Σκοτεινές κάλπες

Γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος

ΕΧΕΙ ΖΗΣΕΙ Η ΓΕΝΙΑ ΜΑΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΑΡΩΔΙΕΣ,
ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΠΕΡΕΤΕΣ, ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΚΛΑΒΟΠΑΖΑΡΑ.
ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΕΡΔΙΣΕΙ
ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ
ΕΥΣΗΜΑ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ Σ΄ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ
ΤΟΜΕΑ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ
Μετά τον πόλεμο και κυρίως όταν έγινε το δημοψήφισμα για το πολιτειακό, αλλά και στις εκλογές όπου το ΚΚΕ είχε προκρίνει (πράγμα που αργότερα στην αυτοκριτική του καταδίκασε) την αποχή (μια άλλη πολιτική ανοησία που προωθείται από μερικούς ακόμη και σήμερα), είδα με τα μάτια μου στην ελληνική επαρχιακή πόλη, όπου είχαμε καταφύγει οικογενειακώς κατά την Κατοχή, κομματάρχη να οδηγεί στην κάλπη δεμένους με σκοινί- σαν κοπάδι- ψηφοφόρους. Είμαι μάρτυρας, και το έχω παλιότερα αναλυτικά περιγράψει, του τρόπου που ο κομματάρχης με ένα και μόνο ψηφοδέλτιο που είχε υποκλέψει (παίζοντας τον κομματικό αντιπρόσωπο) σφραγισμένο από τον δικαστικό αντιπρόσωπο κατόρθωσε να ελέγξει την ψήφο ενός ολόκληρου χωριού.

Έχω γίνει μάρτυρας να συνοδεύεται γνωστός αριστερός στην κάλπη με λόχο οπλισμένων Τεατζήδων (ΤΕΑ = Τμήματα Εθνικής Αυτοάμυνας). Έχω δει λυσσασμένους φανατικούς να ψάχνουν να βρουν ποιος τόλμησε να ρίξει μη αποδεκτό ψηφοδέλτιο που ξεφύτρωσε στην καταμέτρηση, θεωρώντας πως «μαγαρίστηκε το χωριό από μίασμα»!!

Ως στρατιώτης στην Κόρινθο το 1961 οδηγήθηκα μαζί με άλλους με επικεφαλής δεκανέα σε ορεινό χωριό της Κορινθίας κατά τις εκλογές της Νοθείας και όταν καταλύσαμε στο δημοτικό σχολείο, ο εκεί λοχαγός των ΤΕΑ μας έδωσε άδεια να σκορπίσουμε στα χωράφια και ανέλαβε αυτός τη φύλαξη της κάλπης. Την ημέρα των εκλογών μάς παραδόθηκαν κλειστά τα ψηφοδέλτια και ψηφίσαμε όλοι ανεξαιρέτως πρώτοι πριν προσέλθουν οι ψηφοφόροι. Το βράδυ, όταν καταμετρήθηκαν οι ψήφοι, όλο ανεξαιρέτως το χωριό (μαζί άραγε και μεις) είχαμε σταυρώσει τον τότε υποψήφιο Κωνσταντίνο Μανιαδάκη, τον διαβόητο υπουργό του Μεταξά!!

Το 1963 στις εκλογές που πλειοψήφησε χωρίς αυτοδυναμία η Ένωση Κέντρου υπηρετούσα μαζί με άλλους καλλιτέχνες, μουσικούς, ηθοποιούς, στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων, όπου σήμερα, στην Κατεχάκη, η ΕΤ1. Όταν προκηρύχτηκαν οι εκλογές, ένα μήνα πριν οδηγηθούμε στις κάλπες, ο Σταθμός ήταν σε αυξημένη ετοιμότητα. Ανεστάλησαν οι άδειες και οι έξοδοι. Βέβαια υπήρχε μια ανοχή για τους ηθοποιούς που παίζαν στο θέατρο και τους μουσικούς που ηχογραφούσαν. Και ήταν πολλοί: ο Φέρτης, ο Καρακατσάνης, ο Μόρτζος, ο Σπύρος Φωκάς, ο Χάρρυ Κλυνν, ο Γιώργος Μαρίνος, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο δημοτικός τραγουδιστής Κώστας Σκαφίδας. Ήταν υποχρεωμένοι να βρίσκονται τη νύχτα στον Σταθμό σε επιφυλακή. Ως εκ τούτου υπήρχε πρόβλημα ύπνου. Ο Σταθμός δεν είχε, βέβαια, κοιτώνες. Έτσι κοιμόμασταν όλοι αυτοί και άλλοι τόσοι, ανάμεσά τους ο Σπύρος Ευαγγελάτος, στρωματσάδα πάνω στις χλαίνες μας σ΄ ένα από τα στούντιο.

