Οι τελευταίοι νέοι γέρασαν…
Οι σιωπηλές απαντήσεις που ταξιδεύουν
Από τις απόμακρες ηλικίες
Με τους ήχους των πληκτρολογίων
Και των αισθήσεών σου τα συντρίμμια
Επιστρέφουν στη απύθμενη άβυσσο του ύδατος
Παρωχημένοι μύθοι και ποιήματα
Που μάταια αγωνίζονται να ξορκίσουν
Τη ρητορική των αγαλμάτων…
ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΑΠΟ ΤΟ 1999
Κυριακή 14 Ιανουαρίου 2007
Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου 2006
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ;
Για την ιστορία του πράγματος.Όσο υπάρχει ιστορία, δηλαδή, όσο καταγράφεται…
Αν καταγράφεται.
Γυρίζεις στο παρελθόν ψάχνεις, αναγνωρίζεις φωνές χαμένες, πρόσωπα αγαπημένα, μουσικές οικείες, βασανιστικές.
Ποτέ δε φτάνεις στην αρχή του λαβύρινθου, δε θέλεις ή δεν μπορείς.
Σύρεσαι σε σταθμούς επόμενους, σε κρύες αίθουσες αναμονής…
Αρχίζεις να συνηθίζεις στην έννοια του απρόβλεπτου.
Οπλισμένος με μάταια γιατροσόφια, ευχές, ικεσίες, ιδεολογίες και υπέρτατα όντα ετοιμάζεσαι για τη μεγάλη διαδρομή…
Η μυρωδιά του κάρβουνου σου καίει τον οισοφάγο, το άρωμα της καραμέλας σε επιστρέφει σε ιδρωμένα μέτωπα και χωματόδρομους με μαργαρίτες…
Έτσι γίνεται πάντα.
Επιστροφή που ακινητοποιείται σ’ ένα σημείο που ούτε αφετηρία είναι, ούτε απόληξη…
Κι από κει και πέρα την απόλυτη σιωπή υποπτεύεσαι, την πλήρη ανυπαρξία νοητικής διεργασίας.
Σε διαβάζω ιστορία στα χέρια μου, στους γερασμένους δρόμους, στους στιλπνούς υαλοπίνακες των ουρανοξυστών, στις αραχνιασμένες βιτρίνες των νεκρών παντοπωλείων…Κι είναι σα να χάνεται το σήμερα στο χθες, το αύριο στο παρελθόν των ιδεών και των χρωμάτων.
Χριστούγεννα 2006…
Ξεκρεμάς τον καθρέφτη του μέλλοντος και μένουν να χάσκουν στον τοίχο τα ίχνη του πλαισίου, η ανεξίτηλη διαδρομή ανάμεσα στους αγρούς με τη ηλιοτρόπια, η διαφυγή στο πλάι του ποταμού, η μακρά αναμονή στο ενδιαίτημα των αισθήσεων.
Σε λίγες μέρες ξαναγυρίζουν οι μέρες της βροχής, επιστρέφουν οι προσδοκίες της σιωπής, ενταφιάζονται οι ήχοι της πανηγύρεως.
Για την ιστορία του πράγματος, λοιπόν…
Όσο υπάρχει πράγμα, παρόν, παρελθόν, μέλλον…
Πόσες φορές δεν αναρωτήθηκες, πόσες δεν αμφέβαλες και πόσες δεν υποκρίθηκες…
Δεν είναι που δε γνωρίζεις, είναι που αρνείσαι να συμβιβαστείς με τον καλπασμό των αλόγων, με την ορμή του ανέμου, με το θάνατο της βροχής στα πάνω στα ξερά φύλλα του καλαμποκιού.
Είναι που κατανοείς, εντέλει, το μάταιο της ιστορίας, με τον τρόπο που την κατανοείς, με τον τρόπο που την αντιλαμβάνεσαι. Σε λίγες μέρες θάνατος και ζωή θα ξανασμίξουν σε μέρα γιορτασμού, σε πανηγύρι χαράς και απορίας κι ο χρόνος, στιγμιαίος και διαρκής, θα εισχωρήσει στο μέλλον και στο παρελθόν, θα διεισδύσει στη σκοτεινή γραμμή των προγόνων και θα εκραγεί, σκότους διάχυση, στων επιγόνων τη θορυβώδη συνάθροιση.
Έτος ιστορίας 2007…
Ας είναι κι έτσι…
Ούτως ή άλλως τίποτα δεν μπορούμε να αλλάξουμε…
Τα πάντα ρέουν πέραν της δικής μας θελήσεως, του μάταιου της παρέμβασής μας…
Κι η ιστορία των ιδεολογιών τι απέγινε, θα ρωτήσεις;
Νικήσαμε τα πάντα και μας νίκησε ο φόβος;
Κατανοήσαμε τα ακατανόητα και αιχμαλωτιστήκαμε στην έννοια του τυχαίου;
Τίποτα απ’ όλα όσα συνέβησαν δεν έχουν συμβεί. Η δική μας αιώνια πλάνη κατασκεύασε τα παρελθόντα και τα επερχόμενα…
Δική μας υπόθεση και η ιστορία των πραγμάτων επί της ιστορίας του πράγματος…
Έτος ιστορίας 2007!
Χρόνια Πολλά;
Αν καταγράφεται.
Γυρίζεις στο παρελθόν ψάχνεις, αναγνωρίζεις φωνές χαμένες, πρόσωπα αγαπημένα, μουσικές οικείες, βασανιστικές.
Ποτέ δε φτάνεις στην αρχή του λαβύρινθου, δε θέλεις ή δεν μπορείς.
Σύρεσαι σε σταθμούς επόμενους, σε κρύες αίθουσες αναμονής…
Αρχίζεις να συνηθίζεις στην έννοια του απρόβλεπτου.
Οπλισμένος με μάταια γιατροσόφια, ευχές, ικεσίες, ιδεολογίες και υπέρτατα όντα ετοιμάζεσαι για τη μεγάλη διαδρομή…
Η μυρωδιά του κάρβουνου σου καίει τον οισοφάγο, το άρωμα της καραμέλας σε επιστρέφει σε ιδρωμένα μέτωπα και χωματόδρομους με μαργαρίτες…
Έτσι γίνεται πάντα.
Επιστροφή που ακινητοποιείται σ’ ένα σημείο που ούτε αφετηρία είναι, ούτε απόληξη…
Κι από κει και πέρα την απόλυτη σιωπή υποπτεύεσαι, την πλήρη ανυπαρξία νοητικής διεργασίας.
Σε διαβάζω ιστορία στα χέρια μου, στους γερασμένους δρόμους, στους στιλπνούς υαλοπίνακες των ουρανοξυστών, στις αραχνιασμένες βιτρίνες των νεκρών παντοπωλείων…Κι είναι σα να χάνεται το σήμερα στο χθες, το αύριο στο παρελθόν των ιδεών και των χρωμάτων.
Χριστούγεννα 2006…
Ξεκρεμάς τον καθρέφτη του μέλλοντος και μένουν να χάσκουν στον τοίχο τα ίχνη του πλαισίου, η ανεξίτηλη διαδρομή ανάμεσα στους αγρούς με τη ηλιοτρόπια, η διαφυγή στο πλάι του ποταμού, η μακρά αναμονή στο ενδιαίτημα των αισθήσεων.
Σε λίγες μέρες ξαναγυρίζουν οι μέρες της βροχής, επιστρέφουν οι προσδοκίες της σιωπής, ενταφιάζονται οι ήχοι της πανηγύρεως.
Για την ιστορία του πράγματος, λοιπόν…
Όσο υπάρχει πράγμα, παρόν, παρελθόν, μέλλον…
Πόσες φορές δεν αναρωτήθηκες, πόσες δεν αμφέβαλες και πόσες δεν υποκρίθηκες…
Δεν είναι που δε γνωρίζεις, είναι που αρνείσαι να συμβιβαστείς με τον καλπασμό των αλόγων, με την ορμή του ανέμου, με το θάνατο της βροχής στα πάνω στα ξερά φύλλα του καλαμποκιού.
Είναι που κατανοείς, εντέλει, το μάταιο της ιστορίας, με τον τρόπο που την κατανοείς, με τον τρόπο που την αντιλαμβάνεσαι. Σε λίγες μέρες θάνατος και ζωή θα ξανασμίξουν σε μέρα γιορτασμού, σε πανηγύρι χαράς και απορίας κι ο χρόνος, στιγμιαίος και διαρκής, θα εισχωρήσει στο μέλλον και στο παρελθόν, θα διεισδύσει στη σκοτεινή γραμμή των προγόνων και θα εκραγεί, σκότους διάχυση, στων επιγόνων τη θορυβώδη συνάθροιση.
