτους (θεσμοί, ιδεολογία, χωροταξία) από την Αντιβασιλεία, βλέπε Δημήτρης Μάρτος, Αθήνα: Πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτος. Πολιτική, ιδεολογία και χώρος, Γόρδιος, Αθήνα 2006.
4 Για μια πολύ σύντομη σύνοψη της γερμανικής ανάμειξης στον Εθνικό Διχασμό βλέπε Γιώργος Ρωμαίος, Από τον ανήλικο Όθωνα στην καγκελάριο Μέρκελ: 180 χρόνια παρουσίας των Γερμανών στην Ελλάδα, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013, σελ. 53-81.
5 «Πώς η Ζίμενς άλωσε την Ελλάδα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», http://gapiseta.blogspot.gr/2012/04/siemens-23122007-2012-1.html.
6 Βλ., «Το σκάνδαλο της Ζίμενς σε αριθμούς, 29 Ιανουαρίου 2011. tvxs.gr/node/53547.
7 Παραφράζοντας το έργο του Έντουαρτ Σαΐντ, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οριενταλισμός λογίζεται ως η «λεπτή και επίμονη ευρωκεντρική προκατάληψη έναντι του σύγχρονου ελληνικού λαού και του πολιτισμού του». Περισσότερα στο Edward Said, Οριενταλισμός, Νεφέλη, Αθήνα 1996.
8  Από την πρώτη στιγμή, δόθηκε ιδιαίτερη μέριμνα στην εξάπλωση της γερμανικής παιδείας στην Ελλάδα, ενώ για ένα μεγάλο κομμάτι των αρχουσών τάξεων ήταν απαραίτητη η θητεία στα γερμανικά ιδρύματα, από τις Καλές Τέχνες, μέχρι την ιατρική και την δικηγορία. Βλ. Γιώργος Ρωμαίος, όπ.π., σελ. 17-39.
9 Ηλίας Ηλιόπουλος, «Γεωοικονομική στρατηγική της Γερμανίας στην Μεσόγειο και την Ελλάδα. Οι εταιρείες διείσδυσης επιρροής. Τα βασικά δόγματα από τον 19ο και 20ο αιώνα μέχρι τις ημέρες μας», ηλεκτρονική εφημερίδα nonpapernews.gr, 13 Απριλίου 2013.
10 Ν. Σβορώνος, Χ. Φλάισερ, Η Ελλάδα 1936-1944: Δικτατορία, κατοχή, αντίσταση, Αγροτική Τράπεζα Ελλάδας, Αθήνα 1989.
11 Ανδρέας Κέδρος, Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης 1940-1944, 2 τόμοι, Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1983.
12 «Τον Μάρτιο του 1960 υπογράφτηκε η σχετική ελληνογερμανική συμφωνία και πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες βρήκαν διέξοδο στη γερμανική βιομηχανία, στα ορυχεία και στις υπηρεσίας ως ανειδίκευτοι εργάτες. […]. Οι Έλληνες που μετανάστευσαν στη Γερμανία ήταν κατά 85% αγρότες. Το μορφωτικό τους επίπεδο ήταν χαμηλό, λιγότεροι από τους μισούς είχαν τελειώσει τη βασική εκπαίδευση. Από την άλλη πλευρά όμως ήταν από το πιο καλό έμψυχο υλικό που διέθετε η Ελλάδα. Το 90% των μεταναστών ήταν ηλικίας από 18-35 ετών». Γιώργου Ξ. Ματζουράνη, Μετανάστες στη Γερμανία,  Καθημερινή, 13 Δεκεμβρίου 1998.