Το πιο αστείο ήταν ο πανικός τού επικεφαλής της ασφάλειας λοχαγού της Μουσικής, του σπουδαίου και σημαντικού συνθέτη και χαριτωμένου Επτανήσιου Διονύση Βισβάρδη. Ο άνθρωπος αυτός, χαμηλών τόνων και άκρας ευγένειας που μόνο μπαγκέτα είχε κρατήσει στα χέρια του, χρισμένος υπεύθυνος ασφαλείας του Σταθμού λόγω βαθμού, υποχρεώθηκε να χρεωθεί περίστροφο. Δεν έχω δει πιο πανικόβλητο άνθρωπο. Έβγαζε και έβαζε το όπλο στη ζώνη του, το περιεργαζόταν, το κρατούσε από την κάννη και το κουνούσε πέρα- δώθε, το άφηνε πάνω στο πιάνο (στο πιάνο κατέφευγε ο δύσμοιρος, λες κι έπαιρνε αμπάριζα και κουράγιο) και σαν να κρατούσε φίδι, το ξαναέβαζε στη θήκη στη ζώνη του.

Εκείνα τα βράδια της αϋπνίας (ποιος να βρει ύπνο στο πάτωμα με τους περισσότερους να ξαπλώνουν φορώντας τα άρβυλα και καπνίζοντας σ΄ έναν χώρο που ως αεροστεγές στούντιο καθιστούσε τη συνύπαρξη ανυπόφορη), περίπου δεκαπέντε μαντράχαλοι, χωρίς τότε, βέβαια, κινητά, αποκομμένοι από τον έξω κόσμο (νέοι, ωραίοι, μοιραίοι, εραστές, αρραβωνιασμένοι και επίδοξοι σταρ), μακριά από τα καλλιτεχνικά στέκια, τα καμαρίνια, τις μπουάτ κ.λπ. ξεσπούσαν σε νευρικά γέλια, οργίαζαν τα ανέκδοτα και η σαχλαμάρα της ανδροπαρέας.

Οι υπάλληλοι του Σταθμού κρατούσαν μια στάση αναμονής. Εργαζόμενοι σ΄ έναν σεσημασμένο Σταθμό προπαγάνδας (οι στρατιώτες απασχολούμαστε στις μουσικές εκπομπές και στις θεατρικές παραστάσεις, όπως και στις λογοτεχνικές εκπομπές) περίμεναν με αγωνία (που έκρυβαν) τα αποτελέσματα, αφού ευρέως πλέον προεξοφλείτο η νίκη της Ένωσης Κέντρου. Ανάμεσα στους υπαλλήλους ήταν ο γνωστός λαϊκός στιχουργός Νίκος Μουρκάκος (διευθυντής προγράμματος) και μεγάλος ποδοσφαιρικός παράγοντας του ακμαίου τότε Εθνικού Πειραιώς.

Οι πιο δυστυχείς, αφού δεν μπορούσαν να εκδηλώσουν τις πολιτικές τους προτιμήσεις, ήταν τρεις καλλιτέχνες- υπάλληλοι. Εν πρώτοις ο μεγάλος Έλληνας συνθέτης Κώστας Γιαννίδης (ως συνθέτης σοβαρής μουσικής με το πραγματικό του όνομα Γιάννης Κωνσταντινίδης), σεμνός, αθόρυβος, ένας άκρως μελαγχολικός άνθρωπος, κλειστός με εξαίσιο και ιδιότυπο «λεπτό» χιούμορ. Εργάστηκα μαζί του στο ίδιο γραφείο και γνωρίζω πόσο τον κατάθλιβε ένα περιβάλλον αγροίκο και απάνθρωπο, όπου έπρεπε πολλά να καταπίνει και συνάμα να υπηρετεί τη σοβαρή μουσική αφού ήταν τμηματάρχης του μουσικού τομέα. Ο άλλος καλλιτέχνης ήταν ο Μίμης Κατριβάνος, ένας θυμόσοφος και κουρασμένος αλλά πολύ ταλαντούχος συνθέτης μεγάλων επιτυχιών, μουσικών κωμωδιών, οπερέτας. Τον έχει σημαδέψει (και τον συντηρούσε οικονομικά) το έξοχο τραγούδι του «Δυο πράσινα μάτια», ένα από τα διεθνή μας σουξέ διασκευασμένο από διάσημες ξένες ορχήστρες. Ο Κατριβάνος εβίωνε τα πάντα λάθρα και συνήθως σχολίαζε μουρμουριστά χαμογελώντας με νόημα.

