ΠΟΤΕ ΔΕ ΜΠΟΡΕΣΑ

Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω τους Έλληνες… Ξοδεύουν χρήματα που δεν έχουν και αγοράζουν πράγματα που δεν χρειάζονται για να κάνουν εντύπωση σ’ αυτούς που δεν εκτιμούν!

ΠΑΛΑΙΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

Οι παλαιές μνήμες επιστρέφουν στη ζωή
Ενώ ο χρόνος γλιστρά μακριά
Σαν φωτογραφικές διαφάνειες ποταμών
Πέρα από το κρεβάτι των κρίνων

ΚΑΤΑΛΕΥΚΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Μας χωρίζουν oι ώρες που ρέουν
οι βαλτώδεις κοιλάδες της σιωπής
των θολών ουρανών οι άνυδροι κήποι
οι απόηχοι των κραυγών και των θρήνων
που στροβιλίζονται κατάλευκο κόκκινο
επερχόμενου σκότους
στον παγωμένο αέρα των υπογείων λαβυρίνθων
με τους ηλεκτροφόρους συρμούς
και τις εκτυφλωτικές επιγραφές
του μέλλοντός μας…

Έπαυσα από καιρό να σε αναζητώ…

Πέρασαν εκατομμύρια χρόνια
για να καταλάβω ότι δεν υπήρξες ποτέ
και μια ολόκληρη στιγμή
να συνειδητοποιήσω ότι σ’ έχασαγια πάντα…

ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΨΑΘΙΝΟ ΚΑΠΕΛΟ

Nα δεις που θα συναντηθούμε ξανά
Θα φοράω εκείνο το περίεργο ψάθινο καπέλο
Mε τον πλατύ γείσο
Kαι θα περιφέρομαι ανάμεσα στους παραθεριστές
Mε μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα
Kρυμμένη στη χούφτα μου...

ΚΑΙΡΟΣ

Καιρός να καταλάβουμε ότι η διαφήμιση μπήκε για καλά στη ζωή μας.
Χθες διάβασα μια καταχώρηση και τρελάθηκα: Πωλείται τάφος στο Πρώτο Νεκροταφείο.
Ευκαιρία για όποιον λέγεται Ιωάννης Παπαδόπουλος!

ΜΕΤΕΩΡΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ

Την παγωμένη κοιλάδα των δακρύων
διέρχομαι…

Διαπορεύομαι την πεπρωμένη ιστορίατου χρόνου
των πραγμάτων το νόημα.

Πλανόδιος και ιδεατός
περιτρέχωτην αμμωδία της εγκαρτέρησης
το τέναγος της ομοδοξίας
πέρα από κάθε φόβοπέρα από κάθε ελπίδα.

Μαίανδροι συλλογισμών
μνήμες συνήθειεςκαι παρορμήσεις
με συνοδεύουν
ήχοι ψαλμωδών με ακολουθούν
και οσμές θανάτων με απελαύνουν.

Διαρκής και επίμονος
ο οξύφωνος ήχος του τυμπάνου
εισχωρεί ύμνος τρισάγιος
άρτος και οίνος
ιδέα και νόημα σοφιστικού συλλογισμού
παρόρμηση και ένστικτο σιγής Σφιγγός
που εκκολάπτεται και αναγεννάται
ζωή μετακόσμιος
παλαιογενής εφηβεία
θάλλουσα απολεύκανσις οροθεσίου παραμονής
εις το ενδιαίτημα των αισθήσεων

Την παγωμένη κοιλάδα των δακρύων
διέρχομαι.
Διαπορεύομαι
την πεπρωμένη ιστορίατου χρόνου
των πραγμάτων το νόημα
και ως μέγας ήχος εσχάτης βλασφημίας
εκρήγνυμαι, δονώ, συναρπάζω
και διαχέομαιμικρού λόγου άξιος
συμφορά κοινή και αδιαίρετος αλήθεια.

Την αφετηρία μετενσαρκώνομαι
βίος ασαγήνευτος
εμπειρία και απόρροια λόγου χολωμένου

Χρόνου αντίστιξη
υπερουσία οδός μακαρίας μέθης
παραλήρημα και διαλογισμός
σιγή νεκρική στο λυκόφως της συνειδήσεως…

Την παγωμένη κοιλάδα των δακρύων διέρχομαι.
Διαπορεύομαι την πεπρωμένη ιστορίατου χρόνου
των πραγμάτων το νόημα.

Παρακάμπτω οδούς αυτοπαρηγορούμενος
με τον ενθουσιασμό των παραληρούντων
διαψεύδομαι
με τη μουσική και του χορού την μαγεία
διαφεύγω γοητευτής.

