Ωμός εκβιασμός των κομμάτων με το δίλημμα συναίνεση ή κάλπες
Στον αστερισμό επικίνδυνης κρίσης, χωρίς ορατό ορίζοντα εξόδου, έχει περιέλθει η Ελλάδα. Και αυτό δεν αμφισβητείται πλέον από κανέναν, αφού ακόμα και κυβερνητικά στελέχη το ομολογούν επισημαίνοντας τα αδιέξοδα του Μνημονίου, ενώ δεν λείπουν ακόμα και οι εκτιμήσεις για κάποιας μορφής (ελεγχόμενη) χρεοκοπία.
Μέσα σ' αυτό το «άρρωστο» κλίμα έχουν επιστρέψει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, που πλέον δεν αποκλείονται, ιδιαίτερα μετά και την πρόσφατη συνάντηση του Γιώργου Παπανδρέου με την Άνγκελα Μέρκελ, συνάντηση που όχι απλώς στέφθηκε από αποτυχία (σε σχέση με τα όσα ανέμενε και τα όσα επεδίωκε), με αποτέλεσμα ο πρωθυπουργός να πέσει σε βαριά κατάθλιψη, αλλά σηματοδότησε επί της ουσίας και το ότι δεν θα πρέπει να περιμένει κάτι σημαντικό από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 25ης Μαρτίου.
Αυτή η ημερομηνία θεωρείται από όλους ορόσημο για τις παραπέρα εξελίξεις, σε συνδυασμό με τις συναντήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς που θα πραγματοποιηθούν μεθαύριο, με πρωτοβουλία του Παπανδρέου.
Μια πρωτοβουλία που, σημειώνεται, ανελήφθη:
• Μετά την τραγική αποτυχία των συναντήσεων του Γιώργου Παπακωνσταντίνου με εκπροσώπους των κομμάτων που συγκροτούν τη «συμμαχία των προθύμων», αφού η ΝΔ και τα κόμματα της Αριστεράς αρνήθηκαν να προσέλθουν. Αλλά ακόμα και οι «πρόθυμοι» αρνήθηκαν να συναινέσουν σε μια πολιτική αδιέξοδη...
• Εν όψει κρίσιμων εξελίξεων λόγω των Συνόδων Κορυφής του Μάρτη και του γεγονότος ότι σε συνάρτηση με αυτές ο Γ. Παπανδρέου πλέον «παίζει» με τις πρόωρες εκλογές, έχοντας και σχετικές προτάσεις και εισηγήσεις επ' αυτού.
Ακόμα και έμπειρα στελέχη του ΠΑΣΟΚ επισημαίνουν ότι οι πρόωρες εκλογές ίσως αποτελούν το τελευταίο, το ύστατο χαρτί του Γιώργου, εφόσον επιστρέψει απ' τις Βρυξέλλες με άδεια χέρια μετά την 25η Μαρτίου.
Αλλά είναι ελάχιστοι όσοι αναμένουν να κερδίσει κάτι απ' το κρίσιμο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, πλην ίσως της επιμήκυνσης αποπληρωμής του χρέους προς την «τρόικα» και μάλιστα με όρους που δεν θα θεωρούνται ικανοποιητικοί.
Άλλοθι οι συναντήσεις;
Συνεπώς η εκτίμηση που επικρατεί είναι ότι ακόμα και οι συναντήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς μεθαύριο δεν αποτελούν κάτι παραπάνω από την αναζήτηση ενός άλλοθι, για να γίνει το «παιχνίδι» με τις πρόωρες εκλογές. Ούτως ή άλλως κάποιας μορφής σοβαρή συναίνεση δεν θα πρέπει να αναμένεται απ' αυτές τις συναντήσεις. Πλην ίσως του Γ. Καρατζαφέρη, ο οποίος ανήκει στη «συμμαχία των προθύμων». Αλλά ακόμα κι αυτός την τελευταία περίοδο αποστασιοποιείται απ' την κυβέρνηση, αφού διαπιστώνει ότι του κάνει κακό η στήριξή της και πληρώνει την υπερψήφιση του Μνημονίου...
Τα κόμματα της Αριστεράς δεν υπάρχει περίπτωση να δώσουν συναίνεση.