Έτος ιστορίας 2007…
Ας είναι κι έτσι…
Ούτως ή άλλως τίποτα δεν μπορούμε να αλλάξουμε…
Τα πάντα ρέουν πέραν της δικής μας θελήσεως, του μάταιου της παρέμβασής μας…
Κι η ιστορία των ιδεολογιών τι απέγινε, θα ρωτήσεις;
Νικήσαμε τα πάντα και μας νίκησε ο φόβος;
Κατανοήσαμε τα ακατανόητα και αιχμαλωτιστήκαμε στην έννοια του τυχαίου;
Τίποτα απ’ όλα όσα συνέβησαν δεν έχουν συμβεί. Η δική μας αιώνια πλάνη κατασκεύασε τα παρελθόντα και τα επερχόμενα…
Δική μας υπόθεση και η ιστορία των πραγμάτων επί της ιστορίας του πράγματος…
Έτος ιστορίας 2007!
Χρόνια Πολλά;
Πέμπτη 28 Δεκεμβρίου 2006
32 π.Χ.
Φανταστείτε τον Aντώνιο να λέει στην Kλεοπάτρα την παραμονή της πρωτοχρονιάς: Πως περνάει ο καιρός αγάπη μου… Σε μισή ώρα θάναι 32 π. X.
Κυριακή 24 Δεκεμβρίου 2006
ΚΡΙΤΙΚΗ
Που τελειώνει, άραγε ο τρόπος, από που αρχίζει το ταξίδι της μικροαστικής μας υποκρισίας, η ανελευθερία της σκέψης και της συνείδησής μας;
Γιατί ακολουθούμε τυφλά; Γιατί στριμωχνόμαστε κάτω από την κλειστή ομπρέλα του εγκλεισμού και της ματαιοδοξίας; Τι μας καθοδηγεί, τι μας προστάζει;
Η νύχτα δε λέει να τελειώσει… Την απλώνουν λευκό σεντόνι μπρος στα μάτια μας… Την τεμαχίζουν και την κονσερβοποιούν… Την αραδιάζουν στα ράφια… Κι εμείς την αγοράζουμε την καταναλώνουμε και υποκρινόμαστε ότι γνωρίσαμε το φως… Τον ανηφορικό κατήφορο του χρόνου που αποκαλύπτεται πίσω από την κλειστή μας πόρτα… Απ’ τα σφαλιστά μάτια μας… Τα δεμένα μας χέρια…
Οι καθοδηγητές γνωρίζουν το παιχνίδι, δεν υπάρχει καμία έκπληξη γι αυτούς… Για ’μας παραμένει ο υποκριτικός θαυμασμός, η άρνησή μας να διακηρύξουμε αυτό που δε μας συγκινεί, αυτό που δε μας αντιπροσωπεύει…
Είτε τέχνη λέγεται, λοιπόν, είτε σχέση, είτε πολιτική, είτε απλώς άποψη… Είτε μας εκφράζει είτε όχι, γίνεται συμπεριφορά, ιδεολογία!
Ακολουθήστε το στρατήγημα, αυτό που δε γνωρίζετε, αυτό που αρνείσθε να απορρίψετε…
Διασχίστε βιαστικά τους αποπνικτικούς διαδρόμους του παρελθόντος…
Στην έξοδο μας περιμένει ο εκδορέας ντυμένος στα λευκά… Θα μας πάρει από το χέρι και θα μας οδηγήσει σε δρόμους και μονοπάτια παραδοχής που μάταια προσπαθεί να εξαλείψει από το μυαλό του…
Χωρίς εμάς τίποτα απολύτως δε θα υπήρχε…Για ’μας στήθηκε η παράσταση… Για ‘κείνους τα νεκρώσιμα τρόπαια, η παραπλάνηση, ο εξακολουθητικός αυτοχειριασμός… Η μοναχική διαδρομή στην πορφύρα του χιονιού, στη λευκότητα της νύχτας…
Ακολουθήστε, παραδεχτείτε, θαυμάστε, υποκλιθείτε…
Οι βιτρίνες των συναισθημάτων μας είναι φορτωμένες με πλαστικά άνθη, με τα λάφυρα της δόξας τους, με εκατοντάδες φόβους, χιλιάδες αγωνίες, αρνήσεις και παραδοχές που εισχωρούν βαθιά στου λαβυρίνθους του μυαλού μας για να μας ετοιμάσουν ακέραιους και ελκυστικούς, επιδόρπιο στο επόμενό τους γεύμα…
Καλή θέαση…
Γιατί ακολουθούμε τυφλά; Γιατί στριμωχνόμαστε κάτω από την κλειστή ομπρέλα του εγκλεισμού και της ματαιοδοξίας; Τι μας καθοδηγεί, τι μας προστάζει;
Η νύχτα δε λέει να τελειώσει… Την απλώνουν λευκό σεντόνι μπρος στα μάτια μας… Την τεμαχίζουν και την κονσερβοποιούν… Την αραδιάζουν στα ράφια… Κι εμείς την αγοράζουμε την καταναλώνουμε και υποκρινόμαστε ότι γνωρίσαμε το φως… Τον ανηφορικό κατήφορο του χρόνου που αποκαλύπτεται πίσω από την κλειστή μας πόρτα… Απ’ τα σφαλιστά μάτια μας… Τα δεμένα μας χέρια…
Οι καθοδηγητές γνωρίζουν το παιχνίδι, δεν υπάρχει καμία έκπληξη γι αυτούς… Για ’μας παραμένει ο υποκριτικός θαυμασμός, η άρνησή μας να διακηρύξουμε αυτό που δε μας συγκινεί, αυτό που δε μας αντιπροσωπεύει…
Είτε τέχνη λέγεται, λοιπόν, είτε σχέση, είτε πολιτική, είτε απλώς άποψη… Είτε μας εκφράζει είτε όχι, γίνεται συμπεριφορά, ιδεολογία!
Ακολουθήστε το στρατήγημα, αυτό που δε γνωρίζετε, αυτό που αρνείσθε να απορρίψετε…
Διασχίστε βιαστικά τους αποπνικτικούς διαδρόμους του παρελθόντος…
Στην έξοδο μας περιμένει ο εκδορέας ντυμένος στα λευκά… Θα μας πάρει από το χέρι και θα μας οδηγήσει σε δρόμους και μονοπάτια παραδοχής που μάταια προσπαθεί να εξαλείψει από το μυαλό του…
Χωρίς εμάς τίποτα απολύτως δε θα υπήρχε…Για ’μας στήθηκε η παράσταση… Για ‘κείνους τα νεκρώσιμα τρόπαια, η παραπλάνηση, ο εξακολουθητικός αυτοχειριασμός… Η μοναχική διαδρομή στην πορφύρα του χιονιού, στη λευκότητα της νύχτας…
Ακολουθήστε, παραδεχτείτε, θαυμάστε, υποκλιθείτε…
Οι βιτρίνες των συναισθημάτων μας είναι φορτωμένες με πλαστικά άνθη, με τα λάφυρα της δόξας τους, με εκατοντάδες φόβους, χιλιάδες αγωνίες, αρνήσεις και παραδοχές που εισχωρούν βαθιά στου λαβυρίνθους του μυαλού μας για να μας ετοιμάσουν ακέραιους και ελκυστικούς, επιδόρπιο στο επόμενό τους γεύμα…
Καλή θέαση…
Παρασκευή 22 Δεκεμβρίου 2006
ΕΙΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
Αναζητώ μια αλήθεια προσπελάσιμη, ελκυστική, έστω και συμβατική, ευπαρουσίαστη με άλλα λόγια. Παρ’ όλα αυτά παραμένω κλινήρης εις το διηνεκές και γονυπετής στο έλεος των blogers και των «επαγγελματιών» της δημοσιογραφίας που αποπατούν από τηλεοράσεως και εφημερίδων… Κάτι μεταξύ μουσικού CD ή DVD σκληρού πορνό και αγγελιών μασάζ σε ενήλικες κυρίες από συντάκτες και διευθυντές ημερήσιου και περιοδικού τύπου.
“Παρ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το” που λέει η παροιμία και ολοκληρώνει ο Μάκης στο ALTER περί μαύρου χρήματος και λευκού θανάτου, κίτρινου πυρετού, γαλάζιων παιδιών, πράσινων ρεβανσιστών και κόκκινων παρελθοντολόγων.