13 Ο Γ. Καραμπελιάς, το 2001, θα γράψει: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση μας προσφέρει «αφειδώς»(;) τα «πακέτα Σαντέρ», από τα οποία σιτίζονται εργολάβοι και πολιτικοί και διαφθείρονται οι «πνευματικοί ταγοί του έθνους» με τα περιβόητα «προγράμματα». Και όμως όλοι «ξεχνούν» να υπενθυμίσουν πως, αν απορροφούμε περίπου 4-5 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο από την Ε.Ε, την ίδια στιγμή το εμπορικό μας έλλειμμα με τις χώρες της φτάνει τα 9 με 10 δισεκατομμύρια δολάρια! Ποιος λοιπόν πληρώνει στην πραγμα­τικότητα τους Γερμανούς βιομηχάνους και τους Έλληνες εργολάβους, πο­λιτι­κούς και δια­νοουμένους, με τίμημα τον πολιτιστικό και οικονομικό εξανδραποδισμό μας και τη… συνετή στάση απέναντι στον μεγάλο χω­ρο­φύλακα της περιοχής, τους Τούρκους στρατοκράτες;». Γιώργος Καραμπελιάς, Το κοίλον της Ιστορίας, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2001. Διαθέσιμο στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://goo.gl/lJSPmY.
14 Για τις κραυγαλέες αναλογίες, μεταξύ της σύγχρονης νομισματικής ενοποίησης, και εκείνης που επιχείρησαν οι ναζί κατά τις δεκαετίες του 1930-1940: «Πίσω στο 1940, η Γερμανία διαμόρφωσε ένα νομισματικό μοντέλο για να ενώσει -και οικονομικά- την κατακτημένη Ευρώπη, σύμφωνα με το οποίο η ίδια θα απολάμβανε τα οφέλη της ένωσης και οι υπό κατοχή χώρες θα σήκωναν τα βάρη. Πώς έγινε αυτό; Στόχος της Γερμανίας ήταν να αυξήσει τη λήψη δανείων και την προσφορά χρήματος στις υπό κατοχή χώρες μέσα από ένα σύστημα εκκαθάρισης που ελεγχόταν από την Κεντρική Τράπεζα του Γ΄ Ράιχ (Reichsbank). Αυτό θα δημιουργούσε πληθωρισμό, ο οποίος ευνοούσε τις γερμανικές εξαγωγές, και θα οδηγούσε στην αποβιομηχάνιση των κατακτημένων χωρών». Radu Globan, «Νομισματική ενοποίηση: Success story (μόνο) για τη Γερμανία», εφ. Ημερησία
15 Βλέπε: «Το σκάνδαλο Siemens σε αριθμούς», tvxs.gr, 29/01/2011.
16 OECD, Migration Outlook 2013, OECD Publications, Paris 2013, p. 254.
17 Πηγή: http://qz.com/94157/guess-whos-moving-to-germany-greece/…
18 «Το 43% των νέων μεταναστών ηλικίας μεταξύ 15 και 65 χρόνων διαθέτει πτυχίο από ανώτερη ή ανώτατη σχολή, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στους Γερμανούς είναι μόλις 26%». Πηγή: «Οι νέοι μετανάστες στη Γερμανία είναι πιο μορφωμένοι από τους Γερμανούς», εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 24/05/2013…
19 «Η Γερμανία ανοίγει την αγκαλιά της στους μετανάστες», Εφημερίδα των Συντακτών, 21/07/2013.
20 Διαβάζουμε ενδεικτικά από ιστοσελίδα ενημέρωσης πάνω στα ιατρικά θέματα: «Σε εποχή μνημονίου γίνεται και αυτό. Γερμανοί ειδικοί της υπηρεσίας EURES της Γερμανίας και εκπρόσωποι πολλών γερμανικών νοσοκομείων θα βρεθούν στην Αθήνα την Τρίτη 22 Μαΐου και στη Θεσσαλονίκη την Πέμπτη 24 Μαΐου, προκειμένου να διδάξουν στους Έλληνες γιατρούς και νοσηλευτές τον τρόπο εργασίας και τη ζωή στη χώρα τους, ώστε αν επιθυμούν να μεταβούν να εργασθούν στη Γερμανία ή να λάβουν και ειδικότητα. Οι εκπρόσωποι των νοσοκομείων έρχονται στην Ελλάδα καθώς οι διοικήσεις των νοσηλευτικών ιδρυμάτων έχουν ήδη εκφράσει επιθυμία να προσλάβουν Έλληνες επιστήμονες, οι οποίοι όμως θα πρέπει να μιλούν γερμανικά». Πηγή: «Απίστευτο: Γερμανοί εκπαιδεύουν Έλληνες γιατρούς για να γίνουν μετανάστες!», http://www.iatropedia.gr/articles/read/1862.