Αλλά ούτε η ΝΔ αναμένεται να δώσει, κι αυτό φάνηκε από την πρώτη αντίδραση του Αντώνη Σαμαρά μετά την πρόσκληση του Γ. Παπανδρέου.
Άλλωστε κι ο ίδιος ο πρωθυπουργός με τη σφοδρότατη επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον της ΝΔ και του Σαμαρά προσωπικά, μιλώντας την Παρασκευή στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, φρόντισε να κόψει κάθε γέφυρα συναίνεσης. Μάλιστα απ' το επιτελείο του προέδρου της ΝΔ μιλούσαν (την Παρασκευή) για «τορπίλη στη συναίνεση και τη συνάντηση», σχολιάζοντας την ομιλία Παπανδρέου... Επομένως και με δεδομένα τα παραπάνω, ο πρωθυπουργός, εφόσον στοχεύει να κάνει εκλογικό «παιχνίδι», θα έχει τις εξής δυνατότητες:
• Να πει, μετά τις συναντήσεις, ότι σε μια περίοδο που η χώρα είναι στο χείλος της χρεοκοπίας δεν βοηθά κανένας πολιτικός αρχηγός, συνεπώς ζητά ανανέωση της λαϊκής εντολής για να προχωρήσει στα αναγκαία μέτρα.
• Να κατηγορήσει τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς και να πει ότι προχωρά μόνος του εν όψει της 25ης Μαρτίου για να σώσει τη χώρα, επιχειρώντας ενδεχομένως ακόμα και «τσαμπουκά» στην «τρόικα» (αν και αυτό το σενάριο δεν έχει σοβαρές πιθανότητες...) και από κει και πέρα και ανάλογα και με τα αποτελέσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου να δει τι θα κάνει σε σχέση με τους εκλογικούς σχεδιασμούς...
Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι σχετικά με τη λίστα αφενός δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα, αφού, όπως έχει γράψει «ΤΟ ΠΑΡΟΝ», έχει πειστεί πως εκλογές με λίστα μάλλον δεν τον συμφέρουν, αφού σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα «τρέξουν» όλοι για την εκλογική αναμέτρηση, αφετέρου υπάρχουν σχετικά με τη λίστα δύο απόψεις συνταγματολόγων:
• Για να ισχύσει η λίστα θα πρέπει να πραγματοποιηθούν οι εκλογές εντός 18μήνου απ' την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση, δηλαδή μέχρι την 3η Απρίλη.
• Η άλλη άποψη λέει ότι μέχρι εκείνη την ημερομηνία, δηλαδή την 3η Απρίλη, θα πρέπει να προκηρυχθούν οι εκλογές και μπορεί να γίνουν με λίστα εφόσον έχουν προκηρυχθεί μέχρι τότε.
Συνεπώς οι όποιοι εκλογικοί σχεδιασμοί δεν γίνονται υπό το άγχος να προλάβει τη λίστα...
Η Μέρκελ έφερε...
κατάθλιψη!
Όσοι συναντήθηκαν με τον Γιώργο την τελευταία περίοδο, μετά τη συνάντησή του με την Άνγκελα Μέρκελ, συνομολογούν ότι διέκριναν στην ψυχολογική του κατάσταση μια μελαγχολία που έφτανε στα όρια της κατάθλιψης. Μάλιστα ορισμένοι εξ αυτών απέδιδαν και την πρόσφατη ασθένεια του πρωθυπουργού σ' αυτήν την κατάθλιψη και όχι στη... γρίπη.
Πάντα κατά τις ίδιες πηγές, αυτή η κατάθλιψη του Γ. Παπανδρέου οφείλεται στον ιταμό τρόπο με τον οποίο τον αντιμετώπισε η καγκελάριος.
Όχι μόνο δεν του άφησε χαραμάδα αισιοδοξίας εν όψει της 25ης Μαρτίου, αλλά του έδωσε να καταλάβει πως τα πράγματα θα είναι στη συνέχεια εξαιρετικά δύσκολα, αφού η Γερμανία δεν προτίθεται να κάνει βήμα πίσω στις ήδη εκπεφρασμένες θέσεις της.