Ρέω με των ναρκωτικών την διαφυγή
και τη σαγήνη της ύπνωσης
και επιστρέφω αναχωρητής
ψυχή περίλυπος
θρηνολογία δόξης προγονικής
άδεικτος και ανεπιφανής…

Μετέωρο τέχνασμα
στην συμπαιγνία του Σύμπαντος…

ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΗ ΑΚΤΗ

Φλέβες του πάθους
Κι ένας κόσμος που βυθίζεται
Στον πάγο και στο χιόνι...
Σαν τη γηραιά κυρία
Που καλύπτει τις γλάστρες της το χειμώνα
Προστατεύουμε ο ένας τον άλλον
Από τους ανέμους που ουρλιάζουν…

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΙΝΚΑ

Aθήνα: Στο 165% είναι το άνοιγμα της ψαλίδας στους μισθούς μεταξύ του μέσου Έλληνα και του μέσου Ευρωπαίου για την αγορά 100 ειδών τροφίμων και ποτών, σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Καταναλωτών (ΙΝΚΑ) που δόθηκε την Τετάρτη στη δημοσιότητα. Σύμφωνα με το ΙΝΚΑ, προκειμένου να προμηθευτεί 100 είδη προς τροφίμων και ποτών ο Έλληνας πρέπει να εργαστεί πάνω από 95 ώρες, την ίδια στιγμή που για τον Γερμανό απαιτούνται μόλις 48, για το Γάλλο γύρω στις 57, για τον Ιταλό 69 και για το Βρετανό 57 ώρες και 10 λεπτά. Για να αγοράσει δέκα είδη ηλεκτρικών συσκευών και επίπλων ο μέσος Έλληνας πρέπει να «ιδρώσει» 226 ημέρες στο γραφείο ή το εργοτάξιο, τη στιγμή που για το Γερμανό αρκούν 102 ημέρες, για το Βρετανό 108, για το Γάλλο 126 και για τον Ιταλό 170.

Επειδής, άμα λάχει να πούμε, ο Έλλην από γεννησιμιού του άγνώμων και αυχάριστος, δεν ημπορεί να πούμε ο πάσα ένας χλιμίντζουρας να την κάνει από τελεόραση, ραδιόφωνο, Τράφικ, Εσπρέσο, Καπουτσίνο και Γλυκύ Βραστό και να αμολάει τις παπαριές του περί υποανάπτυξις και τριτοκοσμικής Ελλάδος. Και επειδής να πούμε δε γουστάρω να μας πουλάει ο πάσα ένας Φλούφλης φύκια για μεταξωτές κορδέλες, ερωτώ και τον ΙΝΚΑ, και τον ΑΠΑΤΣΙ και τον ΤΖΕΡΟΝΥΜΟ ποία η σκοπιμότης της ερεύνης, κύριε προστασία του καταναλωτού, που μας την κάνεις αφρόγαλο για να μας βγάλεις Πακιστανούς και να μας ρίξεις στον τενεκέ με την σαλαμούρα; Για καθίστε καλά, ρε μπαγιάτικα τσουρέκια, σε ποιον νομίζετε δηλαδή ότι απευτύνεστε; Εμείς, δηλαδή, ρε ανοιχτομάτηδες, τι δουλειά κάνουμε; Καθαρίζουμε μύδια; Ρε, άντε φτύστε τα μπούτια σας που θα μας πείτε εμάς που δώσαμε στην ανθρωπότητα φώτα, κεριά, λουμίνια και καρβουνάκια ότι είμαστε πίσω από τους κρυόκωλοι τους Ευρωπαίοι… Για δεν πάτε να ανοίξετε ρε κουτορνίθια καμιά εγκυκλοπαίδεια ΔΟΜΗ, κανένα Κλασσικό Εικονογραφημένο, Ταρζάν Γκαούρ, Διάπλασις των Νέων για να δείτε τη διαφορά ανάμεσα στα λάχανα και στα μαρούλια; Έτσι είναι ρε μάγκες, πως να το κάνουμε… Άλλο ροκάς και άλλο αρακάς… Άλλο Ντιντάκτα κι άλλο ντιριντάχτα… Που θα μας πείτε εμάς για τους Ευρωπαίοι που όταν αυτοί τρώγανε ρίζες εμείς είχαμε χοληστερίνη και τριγλυκερίδια και ουρικό οξύ… Και να σας πω, ρε μάγκες; Εσείς, τελικά, δεν έχετε μυαλό στο κεφάλι σας, επερξεγαστή Intel Platinum στα 2.50 GHz έχετε, γι αυτό μας κουφάνατε με τα επιχειρήματά σας. «Για να αγοράσει δέκα είδη ηλεκτρικών συσκευών και επίπλων ο μέσος Έλληνας πρέπει να «ιδρώσει» 226 ημέρες στο γραφείο ή στο εργοτάξιο! ». Καλά, ρε, από ποιον πλανήτη κατεβήκατε; Εσείς ξέρετε κανέναν Έλληνα να δουλεύει 226 μέρες το χρόνο; Για βγάλτε ρε τα Σαββατοκύριακο, τις εορτές και τις Εθνικές επετείους, τα τριήμερα των τεσσάρων ημερών και τα τετραήμερα της μια εβδομάδας και λογαριάστε πόσες μέρες μένουν στην καβάντζα… 30 – 40, άντε το πολύ καμιά εξηνταριά! Βγάλτε τώρα κάτι απεργίες και κάτι στάσεις εργασίας, κάτι άδειες από τη σημαία , κάτι αρρώστιες και κάτι σκασιαρχεία και λογαριάστε τα… Ούτε δέκα πέντε μέρες δε δουλεύει ο Έλληνας, ρε γλάροι, που παριστάνετε του αετούς!!! Δέκα πέντε μέρες σε σχέση με τον Γερμανό που ιδροκοπάει 102 ημέρες, με τον Βρετανό που δουλεύει108, με τον το Γάλλο που χτυπιέται 126 και για τον Ιταλό αγκομαχάει 170!!! Έτσι είναι, ρε μάγκες του ΙΝΚΑ, αν θέλουμε να λέμε δηλαδή τα σύκα – σύκα και τα κορόμηλα – κορόμηλα… Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά για να την πάρετε χαμπάρι τη δουλειά και να μην πάτε να μας γαζώσετε το στρίφωμα με άδεια κουβαρίστρα… Γκέγκε;
Comments