21 Βασιλική Σαμαρά, «Γεμίσαμε από παραρτήματα γερμανικών κομμάτων στην Αθήνα», εφ. Ελευθεροτυπία, 3 Φεβρουαρίου 2013.
22 «Αν αυτό πολλαπλασιαστεί με τον αριθμό των επιστημόνων που μετανάστευσαν, μιλάμε για μια τεράστια μεταφορά πόρων από τον φτωχό Νότο στον πλούσιο Βορρά, κοντά στα 550 δισ. δολ.» στο Γιάννης Ξένος, «Μένουμε ή φεύγουμε», περ. Άρδην, τ. 89, Απρίλιος-Μάιος 2012.
23 «Ποιες μεταρρυθμίσεις προβλέπει το Πρωτόκολλο Συνεργασίας Ελλάδας-Γερμανίας για την Αυτοδιοίκηση», ιστοσελίδα localit.gr, 29/04/2012.
24 Αρχικά άσημο μέλος της CDU, ο Φούχτελ αποκαλείται από τα γερμανικά ΜΜΕ «μαϊντανός της πολιτικής». Ανήλθε στην κομματική ιεραρχία διότι θεωρήθηκε ιδιαίτερα πιστός στην ηγεσία, ενώ ο ίδιος αρέσκεται να υπενθυμίζει ότι εκτοξεύθηκε στο πολιτικό χρηματιστήριο των χριστιανοδημοκρατών όταν διοργάνωσε καμηλοδρομίες για να διασκεδάσει τον πρώην ισχυρό άνδρα της γερμανικής συντηρητικής παράταξης, Χέλμουτ Κολ. Περισσότερα Μαρία Αδαμίδου, «Τοποτηρητής της Γερμανίας στην Ελλάδα ο ‘‘κύριος Τίποτα’’», εφημερίδα Έθνος, 03/12/2011.
25 Δημήτρης Κατσαγιάννης, «Ελλάς-Γερμανία: Συμμαχία για την τοπική αυτοδιοίκηση», ιστοσελίδα capital.gr, 05/09/2012.
26 Ιδού ένα δείγμα της συστηματικής πολιτικής διείσδυσης στην ελληνική τοπική αυτοδιοίκηση: «Στο νησί της Θάσου φτάνει, σήμερα το βράδυ, ο Γερμανός υφυπουργός Εργασίας και εντεταλμένος της Γερμανίδας καγκελαρίου για την ελληνογερμανική συνεργασία, Χανς Γιόακιμ Φούχτελ, που ηγείται αποστολής 24 ατόμων και θα συνοδεύεται από τον διευθυντή του υπουργείου κ. Σουμάχερ και τον δήμαρχο της πόλης Ρόιτλιγκεν, ενώ τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής είναι κατά βάση επιχειρηματίες που ενδιαφέρονται να επενδύσουν στο νησί. Πηγή: «Επίσκεψη Φούχτελ στη Θάσο», εφ. Καθημερινή, 11 Ιουλίου 2013.
27 Λεωνίδας Βατικιώτης, «Φούχτελ: Σκιώδης και σκοτεινός άρχοντας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης», περ. Επίκαιρα, 22-28/11/2012.
28 Για το πρόγραμμα Ήλιος βλέπε: Βασίλης Στοϊλόπουλος, «Ο ιμπεριαλισμός του Ήλιου», εφ. Ρήξη, φ.77 , Σεπτέμβριος 2011.
29 Βασιλική Σιούτη, «Η gερμανική επέλαση στην Ελλάδα», εφ. Επενδυτής, 01/12/2012.