Ο τρίτος καλλιτέχνης- μόνιμος υπάλληλος ήταν ο ηθοποιός και θιασάρχης Ηλίας Χριστογιαννόπουλος, θεατρίνος της παλιάς σχολής, πολύπειρος, με πείρα περιοδειών στην επαρχία και με δάφνες τότε πρόσφατες γιατί είχε κάνει σουξέ με αστυνομικά έργα όπου έπαιζε στο θέατρο και στο ραδιόφωνο με τρόπο χαρακτηριστικό και διεθνώς κωδικό τον δαιμόνιο επιθεωρητή που λύνει γρίφους και παγιδεύει διεστραμμένους δολοφόνους. Πρώτος ο Χριστογιαννόπουλος είχε ανακαλύψει και αξιοποιήσει το τάλαντο του νεαρού τότε Νίκου Φώσκολου.

Έχω δει λυσσασμένους φανατικούς να ψάχνουν να βρουν ποιος τόλμησε να ρίξει μη αποδεκτό ψηφοδέλτιο που ξεφύτρωσε στην καταμέτρηση, θεωρώντας πως «μαγαρίστηκε το χωριό από μίασμα»!

ΑΣ ΗΤΑΝ…*

Να γίνει μια απέραντη παραλία αυτός το τόπος, να γεμίσει οργή και διαμαρτυρία και ηλιοκαμένες επιδερμίδες.
Και να ‘ρχεται στο νου μας το νεαρό κορίτσι με τις ανταύγειες στα μαλλιά, το κινητό και το σακίδιο στον ώμο που φτύνει κατάμουτρα τον μαρμαρωμένο «μπάτσο».

Να γίνει μια απέραντη αρένα αυτός ο τόπος και να χορεύουν ξυπόλητοι οι λαθρομετανάστες, οι μέτοικοι και οι ιθαγενείς χορούς αναστενάρηδων.
Να ακούγονται συνθήματα διχαστικά και αντεγκλήσεις και μοιρολόγια και κορώνες λαϊκισμού «ανάμικτες με ιδεολογικά αναθέματα».

Και τα παιδιά με τις κουκούλες να σέρνουν τον χορό του Ζαλόγγου κι ένας-ένας να πηδάνε στο καινό απ’ τα παράθυρα οι «σφυγμομέτρες» κι οι επιβήτορες της εξουσίας.

Και να γεμίζει ο ουρανός πυροτεχνήματα και ζητωκραυγές, χειροκροτήματα και «ψεύτικα μεγάλα λόγια», ικεσίες και βλασφημίες.

«Τελείωσε η πανήγυρης» να ωρύεται ο καταμετρητής και κανείς να μην τον ακούει.
Να χάνεται και να σβήνει η φωνή του, όπως χάνεται και σβήνει η ελπίδα του αναζητητή που μάταια ψάχνει το μονοπάτι που θα τον οδηγήσει στη μεγάλη αφετηρία.

Να γίνει ένας απέραντος αγρός αυτός το τόπος κι άλλο να μην χωράει από δέντρα οπωροφόρα και θρεπτικούς καρπούς, νερά κρυστάλλινα και καθαρό αέρα…

Να γίνει ένα θαύμα και να ξημερώσει η μακριά νύχτα περισυλλογή και υπευθυνότητα, εμπεριστατωμένο και συγκεκριμένο λόγο…

Να γίνει ένα θαύμα και να τελειώσει μια για πάντα η τηλεοπτική ύβρις, να καταδικαστεί η πολιτική αμετροέπεια, η αγυρτεία και η απάτη να εκλείψουν και να ορφανέψουν το ψεύδος και η ματαιοδοξία.

Ας ήταν να ξημερώσει μια μέρα που ο τόπος αυτός θα ξαναγίνει ευλογημένος...

*Δημοσιευμένο στην εφημερίδα "ΚΕΝΤΡΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ" 13/6/09

Σ΄ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΖΟΥΜΕ…

Σ’ αυτόν τόπο ζούμε, σ’ αυτόν περιφερόμαστε…
Όλα μας είναι γνωστά και όλα άγνωστα.
Έχει μυστικά αυτός ο τόπος που δεν τα γνωρίζουμε, μυστικά που κανείς δε μας τα ’πε. Μαθαίνουμε την αλήθεια μέσα από σιωπή, μέσα από τα σφιγμένα χείλη. Ανακαλύπτουμε καθημερινά τον χαμένο μας εαυτό μέσα από τον έπαινο και την κατακραυγή των άλλων, μέσα από λόγους και λογύδρια, μέσα από αποφάσεις και ετυμηγορίες…