ΟΙ ΠΑΛΑΙΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

Οι παλαιές μνήμες επιστρέφουν στη ζωή
Ενώ ο χρόνος γλιστρά μακριά
Σαν φωτογραφικές διαφάνειες ποταμών
Πέρα από το κρεβάτι των κρίνων

ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΠΕΛΑΡΓΟΙ

Τα σημερινά παιδιά γνωρίζουν πολύ καλά με ποιον τρόπο έχουν έρθειστον κόσμο. Οι πελαργοί είναι εκείνοι που δεν ξέρουν ακόμα τίποτα…

ΑΓΩΝΙΣΤΕΙΤΕ

Mου άρεσε ένα πανό που είδα προχθές σε μια διαδήλωση, “Aγωνιστείτε για ένα πενθήμερο Σαββατοκύριακο”

Ο ΜΕΣΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

Βρυξέλλες: Ο μέσος Έλληνας αγαπάει τις ταβέρνες και τα εστιατόρια, δε διαβάζει εφημερίδες και βλέπει πολύ τηλεόραση. Αυτήν την εικόνα δίνει ο Έλληνας, σύμφωνα με την έκθεση της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας για τους « καταναλωτές της Ευρώπης », που δόθηκε στη δημοσιότητα, στις Βρυξέλλες.
Συγκεκριμένα, με βάση τα στοιχεία της έκθεσης ο μέσος Έλληνας δαπανά το 8,3% του διαθέσιμου εισοδήματός του για φαγητό σε ταβέρνες και σε εστιατόρια. Το ποσοστό αυτό είναι από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη.
Από την άλλη πλευρά, οι περισσότεροι ευρωπαίοι δαπανούν πάνω από το 10% του διαθέσιμου εισοδήματός τους σε μορφές ψυχαγωγίας που σχετίζεται με τον πολιτισμό ( θέατρα, κινηματογράφοι, βιβλία κ. α. )
Στον τομέα αυτό, ο μέσος Έλληνας βρίσκεται στην προτελευταία θέση, αφού αφιερώνει μόνο το 4,5% του διαθέσιμου εισοδήματός του. Στην τελευταία θέση βρίσκονται οι Πορτογάλοι με 3,7%, ενώ στην πρώτη θέση οι Σουηδοί με 14,6%.
Ο μέσος Έλληνας, επίσης, δεν διαβάζει - όπως είναι γνωστό - τον ημερήσιο Τύπο. Συγκεκριμένα, στη έκθεση αναφέρεται ότι μόνο το 22,5% των ενήλικων ανδρών και μόνο το 17,2% των ενήλικων γυναικών διαβάζουν στην Ελλάδα τον ημερήσιο Τύπο. Παράλληλα, όμως, ο μέσος Έλληνας βλέπει πολύ τηλεόραση και συγκεκριμένα 227 λεπτά ημερησίως