Έτσι κι αλλιώς η ζωή τραβάει την ανηφόρα μαζί με καφέ, τυρί, ρύζι, γάλα, Καμπά… Τώρα θα μου πείτε όλοι κάτι αναζητούν… Ζητάνε πολλά;
«Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα», κραυγάζει ο Μήτσος, ενώ παλιότερα ο Περπινιάδης, καλή του η ώρα, έτρωγε τη γη να την αναζητάει!Φάγαμε κι εμείς τα νιάτα μας στην ιδεολογική αιώρα του σοσιαλισμού και τι μας απέμεινε; Μια Παπαρήγα κι ένας Άκης!!!Προς τι λοιπόν η αναζήτηση της αλήθειας σε χρόνους μάλιστα παρωχημένους και χαλεπούς; Μήπως θα ήταν προτιμότερο να συμβουλεύομε τους νεωτέρους πως να ψεύδονται, πώς να εξαπατούν, πώς να επιβιώνουν εν τέλει, βρε αδελφέ;
Δεν τα ’πε, μάλλον όλα ο Μαρξ, «κάτι παρέλειψε», όπως ισχυρίζεται ο περιπτεράς της γειτονιάς μου που κάθε Κυριακή ψέλνει και στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη…«Με δυο δουλειές κι ούτε που τα βγάζω πέρα. κ. Χάρρυ»Και ποιος τα βγάζει πέρα σήμερα; Ούτε αυτοί που τα βγάζουν στη φόρα δεν τα βγάζουν πέρα. Πέρα στους πέρα κάμπους που είναι οι ελιές. Έτσι δε λέει και το παραδοσιακόν άσμα; Που σημαίνει, «των φρονίμων τα παιδιά πριν μαγειρέψουνε πεινάνε…»
Τελικά ζούμε σε μια χώρα που αντί της αλήθειας κυριαρχεί πλην της πενίας και η πείνα. Συνταξιούχοι πεινάνε… Εργάτες πεινάνε…Ανειδίκευτοι πεινάνε… Συμβασιούχοι πεινάνε… Ωρομίσθιοι πεινάνε… Πείνα για δόξα, πείνα για προβολή, πείνα για πλούτη… Βιολογική πείνα, σεξουαλική πείνα… και πάει λέγοντας…
«Πάει και πίσω δε γυρίζει», που λέει κι ο σοφός λαός όπως πήγε κι ακόμα να γυρίσει ο υπαρκτός σοσιαλισμός, ο νεοφιλελευθερισμός, ο παλαιοσυντηρητισμός, ο τρίτος δρόμος προς το σοσιαλισμό, ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά… Όποιος προλάβει και γράψει τον άλλον, δηλαδή…Αυτή ουσιαστικά δεν είναι η αλήθεια που ψάχνουμε;
Αφού τη ζούμε καθημερινά… Την αναγνωρίζουμε στις πράξεις μας… Την προγραμματίζουμε ανάλογα με τις ανάγκες μας… Την επιβάλουμε σε σχέση πάντα με τα συμφέροντά μας…
Ω, αλήθειαΌραμα ΘείοΜίγμα εκρηκτικόΝίτρου και γλυκερίνηςΥποκατάστατο ζωής ανέσπερηςΑρχή, τέλος και προέκταση του εαυτού μου…
Νομίζω ότι κάλυψα τόσο το θέμα όσο και την απόπειρα εντοπισμού του θέματος χωρίς φόβο και πάθος γι αυτό και εγκαταλείπω τα θνησιγενή εγκόσμια και κόμματα με πλήρη γνώση όλων των ανοησιών που αναφέρονται σ’ εκείνους που υποστηρίζουν ή απορρίπτουν τόσο την έννοια, όσο και την αλήθεια αυτή καθεαυτή…
Αποσυνδέστε με από τον αναπνευστήρα, ολοκληρώθηκα ως γυναίκα! (Άντρας είμαι, αλλά σέβομαι την καταγωγή του αποφθέγματος που προέρχεται από γυναίκα, την κυρία Λιάνη συγκεκριμένως…)
“Παρ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το” που λέει η παροιμία και ολοκληρώνει ο Μάκης στο ALTER περί μαύρου χρήματος και λευκού θανάτου, κίτρινου πυρετού, γαλάζιων παιδιών, πράσινων ρεβανσιστών και κόκκινων παρελθοντολόγων.
Έτσι κι αλλιώς η ζωή τραβάει την ανηφόρα μαζί με καφέ, τυρί, ρύζι, γάλα, Καμπά… Τώρα θα μου πείτε όλοι κάτι αναζητούν… Ζητάνε πολλά;
«Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα», κραυγάζει ο Μήτσος, ενώ παλιότερα ο Περπινιάδης, καλή του η ώρα, έτρωγε τη γη να την αναζητάει!Φάγαμε κι εμείς τα νιάτα μας στην ιδεολογική αιώρα του σοσιαλισμού και τι μας απέμεινε; Μια Παπαρήγα κι ένας Άκης!!!Προς τι λοιπόν η αναζήτηση της αλήθειας σε χρόνους μάλιστα παρωχημένους και χαλεπούς; Μήπως θα ήταν προτιμότερο να συμβουλεύομε τους νεωτέρους πως να ψεύδονται, πώς να εξαπατούν, πώς να επιβιώνουν εν τέλει, βρε αδελφέ;
Δεν τα ’πε, μάλλον όλα ο Μαρξ, «κάτι παρέλειψε», όπως ισχυρίζεται ο περιπτεράς της γειτονιάς μου που κάθε Κυριακή ψέλνει και στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη…«Με δυο δουλειές κι ούτε που τα βγάζω πέρα. κ. Χάρρυ»Και ποιος τα βγάζει πέρα σήμερα; Ούτε αυτοί που τα βγάζουν στη φόρα δεν τα βγάζουν πέρα. Πέρα στους πέρα κάμπους που είναι οι ελιές. Έτσι δε λέει και το παραδοσιακόν άσμα; Που σημαίνει, «των φρονίμων τα παιδιά πριν μαγειρέψουνε πεινάνε…»
Τελικά ζούμε σε μια χώρα που αντί της αλήθειας κυριαρχεί πλην της πενίας και η πείνα. Συνταξιούχοι πεινάνε… Εργάτες πεινάνε…Ανειδίκευτοι πεινάνε… Συμβασιούχοι πεινάνε… Ωρομίσθιοι πεινάνε… Πείνα για δόξα, πείνα για προβολή, πείνα για πλούτη… Βιολογική πείνα, σεξουαλική πείνα… και πάει λέγοντας…
«Πάει και πίσω δε γυρίζει», που λέει κι ο σοφός λαός όπως πήγε κι ακόμα να γυρίσει ο υπαρκτός σοσιαλισμός, ο νεοφιλελευθερισμός, ο παλαιοσυντηρητισμός, ο τρίτος δρόμος προς το σοσιαλισμό, ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά… Όποιος προλάβει και γράψει τον άλλον, δηλαδή…Αυτή ουσιαστικά δεν είναι η αλήθεια που ψάχνουμε;
Αφού τη ζούμε καθημερινά… Την αναγνωρίζουμε στις πράξεις μας… Την προγραμματίζουμε ανάλογα με τις ανάγκες μας… Την επιβάλουμε σε σχέση πάντα με τα συμφέροντά μας…
Ω, αλήθειαΌραμα ΘείοΜίγμα εκρηκτικόΝίτρου και γλυκερίνηςΥποκατάστατο ζωής ανέσπερηςΑρχή, τέλος και προέκταση του εαυτού μου…
Νομίζω ότι κάλυψα τόσο το θέμα όσο και την απόπειρα εντοπισμού του θέματος χωρίς φόβο και πάθος γι αυτό και εγκαταλείπω τα θνησιγενή εγκόσμια και κόμματα με πλήρη γνώση όλων των ανοησιών που αναφέρονται σ’ εκείνους που υποστηρίζουν ή απορρίπτουν τόσο την έννοια, όσο και την αλήθεια αυτή καθεαυτή…
Αποσυνδέστε με από τον αναπνευστήρα, ολοκληρώθηκα ως γυναίκα! (Άντρας είμαι, αλλά σέβομαι την καταγωγή του αποφθέγματος που προέρχεται από γυναίκα, την κυρία Λιάνη συγκεκριμένως…)
Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 2006
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ
Είπαμε ακρίβεια, αλλά το πράμα τείνει να πάρει διαστάσεις επιστημονικής φαντασίας!Διάβασα τις προάλλες μια μικρή αγγελία στην εφημερίδα και τρελάθηκα: Ανάπηρος από το δεξί πόδι ζητά γνωριμία με ανάπηρο από το αριστερό για αμοιβαία αγορά ζεύγους υποδημάτων!!!
Τρίτη 28 Νοεμβρίου 2006
ΠΟΤΕ ΔΕ ΜΠΟΡΕΣΑ
Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω τους Έλληνες…
Ξοδεύουν χρήματα που δεν έχουν και αγοράζουν πράγματα που δεν χρειάζονται για να κάνουν εντύπωση σ’ αυτούς που δεν εκτιμούν!