Σ’ αυτόν τόπο ζούμε, σ’ αυτόν ελπίζουμε…
Δεν έχει τόπους σκιερούς να ξαποστάσουμε, κρύα νερά να πλύνουμε τα μάτια. Mονάχα μια ομίχλη, μια αχλή και ένας ήλιος βασανιστής να μας καίει το πρόσωπο, να μας ξεραίνει τα χείλη…
Δεν έχει χάδι γυναίκας αυτό ο τόπος, κλάμα μικρού παιδιού… Δεν έχει στρωμένο τραπέζι και άσπρο τραπεζομάντιλο
Μονάχα ριπές λόγων που μας γαζώνουν και το κρασί σκέτο ξύδι…

Σ’ αυτόν τόπο ζούμε, σ’ αυτόν ονειρευόμαστε…
Μαζί μ’ εσένα πορευόμαστε τη δημοσιά που οδηγεί στο τέμενος των μαινάδων, στα κυκλώπεια τείχη της απομόνωσης, στις κατάφωτες λεωφόρους των στρατηγημάτων και των υποσχέσεων…

Σ’ αυτόν τόπο ζούμε, σ’ αυτήν τη γωνιά της γης στρατοπεδεύουμε … Πολεμιστές του χτες και του σήμερα, ένδοξοι οπαδοί γενναίων στρατηγών και πολεμάρχων.
Μας ανυψώνουμε οι λόγοι τους, οι προτροπές και τα κελεύσματά τους μας γιγαντώνουν… Μας ρίχνουν στη φωτιά τα εμβατήρια και οι παιάνες τους…

Κι έτσι όπως γέρνει το ηλιοβασίλεμα και τρέχει η νύχτα να μας κλείσει τα μάτια, κάτι τα όνειρα που δεν είδαμε ποτέ, κάτι η αγωνία να μας βρει το πρωινό πίσω απ’ την πολεμίστρα, μας στήνει ξανά ολόρθους κι ευθυτενείς να παλεύουμε με νύχια και με δόντια τους ανέμους που ουρλιάζουν…

Χάρρυ Κλυνν

ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΆΤΕ

ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ*

Αναρωτιέμαι για την ανάγκη της αλήθειας, της δημοσιογραφικής αλήθειας, που αυτοαναγορεύεται σε λόγο επαρκή, σε ανάγκη επεξηγηματικής επικοινωνίας, σε αιτία αναφοράς, σε σημεία και τέρατα, σε συμβαίνοντα, εκτιμώμενα, προγραμματιζόμενα, σχεδιαζόμενα και εν ψυχρώ εκτελούμενα…

Αναρωτιέμαι για την σκοπιμότητα των κατευθυνόμενων, για την απαστράπτουσα ιδιομορφία του κατ’ έννοια μεταμοντέρνου αντικειμενικού πατριωτισμού, για την ιδιάζουσα θρασυδειλία των αυτοσχέδιων μάγων της δημοσιογραφίας, των ατόμων και των ομάδων που επέζησαν ελέω εκδοτών και αφεντικών και επιβλήθηκαν εν είδη πυροδοτούμενου διαφημιστικού προϊόντος…

Αναρωτιέμαι για τους ευνοούμενους των θολών δεκαετιών, για τους ιδεολογικούς επαίτες της μεταπολίτευσης που διέρχονται τη δύση των σαθρών ιδεολογημάτων τους ακάματοι, υπερήφανοι, αυτάρκεις και αυτοϊκανοποιούμενοι…

Αναρωτιέμαι για εκείνους που «χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ» συνέπλευσαν με τις ομιχλώδεις αντιλήψεις μιας παρωχημένης αυτοτραυματικής αριστεράς και αιχμαλωτίστηκαν στους δαιδαλώδεις διαδρόμους μιας νεοσοσιαλοικολογικής μεταμοντέρνας αντίληψης που θεωρεί τον εαυτό της κέντρο του περιβάλλοντος…

Αναρωτιέμαι και για το κύκνειο άσμα των φυλλάδων που επιβιώνουν λάθρα πλασάροντας ανερμάτιστα μικρολογιστικά ιδεολογικά μοντέλα και παρακμασμένα ορθολογιστικά θεωρήματα φιλελευθερίζοντα χαρακτήρα που ενθουσιάζουν διαπλεκόμενους, υπηρετούντες, ενταγμένους, αμοιβόμενους και αριστεροδεξιοφασίζοντα «εθνικοπροοδευτικά» μορφώματα.
Αναρωτιέμαι για τις χωρίς πριν, και χωρίς μετά «κοινωνικές εξεγέρσεις», για τους «κουκουλοφόρους» και τους πυρομανείς τρομοκράτες, για τους ποικιλόχρωμους «σπόνσορες των Δεκεμβριανών», για τους «αριστεριστές» της πολιτικής μιζέριας και των μικρομάγαζων, για τα παγιδευμένα αγόρια με τα σκουλαρίκια και τα κορίτσια με τις ανταύγειες…