Τελικά, πού την πάνε τη δουλειά αυτοί οι ευρωπαίοι; Ήθελα να ’ξερα δεν έχουν με τίποτε άλλο να ασχοληθούν και ασχολούνται συνέχεια με ’μας;
« Έτσι είναι ο Έλληνας… Αλλιώς το βλέπει ο Έλληνας… Αλλιώτικος ο τρόπος που ενεργεί ο Έλληνας και πάει λέγοντας…»
Και να οι μπηχτές, και να τα επιτιμητικά σχόλια…
Μέχρι που έσκασε και το πρόσφατο της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας για τους « καταναλωτές της Ευρώπης » κι ήρθε κι έδεσε η μαγιονέζα που λέει ο λόγος.
Δεν κατάλαβα, δηλαδή, μήπως θα έπρεπε να πάρουμε την άδεια των ευρωπαίων εταίρων μας προκειμένου να πάμε στη Θέρμη για κανένα κοψίδι ή μήπως θα ’πρεπε να υποβάλουμε αίτηση για να πάμε στη Νέα Κρήνη για κανένα ουζάκι;
Ο Έλληνας, λέει, αγαπάει τις ταβέρνες και τα εστιατόρια, ενώ ο ευρωπαίος δεν τα έχει και σε τόσο μεγάλη υπόληψη.
Σε τι υπόληψη να έχει, δηλαδή, τα « βουρστ » και τις « καρτόφεν » ή εκείνες τις γαλλικές αηδίες, « μπούτι αγριόχοιρου με σος δαμάσκηνα »και « βατραχοπόδαρα ογκρατέν »…
Ας είχε κανένα μυδοπίλαφο, κανένα βαρβάτο γύρο, κανένα σουτζουκάκι, κανένα λυθρίνι πελαγίσιο στη σχάρα και θα τα λέγαμε… Στις ταβέρνες και στα εστιατόρια θα ξημεροβραδιάζονταν…
Ο μέσος Έλληνας, λέει ακόμα, δεν διαβάζει τον ημερήσιο τύπο. Κι από πού βγάλατε, κύριοι εταίροι, το μεγαλειώδες συμπέρασμα;
Ξέρετε πόσες εφημερίδες και πόσα περιοδικά κυκλοφορούνε στην Ελλάδα; Στηθήκατε ποτέ έξω από κανένα περίπτερο στην πλατεία Αριστοτέλους;
Χίλιες εφημερίδες, πέντε χιλιάδες περιοδικά και είκοσι χιλιάδες μανταλάκια!
Μέχρι εφημερίδα « Εσπρέσο »βγάλαμε, κύριοι απληροφόρητοι, κι απ’ ότι γνωρίζω σύντομα θα κυκλοφορήσει και ο « Γλυκύς βραστός »!
Από « Καρφί »μέχρι « Πινέζα » κυκλοφορεί στην Ελλάδα κι εσείς μας λέτε ότι δεν διαβάζουνε οι Έλληνες;
Μπορείτε να μας πείτε τότε ποιος τα διαβάζει όλα αυτά τα έντυπα;
Ο πλέον ενημερωμένος ευρωπαίος, αν θέλετε να ξέρετε, είναι ο Έλληνας. Ξέρει από που ψωνίζει τα εσώρουχά της η Παπαρίζου, γιατί η Ζέτα Μακρυπούλια ξαναγύρισε στον Αντώνη, πως γνώρισε τον καλό της η Αποστολία Ζώη , πότε θα κάνει καινούργιο εξώφυλλο η Βίκυ Καγιά , και γιατί έστειλε εξώδικο στον ΑΝΤ1 η Έλλη Στάη…
Απ’ την άλλη οι ευρωπαίοι, λέει, δαπανούν πάνω από το 10% του διαθέσιμου εισοδήματός τους σε μορφές ψυχαγωγίας που σχετίζεται με τον πολιτισμό
( θέατρα, κινηματογράφοι, βιβλία κ.α. ) ενώ ο μέσος Έλληνας βλέπει πολύ τηλεόραση και συγκεκριμένα 227 λεπτά ημερησίως.
Εδώ είναι που θα μας τρελάνουν. Τι θέλουν να μας πούνε, δηλαδή, ότι ο Έλληνας δε χαμπαριάζει από τέχνη; Εντάξει, δε λέω, μπορεί να μη διαβάζει ποίηση ο Έλληνες, αλλά την ακούει… « Κερνάω απόψε εγώ »… Πετρέλης! « Ανάβεις φωτιές… » Βανδή!
Γιατί να διαβάζει λογοτεχνία; Αφού την βλέπει... Κοντεύει να μάθει απ΄ όξω τις
« Μάγισσες της Σμύρνης » και τη «Βέρα στο δεξί». Το ίδιο δεν είναι;
Γι αυτό, κύριοι, βλέπει τέσσερις ώρες τηλεόραση την ημέρα ο Έλληνας … Για να εμπεδώσει τα βαθιά νοήματα και να διευρύνει τους νοητικούς του ορίζοντες. Γιατί τον τρώει ο πόνος για τα κοινά αν θέλετε να ξέρετε…
Γιατί θέλει να ξέρει… Γιατί οφείλει να είναι ενημερωμένος πολίτης…
Πρέπει και οφείλει να γνωρίζει γιατί η Ζουμπουλία ράβει τα ρούχα της στας Σέρρας…
Πρέπει και οφείλει να γνωρίζει πότε επέστρεψαν από την Νέα Υόρκη ο Σάκης Ρουβάς και η Κάτια Ζυγούλη…
Πρέπει και οφείλει να γνωρίζει ότι είναι «θύμα» της «συντεχνίας των δημοσιογράφων» ο Ανδρέας Μικρούτσικος …
Πρέπει και οφείλει να γνωρίζει τι είναι το σκληρό ροκ του Γιωργάκη Παπανδρέου, το μαλακό ταγκό του Μητσοτάκη, το τσάμικο του Καραμανλή και το συρτοτσιφτετέλι της Παπαρήγα…
Ε, ρε, σκληρό τσαμικοταγκοσυρτοτσιφτετέλι που μας χρειάζεται…