Ξοδεύουν χρήματα που δεν έχουν και αγοράζουν πράγματα που δεν χρειάζονται για να κάνουν εντύπωση σ’ αυτούς που δεν εκτιμούν!
Τετάρτη 22 Νοεμβρίου 2006
ΚΥΛΩΠΕΣ ΚΑΙ ΛΩΤΟΦΑΓΟΙ
Μόνο έτσι μπορεί να γίνει τάχα, αλλιώς δε γίνεται;
Η δικαίωση που ήρθε απ’ το πουθενά, ή η πράξη που θέλησε να γίνει όραμα και αυτοκτόνησε πριν ακόμα καταντήσει δικαιοσύνη…
Πώς να την καλοδεχτείς, πώς να την απορρίψεις;
Αφού και τα μέτρα σου λείπουν και τα σταθμά…
Κυρίως όμως σου λείπει η έννοια της απολογίας που αίφνης και ως δια μαγείας μετετράπη σε νικητήριο σάλπισμα.
Άλλα όνειρα είχαν αυτοί για σένα, μεγάλες πορείες φανταζόσουνα εσύ για τον εαυτό σου, μα αλλού οδηγείσαι τώρα…
Στην αρχή δεν υποτάσσεσαι, δε σ’ αρέσει το παιχνίδι…
Μόλις σου μοιράσουν, όμως, τα «καλά χαρτιά» και πάρεις δυο-τρεις παρτίδες αρχίζει να σ’ αρέσει!
Κι εκεί που πάει να σε κυριεύσει ένας παγκοσμιοποιημένος ενθουσιασμός σε προλαβαίνουν οι αστρολόγοι, οι χαρτομάντες, οι μεσίστιες σημαίες των καναλιών και οι επιτάφιοι λόγοι των εφημερίδων…
Τώρα και μέσα είσαι και έξω!
Έτσι σε θέλουνε, παρόντα απόντα….
Τρίτος όροφος, φτηνά αλουμίνια, βρώμικα τζάμια, ξεβαμμένοι τοίχοι και νωθρές Αξιωματικίνες υπηρεσίας που το παίζουν τυπικές και άμεμπτες επειδή λέει θέλουν και νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν «καριέρα»…
Χωρίς λόγο και αιτία συνειρμού μου ‘ρχεται στο νου εκείνο το ξερό, «όνομα, επίθετο, επάγγελμα» του ανακριτή στο «Ζ» του Γαβρά.
«Σκόνταψες κι έφαγες τη μούρη σου στο πεζοδρόμιο, ρε μάγκα;»
«Περαστικός ήμουνα και πέσανε πάνω μου τέσσερις με πολιτικά και με βαράγανε, κλωτσιές, μπουνιές… Φοβόμουν πως είχα εσωτερική αιμορραγία… Πως… Να… Έτσι… Κύπριος είμαι φώναζα, γιατί με βαράτε; Είχα ραντεβού μ’ ένα φίλο μου… Φώναζα βοήθεια συνέχεια, αλλά εκείνοι συνέχιζαν να με χτυπάνε και να με κλωτσάνε…»
Τι σημασία έχουν τα λόγια, πόσοι στις μέρες μας τα καταλαβαίνουν;
Ο ένας έρχεται από τη μια κατεύθυνση κι ο άλλος από την αντίθετη….
Η ταχύτητα μαζεύει γρήγορα το χρόνο κι ένα «μπαμ» είναι αρκετό να τον στείλει στην αφετηρία μια άλλης αιώνιας διαδρομής που δε γνωρίσαμε ποτέ…
Το παράδοξο είναι πως ούτε και τη διαδρομή που γνωρίσαμε δεν έχουμε καταλάβει ακόμα!
«Η μετωπική σύγκρουσις ήταν, δυστυχώς, αναπόφευκτη,… Έχουμε εφτά νεκρούς, άπαντες επιβάτες των συγκρουσθέντων οχημάτων…»
Αυτή είναι η συνειδητοποιημένη έννοια της ιδεολογικής διαδρομής μιας «εξαρτώμενης ουτοπιστικής νεολαίας» και μιας «υπό συνδικαλιστή αιχμαλωσία» βιοποριστικής αστυνομίας;
Βίοι παράλληλοι που συναντώνται σ’ ένα πεζοδρόμιο, σε μια κολώνα, σε μια ζαρτινιέρα, σε μια κακή στιγμή…
…Σε μια καφετέρια, σ’ ένα σαλόνι, σ’ έναν καναπέ με μια «Plasma», σε μια χώρα easy listening Κυκλώπων και Λωτοφάγων…
Άπαντες επιβάτες συγκρουσθέντων οχημάτων
Η δικαίωση που ήρθε απ’ το πουθενά, ή η πράξη που θέλησε να γίνει όραμα και αυτοκτόνησε πριν ακόμα καταντήσει δικαιοσύνη…
Πώς να την καλοδεχτείς, πώς να την απορρίψεις;
Αφού και τα μέτρα σου λείπουν και τα σταθμά…
Κυρίως όμως σου λείπει η έννοια της απολογίας που αίφνης και ως δια μαγείας μετετράπη σε νικητήριο σάλπισμα.
Άλλα όνειρα είχαν αυτοί για σένα, μεγάλες πορείες φανταζόσουνα εσύ για τον εαυτό σου, μα αλλού οδηγείσαι τώρα…
Στην αρχή δεν υποτάσσεσαι, δε σ’ αρέσει το παιχνίδι…
Μόλις σου μοιράσουν, όμως, τα «καλά χαρτιά» και πάρεις δυο-τρεις παρτίδες αρχίζει να σ’ αρέσει!
Κι εκεί που πάει να σε κυριεύσει ένας παγκοσμιοποιημένος ενθουσιασμός σε προλαβαίνουν οι αστρολόγοι, οι χαρτομάντες, οι μεσίστιες σημαίες των καναλιών και οι επιτάφιοι λόγοι των εφημερίδων…
Τώρα και μέσα είσαι και έξω!
Έτσι σε θέλουνε, παρόντα απόντα….
Τρίτος όροφος, φτηνά αλουμίνια, βρώμικα τζάμια, ξεβαμμένοι τοίχοι και νωθρές Αξιωματικίνες υπηρεσίας που το παίζουν τυπικές και άμεμπτες επειδή λέει θέλουν και νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν «καριέρα»…
Χωρίς λόγο και αιτία συνειρμού μου ‘ρχεται στο νου εκείνο το ξερό, «όνομα, επίθετο, επάγγελμα» του ανακριτή στο «Ζ» του Γαβρά.
«Σκόνταψες κι έφαγες τη μούρη σου στο πεζοδρόμιο, ρε μάγκα;»
«Περαστικός ήμουνα και πέσανε πάνω μου τέσσερις με πολιτικά και με βαράγανε, κλωτσιές, μπουνιές… Φοβόμουν πως είχα εσωτερική αιμορραγία… Πως… Να… Έτσι… Κύπριος είμαι φώναζα, γιατί με βαράτε; Είχα ραντεβού μ’ ένα φίλο μου… Φώναζα βοήθεια συνέχεια, αλλά εκείνοι συνέχιζαν να με χτυπάνε και να με κλωτσάνε…»
Τι σημασία έχουν τα λόγια, πόσοι στις μέρες μας τα καταλαβαίνουν;
Ο ένας έρχεται από τη μια κατεύθυνση κι ο άλλος από την αντίθετη….
Η ταχύτητα μαζεύει γρήγορα το χρόνο κι ένα «μπαμ» είναι αρκετό να τον στείλει στην αφετηρία μια άλλης αιώνιας διαδρομής που δε γνωρίσαμε ποτέ…
Το παράδοξο είναι πως ούτε και τη διαδρομή που γνωρίσαμε δεν έχουμε καταλάβει ακόμα!
«Η μετωπική σύγκρουσις ήταν, δυστυχώς, αναπόφευκτη,… Έχουμε εφτά νεκρούς, άπαντες επιβάτες των συγκρουσθέντων οχημάτων…»
Αυτή είναι η συνειδητοποιημένη έννοια της ιδεολογικής διαδρομής μιας «εξαρτώμενης ουτοπιστικής νεολαίας» και μιας «υπό συνδικαλιστή αιχμαλωσία» βιοποριστικής αστυνομίας;
Βίοι παράλληλοι που συναντώνται σ’ ένα πεζοδρόμιο, σε μια κολώνα, σε μια ζαρτινιέρα, σε μια κακή στιγμή…
…Σε μια καφετέρια, σ’ ένα σαλόνι, σ’ έναν καναπέ με μια «Plasma», σε μια χώρα easy listening Κυκλώπων και Λωτοφάγων…
Άπαντες επιβάτες συγκρουσθέντων οχημάτων
Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 2006
ΣΥΜΜΑΧΕΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ
Μου ’ρχεται να βάλω τα γέλια όταν βλέπω την αμερικανική στρατιωτική μηχανή να συνεχίζει να μάχεται τους Ταλιμπάν τους οποίους υποτίθεται ότι είχε εξουδετερώσει προ τετραετίας!