Τέλος αναρωτιέμαι για το χαμένο χρόνο, για τον «αντάρτη της πόλης» που πυροβολεί στον καθρέφτη του μέλλοντος το τρομαγμένο του είδωλο, γεμίζοντας θρύψαλα ανεκπλήρωτων οραμάτων έναν κόσμο που βυθίζεται ολοένα και πιο βαθιά σε μια χαώδη «επαναστατική νιρβάνα»…

*Δημοσιευμένο στο "ΚΕΝΤΡΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ"

ΝΑ ΡΩΤΑΣ*

Να ρωτάς για ’κείνους που βγαίνουν στο φως και κραυγάζουν.
Για τους υποτελείς της ιστορίας που πυροβολούν αδιακρίτως.
Για τους ανθρώπους των σπηλαίων που κατέλαβαν τα υψηλά δώματα και απειλούν δαίμονες και Θεούς.
Να ρωτάς για όλους εκείνους που λιποτάχτησαν, για όλους εκείνους που έδωσαν τη μάχη και την έχασαν…
Για τους σιδηροδέσμιους και τους απελεύθερους, για τους ομήρους και τους αιχμαλωτισθέντες, για τους ριψάσπιδες και τους ήρωες που παρελαύνουν υπό τα όμματα όλων ημών των ιεροργούντων την πλάνη της ιστορίας.

Να ρωτάς για τα τωρινά και τα μελλούμενα, για την ευθανασία των ιδεών, την έννοια της απώλειας, την φυγομαχία της μεγάλης Θεότητας που λούφαξε στην κιβωτό αναμένοντας την πλημμυρίδα των ανθρώπων.
Και έτσι να αναμένεις κι εσύ τη μεγάλη βροχή που θα αποπλύνει ως θεία δίκη, ως διαλείπουσα υστεροφημία, την εσχάτη αμαρτία των επαναστατών και των κρατούντων…

Δε θα υπάρξει το αύριο όπως το γνώριζες κι οι άλλες μέρες που θα ξημερώσουν θα έχουν το χρώμα της γλώσσας του φιδιού, το γκριζοπράσινο της σήψης και το βαλτώδες του φόβου.
Ούτε πάλι θα υπάρξει το χτες που γνώριζες, εκείνο που σε δίδαξαν οι ασχήμονες στο κρυφό σχολειό του καταναγκασμού και της άγνοιας.
Να χαίρεσαι, όμως, που επέρχεται επιτέλους η αρχή και επανατοποθετεί στα βάθρα τους ακρωτηριασμένους ανδριάντες της ηθικής και της αξιοπρέπειας…
Δε σου ταίριαζε εσένα αυτή η διαδρομή, κι ούτε κανένας από τους ηγήτορες και τους διδασκάλους σου άξιζε.
Άλλους ουρανούς και άλλα όνειρα είχες εναποθέσει μες στο μυαλό σου, άλλα είχες περιφρουρήσει μέσα στη σκέψη σου.

Να ρωτάς λοιπόν, για τους απόντες και τους υπάρχοντες, για τους οιωνούς και τις προφητείες, για τα υποσχόμενα και προγεγραμμένα, για τα πολλαπλά και τα ελάχιστα…
…Και να μην περιμένεις απάντηση.

*Δημοσιευμένο στο "ΚΕΝΤΡΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" του Σαββάτου 30-5-09

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ

Την Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2008, στις 8 το βράδυ, θα γίνουν στη ΓΚΑΛΕΡΙ«ΙΑΝΟS»
Αριστοτέλους 7, Θεσσαλονίκη, τα εγκαίνια της δεύτερης ατομικής μου έκθεση ζωγραφικής. Θα χαρώ πολύ να σας δω τη μέρα αυτή, για ένα ποτό και μια φιλική κουβέντα για την τέχνη και την πόλη μας.

Ο Χάρρυ Κλυνν παρουσιάζει την τελευταία του εικαστική δουλειά με τίτλο «ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ» Η έκθεση περιλαμβάνει 32 πίνακες μεγάλων και μικρών διαστάσεων (ακρυλικά και μεικτές τεχνικές σε καμβά)