klynn@harry-klynn.gr

ΣΥΜΒΟΥΛΗ

Μην πετάτε άσκοπα τα λεφτά σας από δω κι από ’κει, φυλάξτε τα. Κάποια μέρα μπορεί να πάρουν αξία.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ

Μπήκαμε στον Ιούλιο, στην κατ’ εξοχή περίοδο των διακοπών και δεν κρατιόμαστε με τίποτα, τα πουλάκια μου… Έτοιμοι είμαστε να την κοπανήσουμε. Όπου φύγει… φύγει… Σε λίγο καιρό η Θεσσαλονίκη θα θυμίζει έρημη πόλη κι όταν με το καλό μπούμε στον Αύγουστο θα μετράμε τα αυτοκίνητα στην Τσιμισκή και στην Εγνατία…
Όχι, θα κάτσουμε να σκάσουμε...
Και δε μιλάω μόνο για τους 100.000 Θεσσαλονικείς που έχουν ήδη δραπετεύσει από τις αρχές του καλοκαιριού στην Χαλκιδική για ένα Σαββατοκύριακο... δύο μηνών!!!
Σε όλους εμάς αναφέρουμε που είτε φύγουμε, είτε μείνουμε, είναι σα να έχουμε φύγει…
Φευγιό... Το όπλο των Ελλήνων...
Ο Έλληνας το φευγιό το έχει μέσα του… Θέλει να φεύγει!
Το λέει και το τραγούδι « Θα σε πάρω να φύγουμε σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη... »
Δεν τον ενδιαφέρει πού θα πάει, αρκεί να φύγει...
« Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια » που λέει κι ο φίλος μου ο Διονύσης…
Βάλε τώρα και τρένα, αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, ποδήλατα, πατίνια, φουσκωτά, ξεφούσκωτα, θαλαμηγούς, βάρκες…
« Πάμε στο άγνωστο, με βάρκα την ελπίδα... »
Οι Έλληνες φεύγουν, γενικώς...
Φεύγουν όταν μπαίνουν οι γιορτές, φεύγουν όταν τελειώσει η παράσταση, φεύγουν όταν γίνονται σεισμοί, φεύγουν όταν έρχεται ο καύσωνας, φεύγουν μόλις τους πουν καθίστε, φεύγουν μόλις έρθει ο λογαριασμός, φεύγουν μόλις δουν τα σκούρα...
Γενικώς, είμαστε ένας λαός φευγάτος...
Οι Έλληνες φεύγουν αφήνοντας πίσω τους ότι πολυτιμότερο έχουν.
Από DVD μέχρι γυναίκα, ασχέτως αν για τον μέσο Έλληνα η γυναίκα δε θεωρείται είδος πολύτιμο.
Είμαστε ένας λαός που φεύγει « προς άγνωστον κατεύθυνσιν »
Είμαστε ένας λαός που γεννήθηκε να φεύγει. Και μόλις φύγει, τον πιάνει η νοσταλγία να γυρίσει...
Και μόλις γυρίσει, βαράει το κεφάλι του στον τοίχο και λέει, « τι το ’θελα που γύρισα… " και ξαναφεύγει...
Ξαναφεύγει, για να ξαναγυρίσει!
Έτσι είναι...
Ερχόμαστε για να φύγουμε... Και φεύγουμε για να ξαναγυρίσουμε... μέχρι να ξαναφύγουμε...
Κι όταν οι Έλληνες φεύγουν ισοπεδώνουν τα πάντα, από εθνική οδό, μέχρι εθνική οικονομία.
Βαράνε κλάξον, βαράνε μάντρες, βαράνε αυτοκίνητα, βαράνε σκύλους, γάτες, κότες, βαράει ο ένας τον άλλο, τη γυναίκα τους βαράνε, τα παιδιά τους βαράνε... Φευγάτοι και βαρεμένοι όλοι τους!
Απόδραση από την καταπιεστική πραγματικότητα, λένε.