Εμείς, απλώς, στείλαμε παρατηρητές επειδή είμαστε, λέει, σύμμαχοι των Αμερικανών που πολεμούν τους Ταλιμπάν, που πριν ήταν σύμμαχοι των Αμερικανών και πολεμούσανε τους Ρώσους, που τώρα είναι σύμμαχοι των Αμερικανών…
Τι είπατε;
Εμείς, απλώς, στείλαμε παρατηρητές επειδή είμαστε, λέει, σύμμαχοι των Αμερικανών που πολεμούν τους Ταλιμπάν, που πριν ήταν σύμμαχοι των Αμερικανών και πολεμούσανε τους Ρώσους, που τώρα είναι σύμμαχοι των Αμερικανών…
Τι είπατε;
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
Δεν αντιστέκεται ο χρόνος στο χρόνο!Δεν τα καταφέρνει, υποτάσσεται, υποδουλώνεται…Συμβαδίζουν χέρι-χέρι ο χρόνος της νεότητάς μας με το χρόνο της αριστεράς…Πλάι-πλάι η εξέγερση με το χρόνο των μπιχλιμπιδάτων σούπερ μάρκετ και το life style με την γκλαμουριά των ριάλιτι και την ανέχεια της πιστωτικής κάρτας…Να διαφύγει; Αδύνατo! Ούτε μπροστά, ούτε πίσω…Και σ΄όλο αυτό το μεσαιωνικό ταξίδι στάσεις αναγκαστικές, οι επέτειοι:25η Μαρτίου… 28η Οκτωβρίου… Όσοι βαρύ το χάλκεον χέρι του φόβου αισθάνονται κλπ… κλπ…Γι αυτούς που γνωρίζουν τα κλπ… κλπ… Καϋμένε Κάλβε… Που να φανταστείς ότι Θα ξεχνούσαμε περισσότερα απ’ όσα γνωρίζαμε!17 Νοέμβρη… Εδώ χάνεται, σχεδόν εξαϋλώνεται ο χρόνος της εξέγερσης και μετατρέπεται σε χρόνο νεκρό… Στο επάνω πάτωμα ο γάμος, στο κάτω η κηδεία και η ζωή συνεχίζεται«Ζωή του κλώτσου και του μπάτσου για ένα τριάρι κι ένα Ντάτσου» που λέει κι ένα φίλος μου…Καληνύχτα Πολυτεχνείο…Απ’ τους εχθρούς σου προφυλάχτηκες, από τους φίλους σου να δω πως θα γλυτώσεις…Αν γλυτώσεις…
Πέμπτη 9 Νοεμβρίου 2006
ΕΤΣΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
Έτσι γίνεται πάντα στην Ελλάδα… Άλλοι φυλάνε Θερμοπύλες… και άλλοι φιλάνε κατουρημένες ποδιές!
Κυριακή 5 Νοεμβρίου 2006
ΥΨΗΛΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ
Aυτές οι πολυδιαφημισμένες κουλτουριάρικες ταινίες μου δίνουν στα νεύρα. Τις προάλλες πήγαμε με την γυναίκα μου στον κινηματογράφο και επί μισή ώρα βλέπαμε ένα άδειο διαμέρισμα… Λες και θα το νοικιάζαμε!
Πέμπτη 2 Νοεμβρίου 2006
Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 2006
Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ
Η τηλεόραση αποδεικνύει ότι όλα όσα ακούμε στο ραδιόφωνο είναι εξίσου άσχημα και οπτικά
Κυριακή 29 Οκτωβρίου 2006
ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ
Σκέφτομαι πως μέχρι τώρα δεν έχω κάνει και πολύ σπουδαία πράγματα, πέρα από τη δουλειά μου εννοώ, γιατί εκτός των άλλων είμαι και λίγο παντρεμένος και έχω και τρία παιδιά…
Ξέχασα, έχω κι ένα σπίτι κι ένα οικόπεδο στην Χαλκιδική. Έχω κι ένα έλκος στο δωδεκαδάχτυλο, έχω και μια μάνα που κοντεύει τα 100 και δεν παίρνει σύνταξη. ( Τι τον ήθελες συχωρεμένε μπάρμπα-Νίκο τον κομμουνισμό; ) Την έχω, όμως, βασίλισσα, έχω και Κορεάτικο αυτοκίνητο, είμαι και τέως πρόεδρος της EΠAE…
Εντάξει είμαι, ζωή να ’χω, πέτυχα…
Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, όμως, παρά το 39% δεν μπορώ να πω ότι τα κατάφερα όπως μου είπε προχθές και η γυναίκα μου, η Χαρίκλεια, την ώρα που καθάριζε κρεμμύδια
και δεν κατάλαβα αν την πήραν τα δάκρυα.
Κλείστηκα, λοιπόν κι εγώ στην τουαλέτα και μεταξύ ρολού υγείας και λεκάνης είδα
Είδα τον εαυτό μου να κάθεται πάνω σε μια τεράστια σφαίρα από πλεξιγκλάς, ντυμένο μ’ ένα κουστούμι από δέρμα λεοπάρδαλης. Στο δεξί μου χέρι κρατούσα τη σημαία των ΗΠΑ, ενώ το αριστερό μου το είχα ακουμπισμένο απαλά στους ώμους του Οσάμα Μπιν Λάντεν.
Χαλί στα πόδια μου ο Σάκης Ρουβάς και η Δέσποινα Βανδή κι ανάμεσα σε ’μένα και σε δυο τεράστιους πλαστικούς πυράκανθους, η Βουλή των Λόρδων και ο Τόνι Μπλερ να εκφωνεί από έδρας τον πανηγυρικό της ημέρας.
Απέναντί μου η παγκοσμιοποίηση με μια πλαστική πετσέτα γύρω από το λαιμό και το κεφάλι χωμένο μέσα σε μια κάσκα κομμωτηρίου.
Αριστερά μου και λίγο πιο κάτω από το έκτο διάζωμα, οι Πυξ Λαξ, ντυμένοι Ταλιμπάν και στο βάθος της εξέδρας, πάνω από το σκηνικό του νέφους με φόντο τον Λευκό Πύργο, 18 πληρωμένοι κοντυλοφόροι, 23 αποφυλακισμένοι έμποροι ναρκωτικών και ένα ζευγάρι ιθαγενών Παπούα με βατραχοπέδιλα.
Οι φωτισμοί πέφτουν και αρχίζω να τραγουδώ ακαπέλα τις μελοποιημένες δηλώσεις του Γιωργάκη Παπανδρέου και του Ευάγγελου Βενιζέλου, ενώ ενισχυτές 25.000 βατ μεταφέρουν τη φωνή μου πάνω από το Νομαρχιακό Μέγαρο για να τρομάξει τους τον Ψωμιάδη και τους κουμπάρους…
Στο μέγαρο των φίλων της μουσικής ο Λαμπράκης παθαίνει την πλάκα του. Οι Πυξ Λαξ με συνοδεύουν τώρα με φωνητικά σε στυλ κρέιζι λαβ, ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος αφορίζει τον Πάπα και το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών την ώρα που οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι, οι αποφυλακισμένοι έμποροι ναρκωτικών και το ζευγάρι των ιθαγενών Παπούα με τα βατραχοπέδιλα χτυπούν με τις γροθιές τους τα στήθη τους και απαγγέλλουν εν είδει χορού αρχαίας τραγωδίας το ηρωικό λαϊκό άσμα «χτύπα κι άλλο… χτύπα κι άλλο…»
Η μουσική κρεσεντάρει, ξεχύνεται, κατρακυλάει, γκρεμίζεται και σκάει στο έδαφος αφήνοντας ένα φοβερό πουφ!