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη ο Χάρρυ Κλυνν εκδηλώνει το συγγραφικό και υποκριτικό του ταλέντο από μικρή ηλικία. Το 1958, ξεκινώντας από μια βραδιά ταλέντων του Γ. Οικονομίδη, μετακομίζει στην Αθήνα απ' όπου ξεκινά την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία.
Μέσα σε οχτώ χρόνια κατορθώνει να διακριθεί και να έχει σημαντική πορεία στο χώρο των νυχτερινών κέντρων, κυρίως και των καμπαρέ.
Στις αρχές της δεκαετίας του 60 γυρίζει τις πρώτες του κινηματογραφικές ταινίες και κάνει τις πρώτες του θεατρικές εμφανίσεις στα θέατρα «ΑΚΡΟΠΟΛ» και «ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ».
Από το 1964 έως το 1974 ζει και εργάζεται στη Β. Αμερική και διαπρέπει ως συγγραφέας και stand up comedian.
Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1974 και αλλάζει τη μορφή της νυχτερινής διασκέδασης παρουσιάζοντας για πρώτη φορά ευρηματικά και πρωτότυπα shows στο χώρο των νυχτερινών κέντρων και των μπουάτ.
Οι δίσκοι του που κυκλοφορούν την ίδια εποχή κρατάνε για χρόνια τις πρώτες θέσεις στα δισκογραφικά charts και οι ταινίες του σπάνε όλα τα ρεκόρ των εισιτηρίων.
Οι επιλεκτικές εμφανίσεις του στην τηλεόραση του χαρίζουν τον τίτλο του εμπορικότερου καλλιτέχνη της χιλιετίας (AGB) και οι παραστάσεις του στα θέατρα «ΟΡΦΕΑΣ», «ΑΛΣΟΣ», «ΔΕΛΦΙΝΑΡΙΟ» και «ΜΙΝΩΑ» καταρρίπτουν κάθε προηγούμενο εισπρακτικό ρεκόρ.
Το 1998 παρουσιάζει την πρώτη του ζωγραφική έκθεση, ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ,στον «ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΥΚΛΟ» και τον Οκτώβριο του 2003 κυκλοφορεί το ένατο κατά σειρά βιβλίο του από τις «ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ».
Από το 2006 μένει μόνιμα γενέτειρά του Καλαμαριά.
Μετατρέπει το «ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΑΙΟΝ» της Θεσσαλονίκης σε πολυχώρο πολιτισμού (θέατρο, Σκηνή Νέων Δημιουργών, Θεατρικό Εργαστήρι) και ηγείται της δημοτικής παράταξης «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ» στο δημοτικό συμβούλιο του δήμου.
Θα είναι υποψήφιος δήμαρχος Καλαμαριάς στις δημοτικές εκλογές του 2010.

ΠΟΥ
IANOS, Αριστοτέλους 7, Θεσσαλονίκη.
ΠΟΤΕ
2-19 Δεκεμβρίου 2008
Δευτέρα - Παρασκευή:10:00 - 21:00 και Σάββατο:10:00 - 18:00.


O Βασίλης Τριανταφυλλίδης, σοβαρός από άποψη και αντισοβαροφανής από παρόρμηση ακολουθώντας προσωπικούς δρόμους έρευνας έχει οδηγηθεί σε εικαστικές λύσεις εξαιρετικού ενδιαφέροντος. Ο Χάρρυ Κλυνν είναι ένας πληθωρικός, χαρισματικός, αταξινόμητος δημιουργός εκτός τρεχουσών συνταγών, αλλά εντός της ουσίας της έκφρασης.

Μάνος Στεφανίδης
Τεχνοκριτικός


Χάρρυ Κλυνν, εσύ που μας αποκάλυψες τον κόσμο των πλανόδιων πωλητών… Που συνέλαβες τους περαστικούς ήχους, τους ήχους των φωνών της πόλης με την σκωπτική σου διάθεση, τώρα μας αποκαλύπτεις και με τον χρωστήρα σου, που μπορεί να είναι τα δάχτυλά σου ή ένα κουρελάκι τη δύναμη του αυθόρμητου.
Ο Φήμιος ο αοιδός παρακαλεί τον Οδυσσέα όταν σκότωσε τους μνηστήρες, φοβούμενος μη σκοτώσει κι αυτόν και του λέει «Γονούμαι σε Οδυσσεύ, αυτοδίδακτος ειμί» .
Ο αυτοδίδακτος ήταν ιερός, θεόπνευστος, αυθεντικός. Δε μιμείται, δημιουργεί!
Γι αυτό Χάρρυ καλά κάνεις και ζωγραφίζεις. Ακολούθα τον δρόμο σου, τον δρόμο των πλανόδιων…