Συγκεκριμένα και άκρως ενδεικτικά του υπογράμμισε, όταν ο Γιώργος έθεσε τα ελληνικά αιτήματα:
• Τα ίδια με σένα μου ζήτησε και ο νέος πρωθυπουργός της Ιρλανδίας, πριν ακόμη εκλεγεί. Μέχρι να μάθεις τι θα του απαντήσω, πήγαινε να συναντηθείς με τον φίλο σου τον Σαρκοζί!
Το μήνυμα ήταν σαφές, σαφέστερο δεν γινόταν. Έκτοτε ο Γιώργος βρίσκεται σε βαριά κατάθλιψη, πάντα κατά τους ισχυρισμούς συνεργατών του, αφού φοβάται τα χειρότερα, δηλαδή να μη σκάσει στα δικά του χέρια μια χρεοκοπία κάποιας μορφής.
Αυτό θα ήταν το χειρότερο δυνατό σενάριο γι' αυτόν. Συνεπώς αν δει πως κάτι τέτοιο είναι περίπου αναπόφευκτο, θα γίνουν και οι εκλογές αναπόφευκτες, προκειμένου να αποφύγει τα χειρότερα.
Υπάρχει φυσικά και ο φόβος, αν φανεί πως μέσω εκλογών θέλει να αποδράσει, αυτό να λειτουργήσει στον λαό αρνητικά και να δημιουργηθεί ο κίνδυνος να έλθει δεύτερο κόμμα το ΠΑΣΟΚ. Έτσι κι αλλιώς η αυτοδυναμία φαίνεται αδύνατη. Άλλο όμως να είναι πρώτος και να καλέσει σε συνδιαχείριση της κρίσης τους άλλους κι άλλο να είναι δεύτερος...
Ας σημειωθεί πάντως ότι και παρά την ψυχρολουσία απ' τη Μέρκελ ο Γιώργος συνεχίζει να είναι το χαϊδεμένο παιδί της διεθνούς ελίτ, θεωρούν ότι είναι μεγάλος ηγέτης που τολμά και ότι έσωσε τη χώρα του (πού το είδαν;).
http://www.paron.gr
ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΑΠΟ ΤΟ 1999
Δευτέρα 7 Μαρτίου 2011
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΡΤΙ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ....
"ΟΥΣΤ ΚΟΠΡΙΤΕΣ"
Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010
Harry Klynn - Εt maintenant
Ευχαριστώ το φίλο Θανάση Θωμόπουλο από τη Ρόδο που με πληροφορεί ότι το "Εt maintenant" συναγωνίζεται τη "Μονομαχία στις Σέρρες Μάντρες”¨σε διαδικτυακή ψηφοφορία για το πιο προφητικό "πολιτικό" τραγούδι του Χάρρυ Κλυνν...
Ας γυρίσουμε, λοιπόν, αρκετά χρόνια πίσω... Κι ας θυμηθούμε... ότι πέρα από το γέλιο ;ίσως έπρεπε και κάποια άλλα θέματα να τα δούμε σοβαρότερα...
Μήπως το ίδιο δεν επαναλήφτηκε τώρα και μe τιε δημοτικές εκλογές;
Εύχομαι μετά από χρόνια να μην ανατρέχουμε σε αντίστοιχα προφητικά τραγούδια...
Χάρρυ Κλυνν
Δευτέρα 25 Οκτωβρίου 2010
Κυριακή 4 Ιουλίου 2010
Βρέθηκε η πηγή της διαβόητης «δήλωσης Κίσινγκερ»;
Δεν υπάρχει περίπτωση, να υπάρχει
Έλληνας που να μην έχει ακούσει από τα ΜΜΕ ή το διαδίκτυο, για τη
διαβοήτη «δήλωση Κίσινγκερ». Ο Ιός της Ελευθεροτυπίας, έγραψε, στις
1/4/2001, ένα σχετικό άρθρο.
Σε αυτό, ο Ιός αναφέρθηκε στην «οφθαλμοφανή πλαστότητα» της «δήλωσης
Κίσινγκερ», δίνοντας έμφαση στην αδυναμία όσων την εμφανίζουν, να
παρουσιάσουν την ίδια παραπομπή. Δεν προχώρησε, όμως, ούτε στο να
αποκαλύψει τον πλαστογράφο, ούτε στο να καταδείξει τις πιθανές πηγές
του. Μετά από επισταμένη βιβλιογραφική έρευνα, θεωρώ ότι μπορώ να
υποδείξω μια πιθανή πηγή.