Και τότε εμφανίζονται επί σκηνής απάνω σε ποδήλατα ο Τζορτζ Μπους, ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Περβέζ Μουσαράφ, ο Μουλάς Ομάρ και οι παπαροκάδες, ενώ ταυτοχρόνως προβάλλεται πάνω σε μια τεράστια οθόνη του Κίτσου η μάνα, που κάνει σέρφινγκ…
Οι πλαστικές σημαίες των κομμάτων ανεμίζουν, κινούνται απειλητικά…
Στις άκρες των κονταριών τους κρατάνε ανθρώπους… Τους πάνε και τους φέρνουν… Από την άλλη μεριά τα οι ασπίδες με τα MAT… Η απόσταση μεταξύ τους όλο και μικραίνει…
Η μετωπική σύγκρουση γίνεται στη σέντρα, στην έδρα του ΝΑΤΟ, ακριβώς στο κέντρο της σκηνής, δέκα χιλιόμετρα νοτίως της Βγδάτης, την ώρα που οι αόρατοι σκηνοθέτες υπαγορεύουν τα δεξιά σενάρια στους αμήχανους υποκριτές της ευρωπαϊκής πολιτικής που ψελλίζουν τα μασημένα λόγια του υποβολέα…
Την ίδια στιγμή 12 ακτίνες λέιζερ βομβαρδίζουν την πλαστική μου σφαίρα και γεμίζουν την εξέδρα χρώματα, ενώ οι ταξιθέτριες με τις σχολικές ποδιές φλιτάρουν με Mενούνος φουζέρ τους θεατές που μετατρέπονται αυτόματα σε μια γιγάντια χορωδία Τρικάλων που τραγουδά τον ύμνο του ΠΑΟΚ υπό τους ήχους τυμπάνων.
Από τον φοβερό ήχο ραγίζει το μέγαρο μουσικής και γεμίζει 20.000 τόνους γαρμπίλι και σοβατεπί η ευρύτερη Θεσσαλονίκη από Περαία μέχρι άνω Τούμπα και από Μηχανιώνα μέχρι Κορδελιό…Ύστερα απόλυτη σιωπή…
Ένας μικρός προβολέας φωτίζει το πρόσωπό μου…Όλοι οι ηλίθιοι έχουν το ίδιο χαμόγελο…Μετά ένας γιγάντιος δικέφαλος αετός έρχεται και μ’ αρπάζει…
Χτυπώντας τις τεράστιες φτερούγες του με παίρνει στους ουρανούς…
Η σκηνή εξαφανίζεται, το στάδιο μικραίνει, χάνεται…
Η Ελλάδα μοιάζει τώρα με διαφημιστική μακέτα…
Κι όλο μικραίνει, ενώ εγώ όλο κι απογειώνουμε…
Σε λίγο θα χαθώ και θα γυρίζω για πάντα ένδοξος και ξεχασμένος στο διάστημα μαζί με τα απομεινάρια του Μιρ και τους αμερικανικούς κατασκοπευτικούς δορυφόρους…
Α, ρε Χαρίκλεια, που ’σαι τώρα να με δεις….
Ξέχασα, έχω κι ένα σπίτι κι ένα οικόπεδο στην Χαλκιδική. Έχω κι ένα έλκος στο δωδεκαδάχτυλο, έχω και μια μάνα που κοντεύει τα 100 και δεν παίρνει σύνταξη. ( Τι τον ήθελες συχωρεμένε μπάρμπα-Νίκο τον κομμουνισμό; ) Την έχω, όμως, βασίλισσα, έχω και Κορεάτικο αυτοκίνητο, είμαι και τέως πρόεδρος της EΠAE…
Εντάξει είμαι, ζωή να ’χω, πέτυχα…
Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, όμως, παρά το 39% δεν μπορώ να πω ότι τα κατάφερα όπως μου είπε προχθές και η γυναίκα μου, η Χαρίκλεια, την ώρα που καθάριζε κρεμμύδια
και δεν κατάλαβα αν την πήραν τα δάκρυα.
Κλείστηκα, λοιπόν κι εγώ στην τουαλέτα και μεταξύ ρολού υγείας και λεκάνης είδα
Είδα τον εαυτό μου να κάθεται πάνω σε μια τεράστια σφαίρα από πλεξιγκλάς, ντυμένο μ’ ένα κουστούμι από δέρμα λεοπάρδαλης. Στο δεξί μου χέρι κρατούσα τη σημαία των ΗΠΑ, ενώ το αριστερό μου το είχα ακουμπισμένο απαλά στους ώμους του Οσάμα Μπιν Λάντεν.
Χαλί στα πόδια μου ο Σάκης Ρουβάς και η Δέσποινα Βανδή κι ανάμεσα σε ’μένα και σε δυο τεράστιους πλαστικούς πυράκανθους, η Βουλή των Λόρδων και ο Τόνι Μπλερ να εκφωνεί από έδρας τον πανηγυρικό της ημέρας.
Απέναντί μου η παγκοσμιοποίηση με μια πλαστική πετσέτα γύρω από το λαιμό και το κεφάλι χωμένο μέσα σε μια κάσκα κομμωτηρίου.
Αριστερά μου και λίγο πιο κάτω από το έκτο διάζωμα, οι Πυξ Λαξ, ντυμένοι Ταλιμπάν και στο βάθος της εξέδρας, πάνω από το σκηνικό του νέφους με φόντο τον Λευκό Πύργο, 18 πληρωμένοι κοντυλοφόροι, 23 αποφυλακισμένοι έμποροι ναρκωτικών και ένα ζευγάρι ιθαγενών Παπούα με βατραχοπέδιλα.
Οι φωτισμοί πέφτουν και αρχίζω να τραγουδώ ακαπέλα τις μελοποιημένες δηλώσεις του Γιωργάκη Παπανδρέου και του Ευάγγελου Βενιζέλου, ενώ ενισχυτές 25.000 βατ μεταφέρουν τη φωνή μου πάνω από το Νομαρχιακό Μέγαρο για να τρομάξει τους τον Ψωμιάδη και τους κουμπάρους…
Στο μέγαρο των φίλων της μουσικής ο Λαμπράκης παθαίνει την πλάκα του. Οι Πυξ Λαξ με συνοδεύουν τώρα με φωνητικά σε στυλ κρέιζι λαβ, ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος αφορίζει τον Πάπα και το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών την ώρα που οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι, οι αποφυλακισμένοι έμποροι ναρκωτικών και το ζευγάρι των ιθαγενών Παπούα με τα βατραχοπέδιλα χτυπούν με τις γροθιές τους τα στήθη τους και απαγγέλλουν εν είδει χορού αρχαίας τραγωδίας το ηρωικό λαϊκό άσμα «χτύπα κι άλλο… χτύπα κι άλλο…»
Η μουσική κρεσεντάρει, ξεχύνεται, κατρακυλάει, γκρεμίζεται και σκάει στο έδαφος αφήνοντας ένα φοβερό πουφ!
Και τότε εμφανίζονται επί σκηνής απάνω σε ποδήλατα ο Τζορτζ Μπους, ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Περβέζ Μουσαράφ, ο Μουλάς Ομάρ και οι παπαροκάδες, ενώ ταυτοχρόνως προβάλλεται πάνω σε μια τεράστια οθόνη του Κίτσου η μάνα, που κάνει σέρφινγκ…
Οι πλαστικές σημαίες των κομμάτων ανεμίζουν, κινούνται απειλητικά…
Στις άκρες των κονταριών τους κρατάνε ανθρώπους… Τους πάνε και τους φέρνουν… Από την άλλη μεριά τα οι ασπίδες με τα MAT… Η απόσταση μεταξύ τους όλο και μικραίνει…
Η μετωπική σύγκρουση γίνεται στη σέντρα, στην έδρα του ΝΑΤΟ, ακριβώς στο κέντρο της σκηνής, δέκα χιλιόμετρα νοτίως της Βγδάτης, την ώρα που οι αόρατοι σκηνοθέτες υπαγορεύουν τα δεξιά σενάρια στους αμήχανους υποκριτές της ευρωπαϊκής πολιτικής που ψελλίζουν τα μασημένα λόγια του υποβολέα…
Την ίδια στιγμή 12 ακτίνες λέιζερ βομβαρδίζουν την πλαστική μου σφαίρα και γεμίζουν την εξέδρα χρώματα, ενώ οι ταξιθέτριες με τις σχολικές ποδιές φλιτάρουν με Mενούνος φουζέρ τους θεατές που μετατρέπονται αυτόματα σε μια γιγάντια χορωδία Τρικάλων που τραγουδά τον ύμνο του ΠΑΟΚ υπό τους ήχους τυμπάνων.