Αλέκος Φασιανός
Ζωγράφος



Ο Χάρρυ Κλυνν είναι γνήσιος καλλιτέχνης. Ένα αληθινός επαναστάτης που τάραξε με το λόγο του την κοινωνική υποκρισία της εποχής του. Αργότερα με εντυπωσίασε και η πένα του, ο άρτιος ποιητικός του λόγος.
Ο Χάρρυ Κλυνν ζωγράφιζε και ζωγραφίζει. Ζωγραφίζει είτε με τα πινέλα του, είτε με τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή, όπως μιλάει και όπως σκέφτεται. Με τόλμη και αρετή.
Ο Χάρρυ Κλυνν απέδειξε πως με οτιδήποτε καταπιάνεται έχει μια σημαντική. Τη σημαντική που περιέχει ο ίδιος ως άνθρωπος και ως δημιουργός. Γι αυτό και η ζωγραφική του είναι απλή, ουσιαστική, περιεκτική, απαλλαγμένη από στολίδια, εντυπωσιασμούς, τεχνάσματα και εύκολες λύσεις.
Η ζωγραφική του έχει την ωριμότητα ενός ανθρώπου που δε ζωγραφίζει για να γεμίζει τον ελεύθερο χρόνο του, αλλά για να συμπληρώσει τα όσα σημαντικά έχει να πει σε μια άλλη γλώσσα. Τη γλώσσα των χρωμάτων, που τη βρίσκεις να υπάρχει απλόχερα παντού, από τον καθημερινό του λόγο, έως τα μυθιστορήματα και τα ποιήματά του.

Γ. Σταθόπουλος
Ζωγράφος

17

Επιστρέφω στη φυλακή μου.
Στο βαθύ λάκκο της σιωπής.

Στον άνυδρο κάμπο των αναμνήσεων μεταφέρω τον ρέοντα χρόνο, τις θαμπές πομπές των μισθοφόρων ιδεολογημάτων, τις φτιασιδωμένες επιθυμίες των νυχτερινών αναζητήσεων, τις μυστικές συνάξεις των αφηγήσεων και των ιστορημάτων…

…Όταν σφίγγουν το χέρι ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο…

Επιστρέφω στο μέλλον, στη συντεταγμένη φυγή των ατάκτων, στην προέλαση των υποταγμένων. Ανεμίζω το λάβαρο των χαμένων ιδεών και χωρίς δισταγμό αυτοχειριάζομαι, αυτοπυρπολούμαι μπρος στα έκπληκτα βλέμματα των επιτυχημένων, των ικανών και των εκλεγμένων…

…Όταν χαμογελάνε ένα μικρό χελιδόνι βγαίνει μέσα απ’ τα’ άγρια γένια τους…

Δεν έχει μάτια το πλήθος, δεν έχει νερό να πιει, αίμα να δώσει. Δεν έχει ουρανό να σκεπάσει τα απομεινάρια των σκηνωμάτων, τα βαλσαμωμένα αγάλματα, τις προτομές των ηρώων και τα μαυσωλεία…

…Όταν σκοτώνονται η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα…

Δεν έχει γυρισμό το μεγάλο ποτάμι. Ρέει και χάνεται σε νεκρικές κοιλάδες, σε σκοτεινούς υπόγειους λαβυρίνθους, σε λεωφόρους με φώτα νέον και επιγραφές, σε εναύλιους χώρους με σκισμένες αφίσες και ξεθωριασμένα συνθήματα…

…Όταν σκοτώνονται η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα...

Δεν έχει γυρισμό το ταξίδι του χρόνου.
Στο κενοτάφιο του μέλλοντός μας διοργανώνουν σεμνή τελετή οι απελεύθεροι με ήχους βαρβαρικούς, λόγους πυρρίχιους και πυροτεχνήματα…

…Κάτω απ’ το χώμα, μες στα σταυρωμένα χέρια τους κρατάνε της καμπάνας το σκοινί…

Εικόνες που τρέχουν στον ουρανό σα σύννεφα που εγκυμονούν την καταιγίδα της λήθης, ήχοι που στροβιλίζονται και εφορμούν και μας ματώνουν τα τύμπανα, κραυγές που μας περικυκλώνουν και μας πολιορκούν…

…Προσμένουνε την ώρα, δεν κοιμούνται, δεν πεθαίνουν, προσμένουν να σημάνουν την ανάσταση…

Μόνη μας διαφυγή τα ξέφτια της χαμένης μας νεότητας, σελιδοδείκτες στο κλειστό βιβλίο

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Η ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Οι μεθυσμένοι συνήθως προτιμούν να οδηγούν. Ίσως γιατί καταλαβαίνουν ότι στην κατάσταση που βρίσκονται δύσκολα μπορούν να περπατήσουν.