Απόδραση τα Χριστούγεννα, απόδραση την πρωτοχρονιά, απόδραση την 25η Μαρτίου, απόδραση την 28η Οκτωβρίου, απόδραση τις Απόκριες, απόδραση το Πάσχα, απόδραση το καλοκαίρι, απόδραση την άνοιξη, απόδραση το φθινόπωρο, απόδραση τον χειμώνα, τα τριήμερα, τα τετραήμερα, τις γορτές και τις σχόλες...
Άντε και καμιά τριανταριά μικροαποδράσεις τα Σαββατοκύριακα...
Κι οι πολιτικοί μας από δίπλα.
Δραπέτες κι αυτοί της καταπιεστικής πραγματικότητας, με την οποία ασφαλώς, δεν έχουν και πολύ μεγάλη σχέση...
Στην Ελλάδα οι πολιτικοί έρχονται πάντα για να διορθώσουν την καταπιεστική πραγματικότητα που δημιούργησαν οι προκάτοχοί τους στην εξουσία και φεύγουν αφήνοντας μια καταπιεστική πραγματικότητα, για να την επαναδιορθώσουν αυτοί που θα τους διαδεχτούν...
Στην Ελλάδα οι καταπιεστικές πραγματικότητες φυτρώνουν μόνες τους, βλέπετε, όπως τα ραδίκια...
Κανείς δε φταίει γι αυτές, ούτε πολιτικοί, ούτε πολίτες...
Είμαστε όλοι θύματα μιας αυτοφυούς καταπιεστικής πραγματικότητας...
Δραπέτες λοιπόν μαζί με μας και οι πολιτικοί μας...
Διακοπές και για τον δημόσιο υπάλληλο που παραπαίει μεταξύ δουλειάς, απεργίας και απόδρασης.
Και μετά η επιστροφή.
Και να μετράμε τους νεκρούς και να ‘ναι πιο πολλοί από τις μάχες στη λωρίδα της Γάζας! Ίνα επαληθευθεί το ρηθέν « τα φονικότερα όπλα του Έλληνα είναι το αυτοκίνητο και το εκλογικό του βιβλιάριο »
Καλές μας διακοπές, λοιπόν, αγαπητοί συνδραπέτες και καλή επιστροφή στη Θεσσαλονίκη που θα μας περιμένει με τις θαλασσινές ευωδιές της ( ! ) που θα ξεχύνονται απ’ τον πεθαμένο Θερμαϊκό…
Καλή επιστροφή στην Θεσσαλονίκη, που θα μας περιμένει με το όζον, το άζωτο και το μονοξείδιο του θείου...
Καλή επιστροφή στην Θεσσαλονίκη, που θα μας περιμένει με το κυκλοφοριακό χάος και την αποξένωση…
Καλή επιστροφή και καλή μας διαμονή... Μέχρι, την επόμενή μας απόδραση...

ΜΥΣΤΗΡΙΟ!

Ένα μυστήριο... Eρχεσαι από το σούπερ μάρκετ με δυο τσάντες και το βράδυ έχεις τρεις σακκούλες σκουπίδια!

Ο ΤΖΙΤΖΙΚΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ

Θυμάστε τον μύθο με τον τζίτζικα και τον μέρμηγκα; Το καλοκαίρι ο τζίτζικας γλένταγε και διασκέδαζε, ενώ ο μέρμηγκας δούλευε σκληρά κι έκανε αιματηρές οικονομίες. Tον χειμώνα, όμως, ο τζίτζικας ψοφούσε από την πείνα και ο μέρμηγκας την πέρναγε σαν πασάς χορτάτος και αραχτός δίπλα στο τζάκι....Σήμερα, όμως, χειμώνα καλοκαίρι, οι ξύπνιοι, οι καταφερτζήδες και οι επαγγελματίες ψηφοφόροι γλεντάνε και διασκεδάζουνε κι εμείς χειμώνα καλοκαίρι δουλεύουμε σα σκυλιά και κάνουμε αιματηρές οικονομίες για να επιβιώσουμε...
Συμπέρασμα: Έτσι και τον πετύχω πουθενά τον Aίσωπο, θα τον ξεσκίσω.