30 «Η Ένωση Ταμιευτηρίων είναι η ένωση των τμημάτων χρηματοπιστωτικών συναλλαγών των τραπεζών ταμιευτηρίου. Αποτελείται από 422 τράπεζες, από επτά ομίλους τραπεζών των ομοσπονδιακών κρατιδίων, από την τράπεζα DekaBank, από δέκα οικιστικές ομοσπονδιακές τράπεζες, από ένδεκα ασφαλιστικές εταιρείες των τραπεζών ταμιευτηρίου και ένα μεγάλο αριθμό εταιρειών του χρηματοπιστωτικού τομέα». Αντώνης Πετρογιάννης, Στα σκαριά τοπική τράπεζα στην Καλαμάτα, εφημερίδα Θάρρος, 25/06/2013.
31 «Εμείς βάζουμε την τεχνογνωσία, εσείς τις καταθέσεις», συνέντευξη του προέδρου της Γερμανικής Ένωσης Ταμιευτηρίων (Deutsche Sparkassen und Giroverband), Γκέοργκ Φάρενσον στην εφημερίδα Κεφάλαιο, 27/07/2013.
32 Νίκος Χειλάς, Το γερμανικό σχέδιο για τον ΕΟΠΠΥ και το σύστημα Υγείας, εφ. το Βήμα, 26/11/2012.
33 Ήδη, η Ντόιτσε Τέλεκομ, μετά από αγοραπωλησία μετοχών του ΟΤΕ, στις 11 Ιουλίου 2011, κατέχει το 40% των μετοχών της εταιρείας. Από το 2008, είχε πωληθεί στην γερμανική εταιρεία το 25%, με το ελληνικό δημόσιο να κατέχει ισάξιο ποσοστό, συν μία μετοχή. Η ισορροπία αυτή ανατρέπεται από το 2011, κι έτσι η γερμανικές τηλεπικοινωνίες απομένουν με το μεγαλύτερο μετοχικό μερίδιο στην εταιρεία. Περισσότερα: «Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος», Βικιπαιδεία. Ηλ. διεύθυνση: http://goo.gl/uKF6Pp. Προσπελάστηκε 25/08/2013.
34 Όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρει σχετικό δημοσίευμα της Γουόλ Στρήτ Τζέρναλ, το οποίο προκάλεσε πάρα πολλές συζητήσεις στην Ευρώπη και την Ελλάδα. Σύμφωνα με αυτό, ο πρώην πρωθυπουργός και κύριος υπεύθυνος για την υπαγωγή της χώρας στα δεσμά των δανειστών της, φέρεται να υποστηρίζει πως: «Όταν ζήτησε από την Γερμανίδα Καγκελάριο ηπιότερους όρους, το 2010, εκείνη απάντησε ότι το πρόγραμμα βοήθειας έπρεπε να πονέσει. ‘‘Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι κανείς άλλος δεν θα επιθυμήσει κάτι τέτοιο’’, του απάντησε η κυρία Μέρκελ». Βλέπε Marcus Walker, «How a Radical Greek Rescue Plan Fell Short», Wall Street Journal, 10/05/2012.
35 «Η Γερμανία ωφελήθηκε 40 δισ. από την κρίση», εφ. Ελευθεροτυπία, Κυριακή 18 Αυγούστου 2013.
36 Όπως πολύ χαρακτηριστικά περιέγραψε ο οικονομικός αναλυτής των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς Ντόιτσλαντ, Thomas Fricke σε άρθρο του υπό τον τίτλο «Ο αμαρτωλός Έλληνας πληρώνει». Για μια σύνοψη βλ.: Νίκος Χειλάς, «FT Deutschland: Γερμανία, ο μεγάλος κερδισμένος από την ελληνική κρίση», εφ. Το Βήμα, 20/05/2011.
37 Χατζημαρκάκης: «Στα 114 δισ. ευρώ το κέρδος της Γερμανίας από την κρίση», εφ. Ημερησία, 20/08/2013.

Πηγή