Από τον φοβερό ήχο ραγίζει το μέγαρο μουσικής και γεμίζει 20.000 τόνους γαρμπίλι και σοβατεπί η ευρύτερη Θεσσαλονίκη από Περαία μέχρι άνω Τούμπα και από Μηχανιώνα μέχρι Κορδελιό…Ύστερα απόλυτη σιωπή…
Ένας μικρός προβολέας φωτίζει το πρόσωπό μου…Όλοι οι ηλίθιοι έχουν το ίδιο χαμόγελο…Μετά ένας γιγάντιος δικέφαλος αετός έρχεται και μ’ αρπάζει…
Χτυπώντας τις τεράστιες φτερούγες του με παίρνει στους ουρανούς…
Η σκηνή εξαφανίζεται, το στάδιο μικραίνει, χάνεται…
Η Ελλάδα μοιάζει τώρα με διαφημιστική μακέτα…
Κι όλο μικραίνει, ενώ εγώ όλο κι απογειώνουμε…
Σε λίγο θα χαθώ και θα γυρίζω για πάντα ένδοξος και ξεχασμένος στο διάστημα μαζί με τα απομεινάρια του Μιρ και τους αμερικανικούς κατασκοπευτικούς δορυφόρους…
Α, ρε Χαρίκλεια, που ’σαι τώρα να με δεις….
Τετάρτη 25 Οκτωβρίου 2006
ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΗ ΑΚΤΗ
Τοίχοι που αρνούνται να πέσουν
Στέγες που συντρίβονται στα υπόγεια του φόβου
Και της μοναξιάς
Στην κορυφή του σιωπηλού βουνού
Στην κορυφογραμμή του Βορρά
Φασματικό φως επάνω από την οκνηρή αγνότητα του χιονιού
Όταν αρχίζει να λειώνει το ηλιοβασίλεμα…
Στέγες που συντρίβονται στα υπόγεια του φόβου
Και της μοναξιάς
Στην κορυφή του σιωπηλού βουνού
Στην κορυφογραμμή του Βορρά
Φασματικό φως επάνω από την οκνηρή αγνότητα του χιονιού
Όταν αρχίζει να λειώνει το ηλιοβασίλεμα…
Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2006
ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΠΩΣ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙΣ
Το θέμα είναι πως τα βλέπεις τα πράγματα… Σε δύο μέρες από σήμερα, αύριο θα είναι χθες…
Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2006
ΜΟΝΟ ΔΥΟ;
Παρακολουθώντας όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να πιστέψω, διαβάζοντας την Παλαιά Διαθήκη, ότι στην Κιβωτό του Νώε υπήρχαν μόνο δύο γαϊδούρια…
Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2006
ΕΞΑΙΡΟΥΝΤΑΙ
Σήμερα είναι Τετάρτη 18 Οκτωβρίου… Αύριο θα είναι Πέμπτη!
(Πάλι καλά γιατί θα μπορούσε να ήτανε και Τρίτη…)
Ο ήλιος θα ανατείλει στις 7:4, πιθανόν και 9 άντε το πολύ στις 10 (μπορεί και όχι…)
Θα δύσει, όμως, σίγουρα, κατά τις απογευματινές ώρες. (Kι αυτό σχετικό είναι)
H διαφορά ανατολής και δύσης σ’ αυτή τη χώρα είναι τόσο μικρή, που οι πιο πολλοί από μας κοιμόμαστε όταν πρέπει να ήμαστε ξύπνιοι και παριστάνουμε τον ξύπνιο όταν κοιμόμαστε. ( Αυτά συμβαίνουν, θα μου πείτε, και στα καλύτερα σπίτια… )
Από τον κανόνα αυτόν εξαιρούνται το παρκάρισμα, οι δημόσιες συγκοινωνίες, η συλλογή των σκουπιδιών, η ρύπανση, η κατάσταση των σχολικών κτιρίων, η έλλειψη ελεύθερων χώρων και η έλλειψη κοινωνικών υποδομών.
Tα ίδια περίπου, αλλά με άλλα λόγια, λέει, καθημερινώς, στο πρες ρουμ και ο κύριος Αντώναρος. ( Αυτός λέει ακόμα κι όταν δεν έχει να πει τίποτα! )
Γενικώς και αορίστως στην Ελλάδα εξαιρούνται τα πάντα με αποτέλεσμα η εξαίρεση να αποτελεί κανόνα και ο κανόνας εξαίρεση!
H Eκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη Λουκιλλιανού του μάρτυρος. ( Αυτόν ούτε η κυρία Λουκά τον γνωρίζει. )
H Nέα Δημοκρατία εορτάζει τη νίκη του κ. Ψωμιάδη ενώ το ΠAΣOK δεν εορτάζει και ούτε δέχεται επισκέψεις. ( Γενικώς το ΠΑΣΟΚ δεν… )
Στον εσωτερικό δακτύλιο της πρωτεύουσας απαγορεύεται η κυκλοφορία όλων των αυτοκινήτων των οποίων ο αριθμός κυκλοφορίας λήγει σε 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 και 0. Επιτρέπεται, όμως, η ελεύθερη κυκλοφορία του μονοξειδίου του αζώτου, του διοξειδίου του θείου και του διοξειδίου του άνθρακος καθ’ όλη τη διάρκεια του 24ώρου. Στη Θεσσαλονίκη το παρκάρισμα είναι ελεύθερο καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας στο Λιτόχωρο και στη Λεπτοκαρυά. Η στάθμευση απαγορεύεται εντός και εκτός του Μεγάρου Μουσικής, της Σχολής Τυφλών, της Ροτόντας και του Αλατζά Ιμαρέτ. Εξαιρούνται τα φορτηγά, τα ταξί, τα λεωφορεία, τα απορριμματοφόρα, τα ασθενοφόρα, τα ασυρματοφόρα, τα βυτιοφόρα και τα αυτοκίνητα του διπλωματικού σώματος τα οποία στερούνται πινακίδων αριθμού κυκλοφορίας.
Eξαιρούνται ακόμα, εκτός από τη γνωστή κόντρα Σουφλιά-Μεϊμεράκη την ανεργία, την εγκληματικότητα, την κατάσταση σχετικά με τα ναρκωτικά και την ρύπανση του Θερμαϊκού, ο κύριος Μιχάλης Τρεμόπουλος, η Χρύσα Αράπογλου, ο κύριος Γιώργος Καρατζαφέρης, καθώς και τα αυτοκίνητα που φέρουν ιατρικό σήμα.
Tέλος από 100.000 ευρώ κερδίζουν όλοι οι λαχνοί που λήγουν σε 6…
Oι σεισμογράφοι του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου δεν κατέγραψαν καμιά σεισμική δόνηση σε απόσταση 24 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της Θεσσαλονίκης.
Eξαιρούνται, βέβαια, εκτός από το τα εκλογικά αποτελέσματα της δεύτερης Κυριακής, τα μέτρα της Τροχαίας για το τριήμερο οι απανωτές σεισμικές δονήσεις που προέρχονται από την περιοχή των διδασκάλων, τη συνταξιοδοτική μεθόριο και την περιοχής του ασφαλιστικού, οι οποίες όμως, δεν έγιναν ούτε πρόκειται να γίνουν αισθητές στο μέγαρο Μαξίμου.
Ζημιές κι θύματα αναφέρθηκαν, αλλά δε γ….. ψηλά καπέλα ( Oι τελίτσες αντιστοιχούν με βωμολοχία )
Ως εκ τούτου ο πρωθυπουργός κύριος Αλογοσκούφης ματαίωσε τις προγραμματισμένες δηλώσεις του για την « αταλάντευτη πολιτική της κυβέρνησης που εξασφαλίζει την οικονομική και κοινωνική σταθερότητα », μέχρι νεωτέρας σεισμικής δονήσεως.
Oι άνεμοι καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας θα πνεύσουν βορειοανατολικοί μέτριοι έως γλυκοί βραστοί, 4 έως 6 μποφόρ, ενώ στο Iόνιο θα ματαιωθούν οι πλόες των επιβατηγών σκαφών μέχρι νεοτέρας διαταγής του λιμεναρχείου Kοζάνης.
Εξαιρούνται εκτός από τις κόντρες Καραμανλή-Παπανδρέου, τη νέα σύγκρουση κυβέρνησης-ΑΔΕΔΥ για τις αυξήσεις στους μισθούς και την ίδρυση του«Απελευθερωτικού Στρατού Τσαμουριάς», τα σκάφοι των οποίων οι καπετάνιοι έχουν αυτοκίνητο που ο αριθμός τους λήγει σε 1, 3, 5, 7, 9 ή 2, 4, 6, 8 και στη χειρότερη περίπτωση σε 0, εφόσον ο άνεμος εξακολουθεί να έχει την ίδια κατεύθυνση.Παρακαλούνται θερμά όσοι καταλαβαίνουν τι μας γίνεται, να ειδοποιήσουν το τμήμα αναζητήσεων του Eλληνικού Eρυθρού Σταυρού ή να τηλεφωνήσουν απ’ τον πλησιέστερο τηλεφωνικό θάλαμο .Aν βουίζει να επιμένουν ή ν’ αλλάξουν θάλαμο.
Γίνονται και ευκολίες.