ΤΟ ΚΑΚΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Tο κακό με τους Έλληνες είναι ότι ενώ τα μάτια τους πιστεύουν μόνο αυτά που βλέπουν, τα αυτιά τους ακούνε μόνο αυτά που τους υπόσχονται...

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΟΝΤΟ

Θεσσαλονίκη, Βελλίδειο Συνεδριακό κέντρο, 19 Ιουνίου 2006

Ομιλία Χάρρυ Κλυνν

Αγαπητές φίλες και φίλοι

Πριν από μερικούς μήνες έπεσε στα χέρια μου ο πρώτος ταξιδιωτικός οδηγός για την περιοχή, το «Δυτικός Πόντος, Βιθυνία-Παφλαγονία». Για να πω την αλήθεια, επειδή οτιδήποτε έχει εκδοθεί για τον Πόντο μέχρι τώρα έχει σχέση κυρίως με τις μνήμες, την ιστορία και τη λαογραφία των Ελλήνων του Πόντου, μου φάνηκε κάπως περίεργο που έπιασα στα χέρια μου έναν ταξιδιωτικό οδηγό για τον Πόντο. Η έκπληξη ολοκληρώθηκε μόλις πριν από λίγες μέρες, όταν πήρα και τον «Ανατολικό Πόντο, Κοτύωρα-Κερασούντα-Τραπεζούντα-Αργυρούπολη-Καρς», το δεύτερο βιβλίο, με το οποίο ολοκληρώνεται το «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ», τουλάχιστον νοερά, μέσα από τις σελίδες των δύο οδηγών.
Κατ’ αρχάς, ξεφυλλίζοντας πρώτα το «Δυτικό Πόντο» και τώρα τον «Ανατολικό», διαπίστωσα ότι η λέξη ταξιδιωτικός οδηγός αδικεί την προσπάθεια.
Γιατί τα βιβλία αυτά δεν είναι απλοί ταξιδιωτικοί οδηγοί, υπό την έννοια ότι σε έναν οδηγό συνήθως περιλαμβάνονται χρηστικές πληροφορίες για έναν τόπο.
Στα βιβλία που παρουσιάζουμε σήμερα επιχειρείτε, με επιτυχία κατά την άποψή μου, η σύνθεση της μυθολογίας, της ιστορίας, της γεωγραφίας, της λαογραφίας, της ανθρωπογεωγραφίας, της παράδοσης και του πολιτισμού αυτής της πολύ σημαντικής για τον Ελληνισμό περιοχής.
Ο πρώτος τόμος αρχίζει από το Βόσπορο και παραπλέοντας τις ακτές του Ευξείνου, σαν μια άλλη Αργώ, περιδιαβαίνει με τη σειρά τη Νικομήδεια, το Αντάπαζαρί, το Βιθύνιο, την Προυσιάδα, με το υπέροχο αρχαίο ελληνικό θέατρο και την πόλη του Δία, τη Διόσπολι. Στη συνέχεια προχωρά στην πόλη του Ηρακλή, την Ηράκλεια την Ποντική, όπου τα Αχερόντεια όρη και η Πύλη του Άδη.
Πιο πέρα η Σανδαράκη, οι Κρηνίδες, το Τίειο, με το δεύτερο αρχαίο ελληνικό θέατρο στην περιοχή, το γραφικότατο Παρθένιο, η ειδυλλιακή Άμαστρις, η Σαφράμπολις, η Κασταμομή, πατρίδα της ιστορικής οικογένειας των Κομνηνών...η Σινώπη του Διογένη, η Αμισός του Τυραννίωνα και του Διονυσόδωρου, η Αμάσεια, πατρίδα του Στράβωνα...
Στον τόμο αυτό, εκτός από τα στοιχεία της πλουσιότατης ιστορίας της περιοχής, αναφέρονται στοιχεία για τις ελληνικές κοινότητες που έζησαν εδώ μέχρι της Ανταλλαγή, ενώ γίνεται και μια πλήρης αναφορά στα γεγονότα της Γενοκτονίας.
Ο δεύτερος τόμος ξεκινάει από το Ιασώνειο Άκρο των Αργοναυτών, τα Κοτύωρα με το θρυλικό Τσάμπασι και αφού περάσει τους νομούς Κερασούντας και Σεβάστειας φθάνει στην αυτοκρατορική Τραπεζούντα και την Αργυρούπολη των μεταλλείων και Ακριτών.
Δεν θα αναφέρω όλες τις περιοχές, γιατί ο Πόντος είναι τόσο μεγάλος, είναι τόσο μεγάλη η ιστορία του, που δεν αρκεί ο χρόνος μια βιβλιοπαρουσίασης.
Απλά θα σημειώσω ότι, εκτός από τις ελληνικές κοινότητες που κατοικούσαν στις πόλεις, έγινε προσπάθεια από το συγγραφέα να συμπεριληφθεί και ένα μικρό ιστορικό για τα περισσότερα χωριά που φιλοξενούσαν ελληνικές κοινότητες μέχρι το 1923 και την Ανταλλαγή.
Αυτό, μαζί με την αναγραφή των παλαιών με τα σύγχρονα ονόματα των χωριών αυτών, αποτελεί, κατά την άποψή μου, για πρακτικούς και για άλλους λόγους, μια προσφορά σε αυτούς που θέλουν να ταξιδέψουν νοερά ή πραγματικά στην αλησμόνητη πατρίδα των προγόνων μας.
Ένα ταξίδι στον Εύξεινο μακρινό Πόντο, ούτως ή άλλως απαιτεί τόλμη.
Και αυτό γιατί οι Συμπληγάδες είναι πάλι εκεί, όπως τότε, με τον Ιάσωνα και τους Αργοναύτες....
Εγώ, μεγαλωμένος με τα νάματα της προσφυγιάς και τα μοιρολόγια της πατρίδας, αντιστάθηκα όλα αυτά τα χρόνια...
Αρνήθηκα να αναγνωρίσω την ιστορική πραγματικότητα και δεν επιχείρησα ένα ταξίδι στη Κρωμ, την Αργυρούπολη και την Τραπεζούντα, πατρίδα των γονιών μου...
Προτίμησα να ταξιδεύω στην αλησμόνητη πατρίδα μέσα από τις διηγήσεις των Ποντίων της Καλαμαριάς και της μάνας μου...
Τώρα, με το «Δυτικό Πόντο, Βιθυνία-Παφλαγονία» και τον «Ανατολικό Πόντο, Κοτύωρα-Κερασούντα-Τραπεζούντα-Αργυρούπολη-Καρς», τα βιβλία που έγραψε με πολύ κόπο ένας μεγάλος Πόντιος, ο παντοτινός φίλος μου ο Σάββας Καλεντερίδης, έκανα το μεγάλο ταξίδι....