---

ΤΟ ΠΙΑΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Έχετε δει το πορτρέτο της Μόνα Λίζα;

Δε σας θυμίζει τηλεθεατή την ώρα που παρακολουθεί τις δηλώσεις του Γιωργάκη στην τηλεόραση;

---

ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ

Το πρόβλημα του πάρκινγκ στην Θεσσαλονίκη έχει καταντήσει ανέκδοτο. Χτες που βρισκόμουν στην παραλιακή λεωφόρο πάρκαρα το αυτοκίνητό μου μπρος σε μια καφετέρια και όση ώρα έπινα το κεφεδάκι μου συζητώντας με τα φιλαράκια μου ένα ΟΠΕΛ ΑΣΤΡΑ έσπρωξε 3-4 μέτρα το αυτοκίνητό μου και μου πήρε το πάρκινγκ!

Μετά εμφανίστηκε μια BMW έσπρωξε το ΟΠΕΛ και το αυτοκίνητό μου 3-4 μέτρα και πήρε το πάρκινγκ!!

Μια ΜΕΡΣΕΝΤΕΣ έκανε ύστερα την εμφάνισή της. Έσπρωξε την BMW, το ΟΠΕΛ και το αυτοκίνητό μου και πήρε το πάρκινγκ!!!

Υποπτεύεστε, ασφαλώς, το αποτέλεσμα…

Τελικά το αυτοκίνητό μου έφτασε στο σπίτι μου, στην Καλαμαριά, 45 λεπτά νωρίτερα από ’μένα!!!!

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ

Θυμηθείτε. Ο Γ. Αλογοσκούφης δεν υποσχέθηκε άμεση λύση στα προβλήματά μας… Και κράτησε την υπόσχεσή του.

---

ΦΟΒΕΡΟ!

Κάτι το φοβερό μου συνέβη προ ημερών. Μετά από τόσα χρόνια η τύχη μου χτύπησε την πόρτας κι εμένα για πρώτη φορά. Αλλά μέχρι να βγάλω την αμπάρα, να ξεκρεμάσω την αλυσίδα, να ξεκλειδώσω τη μαγνητική κλειδαριά και να κλείσω το σύστημα συναγερμού… ήταν πια αργά.

---

ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΗ

Όταν χρειαζόμαστε μια συμβουλή όλοι είναι πρόθυμοι να μας βοηθήσουν, όταν όμως χρειαζόμαστε βοήθεια το μόνο που προθυμοποιούνται να μας προσφέρουν είναι η συμβουλή τους…

---

ΧΡΩΜΑΤΟΣ ΜΑΥΡΟΥ

Παρόλο που εδώ και πολλά χρόνια έχουμε έγχρωμη τηλεόραση, όλα σχεδόν τα τηλεοπτικά προγράμματα εξακολουθούν να έχουν το ίδιο χρώμα… ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΟΥΣ… το χάλι.

---

ΤΟΣΟΣ ΠΟΛΥΣ ΚΟΣΜΟΣ

Μόνο στις δημόσιες υπηρεσίες υπάρχει τόσος πολύς κόσμος, που προσφέρει τόσα λίγα, ζητώντας διπλάσιο μισθό απ’ αυτόν που παίρνει για να κάνει τη δουλειά του ακόμα χειρότερα…

---

ΜΟΝΟ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Μόνο στη Δημοκρατία υπάρχουν οι διαδικασίες εκείνες που επιτρέπουν στο λαό να εκλέξει ελεύθερα για μια τετραετία εκείνους που προτίθεται να βρίζει επί τέσσερα χρόνια…

---

ΜΟΝΟ ΔΥΟ;

Παρακολουθώντας όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψω, διαβάζοντας την Παλαιά Διαθήκη, ότι στην Κιβωτό του Νώε υπήρχαν μόνο δύο γαϊδούρια…

---

ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Η γυναίκα μου έχει τα πιο καθαρά, τα πιο άσπρα, τα πιο αστραφτερά σεντόνια γιατί χρησιμοποιεί ακριβώς ό,τι χρησιμοποιούν και στις τηλεοπτικές διαφημίσεις… ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΣΕΝΤΟΝΙΑ…

---

ΤΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ

Ρώτησα προχθές κάτι φίλους συντάκτες μεγάλης απογευματινήε εφημερίδας:
- Τί γίνεται, ρε παιδιά; Παίρνεις την εφημερίδα στα χέρια σου και φοβάσαι να την ανοίξεις. Πόλεμοι, φόνοι, βιασμοί, σεισμοί, λοιμοί, καταποντισμοί. Δεν υπάρχει τίποτα ευχάριστο να γράψετε;

Και η απάντηση:

- Αυτά που λες είναι τα ευχάριστα… Τα δυσάρεστα δεν τα γράφουμε καθόλου…

---

Ο ΚΑΙΡΟΣ

Καιρός να καταλάβουμε ότι ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς οξυγόνο κάποια λεπτά, χωρίς νερό μέρες, χωρίς τροφή εβδομάδες και χωρίς ιδεολογία μια ολόκληρη ζωή…