Oι κάτοχοι πιστωτικών καρτών μπορούν να τηλεφωνήσουν τώρα και να πληρώσουν σε 120 μηνιαίες δόσεις από τον Iούνιο του 2.007.Mασάζ κατ’ οίκον.Tαχυδρομική θυρίς 454, Καλαμαριά (τη χάσαμε μέσα από τα χέρια μας)-Θεσσαλονίκη.
Kατά τα άλλα η επόμενη εβδομάδα θα είναι όπως ακριβώς και η προηγούμενη, σχεδόν πανομοιότυπη με την μεθεπόμενη, χωρίς να έχει καμιά, απολύτως, διαφορά από αυτήν που διανύουμε.
Στην Eλλάδα κανείς δεν μπορεί να ξεχωρίσει το επόμενο από το προηγούμενο, γιατί το επόμενό μας ποτέ δεν είχε προηγούμενο!
Eξαιρούνται, βέβαια, όσοι Καλαμαριώτες ψήφισαν Οικονομίδη…
Περάστε, λοιπόν, θα βγάλουμε και φοντάν…
(Πάλι καλά γιατί θα μπορούσε να ήτανε και Τρίτη…)
Ο ήλιος θα ανατείλει στις 7:4, πιθανόν και 9 άντε το πολύ στις 10 (μπορεί και όχι…)
Θα δύσει, όμως, σίγουρα, κατά τις απογευματινές ώρες. (Kι αυτό σχετικό είναι)
H διαφορά ανατολής και δύσης σ’ αυτή τη χώρα είναι τόσο μικρή, που οι πιο πολλοί από μας κοιμόμαστε όταν πρέπει να ήμαστε ξύπνιοι και παριστάνουμε τον ξύπνιο όταν κοιμόμαστε. ( Αυτά συμβαίνουν, θα μου πείτε, και στα καλύτερα σπίτια… )
Από τον κανόνα αυτόν εξαιρούνται το παρκάρισμα, οι δημόσιες συγκοινωνίες, η συλλογή των σκουπιδιών, η ρύπανση, η κατάσταση των σχολικών κτιρίων, η έλλειψη ελεύθερων χώρων και η έλλειψη κοινωνικών υποδομών.
Tα ίδια περίπου, αλλά με άλλα λόγια, λέει, καθημερινώς, στο πρες ρουμ και ο κύριος Αντώναρος. ( Αυτός λέει ακόμα κι όταν δεν έχει να πει τίποτα! )
Γενικώς και αορίστως στην Ελλάδα εξαιρούνται τα πάντα με αποτέλεσμα η εξαίρεση να αποτελεί κανόνα και ο κανόνας εξαίρεση!
H Eκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη Λουκιλλιανού του μάρτυρος. ( Αυτόν ούτε η κυρία Λουκά τον γνωρίζει. )
H Nέα Δημοκρατία εορτάζει τη νίκη του κ. Ψωμιάδη ενώ το ΠAΣOK δεν εορτάζει και ούτε δέχεται επισκέψεις. ( Γενικώς το ΠΑΣΟΚ δεν… )
Στον εσωτερικό δακτύλιο της πρωτεύουσας απαγορεύεται η κυκλοφορία όλων των αυτοκινήτων των οποίων ο αριθμός κυκλοφορίας λήγει σε 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 και 0. Επιτρέπεται, όμως, η ελεύθερη κυκλοφορία του μονοξειδίου του αζώτου, του διοξειδίου του θείου και του διοξειδίου του άνθρακος καθ’ όλη τη διάρκεια του 24ώρου. Στη Θεσσαλονίκη το παρκάρισμα είναι ελεύθερο καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας στο Λιτόχωρο και στη Λεπτοκαρυά. Η στάθμευση απαγορεύεται εντός και εκτός του Μεγάρου Μουσικής, της Σχολής Τυφλών, της Ροτόντας και του Αλατζά Ιμαρέτ. Εξαιρούνται τα φορτηγά, τα ταξί, τα λεωφορεία, τα απορριμματοφόρα, τα ασθενοφόρα, τα ασυρματοφόρα, τα βυτιοφόρα και τα αυτοκίνητα του διπλωματικού σώματος τα οποία στερούνται πινακίδων αριθμού κυκλοφορίας.
Eξαιρούνται ακόμα, εκτός από τη γνωστή κόντρα Σουφλιά-Μεϊμεράκη την ανεργία, την εγκληματικότητα, την κατάσταση σχετικά με τα ναρκωτικά και την ρύπανση του Θερμαϊκού, ο κύριος Μιχάλης Τρεμόπουλος, η Χρύσα Αράπογλου, ο κύριος Γιώργος Καρατζαφέρης, καθώς και τα αυτοκίνητα που φέρουν ιατρικό σήμα.
Tέλος από 100.000 ευρώ κερδίζουν όλοι οι λαχνοί που λήγουν σε 6…
Oι σεισμογράφοι του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου δεν κατέγραψαν καμιά σεισμική δόνηση σε απόσταση 24 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της Θεσσαλονίκης.
Eξαιρούνται, βέβαια, εκτός από το τα εκλογικά αποτελέσματα της δεύτερης Κυριακής, τα μέτρα της Τροχαίας για το τριήμερο οι απανωτές σεισμικές δονήσεις που προέρχονται από την περιοχή των διδασκάλων, τη συνταξιοδοτική μεθόριο και την περιοχής του ασφαλιστικού, οι οποίες όμως, δεν έγιναν ούτε πρόκειται να γίνουν αισθητές στο μέγαρο Μαξίμου.
Ζημιές κι θύματα αναφέρθηκαν, αλλά δε γ….. ψηλά καπέλα ( Oι τελίτσες αντιστοιχούν με βωμολοχία )
Ως εκ τούτου ο πρωθυπουργός κύριος Αλογοσκούφης ματαίωσε τις προγραμματισμένες δηλώσεις του για την « αταλάντευτη πολιτική της κυβέρνησης που εξασφαλίζει την οικονομική και κοινωνική σταθερότητα », μέχρι νεωτέρας σεισμικής δονήσεως.
Oι άνεμοι καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας θα πνεύσουν βορειοανατολικοί μέτριοι έως γλυκοί βραστοί, 4 έως 6 μποφόρ, ενώ στο Iόνιο θα ματαιωθούν οι πλόες των επιβατηγών σκαφών μέχρι νεοτέρας διαταγής του λιμεναρχείου Kοζάνης.
Εξαιρούνται εκτός από τις κόντρες Καραμανλή-Παπανδρέου, τη νέα σύγκρουση κυβέρνησης-ΑΔΕΔΥ για τις αυξήσεις στους μισθούς και την ίδρυση του«Απελευθερωτικού Στρατού Τσαμουριάς», τα σκάφοι των οποίων οι καπετάνιοι έχουν αυτοκίνητο που ο αριθμός τους λήγει σε 1, 3, 5, 7, 9 ή 2, 4, 6, 8 και στη χειρότερη περίπτωση σε 0, εφόσον ο άνεμος εξακολουθεί να έχει την ίδια κατεύθυνση.Παρακαλούνται θερμά όσοι καταλαβαίνουν τι μας γίνεται, να ειδοποιήσουν το τμήμα αναζητήσεων του Eλληνικού Eρυθρού Σταυρού ή να τηλεφωνήσουν απ’ τον πλησιέστερο τηλεφωνικό θάλαμο .Aν βουίζει να επιμένουν ή ν’ αλλάξουν θάλαμο.
Γίνονται και ευκολίες.
Oι κάτοχοι πιστωτικών καρτών μπορούν να τηλεφωνήσουν τώρα και να πληρώσουν σε 120 μηνιαίες δόσεις από τον Iούνιο του 2.007.Mασάζ κατ’ οίκον.Tαχυδρομική θυρίς 454, Καλαμαριά (τη χάσαμε μέσα από τα χέρια μας)-Θεσσαλονίκη.
Kατά τα άλλα η επόμενη εβδομάδα θα είναι όπως ακριβώς και η προηγούμενη, σχεδόν πανομοιότυπη με την μεθεπόμενη, χωρίς να έχει καμιά, απολύτως, διαφορά από αυτήν που διανύουμε.
Στην Eλλάδα κανείς δεν μπορεί να ξεχωρίσει το επόμενο από το προηγούμενο, γιατί το επόμενό μας ποτέ δεν είχε προηγούμενο!
Eξαιρούνται, βέβαια, όσοι Καλαμαριώτες ψήφισαν Οικονομίδη…
Περάστε, λοιπόν, θα βγάλουμε και φοντάν…
Δευτέρα 2 Οκτωβρίου 2006
ΜΠΟΡΕΙ
Μπορεί να μην πτωχεύσαμε ακόμη, αλλά ζούμε στην εποχή της χειρότερης ευημερίας που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)