Φίλες και φίλοι

Επιτρέψτε μου να κλείσω με ένα μου ποίημα από την ποιητική μου συλλογή «Μυθολογία κειμηλίων», αναφορά στην πατρίδα των γονιών μου, στην Πατρίδα μας, τον Πόντο

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ

Δρόμοι επίχλοοι
που τρέχουν και διαρρέουν
μες στην ομίχλη.

Μορφές άυλες

στεγνές

μαυροντυμένες

πέρα απ’ τη δημοσιά

μας γνέφουν
και μας αποχαιρετούν.

Ώρες που μένουν βουβές
και πεθαίνουν
μας οδηγούν

Και ένας ήλιος άρρωστος
ψυχορραγεί
πάνω στις άγραφες σελίδες
του ημερολογίου των απόντων
όπου ζεσταίνουμε στα χέρια μας.

Δεν έχει καταφύγια μυστικά
για την πομπή των ανεστίων

ούτε φωνές μικρών παιδιών
και ήχους λύρας...

Μονάχα τραγούδια πικρά
και χορούς πυρρίχιους

χαμένα στις αποσκευές
που δεν θελήσαμε να πάρουμε μαζί μας…

Κρυφές ελπίδες
και πόθοι ανεκπλήρωτοι
μας ακολουθούν.

Αυτή η περιπλάνηση
απ’ την καρδιά μας ξεκινά
και στην καρδιά μας τελειώνει.

Έτσι μένουμε
οδοιπορούντες.
στο έλεος των εικόνων
και στην πικρία της επιστροφής...

Και ο Πόντος
Εύξεινος και μοναχικός
καλωσορίζει
την φυγή μας…

Υείας και ευλογίας

ΤΟ ΠΙΑΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Έτσι όπως πάνε τα πράγματα με την ακρίβεια σε λίγο το μαγειρεύομε με το μυαλό… Το σύστημα της αυθυποβολής είναι και σίγουρο και ανέξοδο… Σας το συνιστώ ανεπιφυλάκτως.
Δευτέρα, Tρίτη, Tετάρτη θα μαγειρεύετε με το μυαλό σας όσπρια... Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο κρέατα και κοκκινιστά…
Aν θέλετε να μαγειρέψετε μπακαλιάρο, θα το σκέφτεστε από την Kυριακή, για να τον μαγειρέψετε τη Δευτέρα… O μπακαλιάρος θέλει και μία μέρα μούλιασμα!

ΠΟΙΑ ΑΚΡΙΒΕΙΑ...

Aν σκεφτεί κανείς πόσο στοίχισε στον Aδάμ και στην Eύα ένα μήλο, τα φρούτα σήμερα είναι πάμφθηνα!