Πριν όμως περάσω σε αυτό, θα ήθελα να κάνω μια ιστορική αναδρομή. Στις Αρχές του 20ου Αιώνα, εμφανίστηκε στην Τσαρική Ρωσσία, ένα βιβλίο που ονομάζονταν: "Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών". Υποτίθεται ότι ήταν τα κατασχεθέντα από τη διαβόητη Τσαρική Μυστική Αστυνομία "Οχράνα", πρακτικά μιας μυστικής σύσκεψης εβραίων που σκοπό είχε την εβραϊκή κατάληψη του κόσμου. Τα κείμενα αυτά αποτέλεσαν δικαιολογία για τα "πογκρόμ", δηλαδή τις σφαγές των εβραίων από το τσαρικό καθεστώς. Μετά την επανάσταση του 1917, τα κείμενα αυτά μεταφράστηκαν στη Δύση, από "λευκούς" ρώσσους που κατέφυγαν εκεί, και προσπαθούσαν να εμφανίσουν το καθεστώς του Λένιν, ως εβραϊκή συνωμοσία. Την αποθέωσή τους, όμως, τα "Πρωτόκολλα" τη γνώρισαν από το Χίτλερ που τα χρησιμοποίησε ως θεωρητικό υπόβαθρο του Ολοκαυτώματος, αφού τα συμπεριέλαβε από το βιβλίο του "Ο Αγών μου" μέχρι σχολικά βιβλία! Κι όλα αυτά, ενώ ήδη από το 1921 είχε ήδη αποδειχτεί ότι τα κείμενα ήταν αποτέλεσμα παραποίησης ενός άσχετου γαλλικού βιβλίου πολιτικής σάτιρας, του Μωρίς Ζολύ, "Ο Διάλογος Μακιαβέλι-Μοντεσκιέ στην Κόλαση" που είχε εκδοθεί περίπου 40 χρόνια πριν την εμφάνιση των "Πρωτοκόλλων".
Με βάση το προηγούμενο, θεώρησα πολύ πιθανό πως ο εμπνευστής της «δήλωσης Κίσινγκερ» ακολούθησε μια πορεία παράλληλη με αυτή των «Πρωτοκόλλων», δηλαδή βρήκε κάποιο κείμενο που μετά από τη σχετική μετασκευή, το παρουσίασε ως πραγματικό. Έψαξα λοιπόν αρκετά να βρω κείμενα που να μοιάζουν με τη «δήλωση Κίσινγκερ», όπως αυτή παρουσιάστηκε στον «Ιό»:
«Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ».
Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι το πιο κοντινό κείμενο βρίσκεται στην πιο φημισμένη παράγραφο από «Το Βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης», ενός αντικομμουνιστικού λιβελογραφήματος του Μίλαν Κούντερα των τελών της δεκαετίας του 1970, που εμφάνιζε τους Τσέχους Κομμουνιστές ως πλαστογράφους της Ιστορίας, ενώ αυτοί που ανέκαθεν πλαστογραφούσαν την Ιστορία ήταν οι Αστοί. Δείτε και μόνοι ότι η παρακάτω παράγραφος είναι πρακτικά η ίδια με το πρώτο μισό της «δήλωσης Κίσινγκερ»:
«Το πρώτο βήμα στην εξόντωση ενός λαού», είπε ο Χουμπλ, «είναι να διαγραψείς τη μνήμη του. Κατάστρεψε τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του. Μετά βάλε κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα κουλτούρα, να επινοήσει μια νέα ιστορία. Σύντομα το έθνος θα αρχίσει να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο κόσμος γύρω του θα ξεχάσει ακόμα γρηγορότερα».
Πριν όμως περάσω σε αυτό, θα ήθελα να κάνω μια ιστορική αναδρομή. Στις Αρχές του 20ου Αιώνα, εμφανίστηκε στην Τσαρική Ρωσσία, ένα βιβλίο που ονομάζονταν: "Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών". Υποτίθεται ότι ήταν τα κατασχεθέντα από τη διαβόητη Τσαρική Μυστική Αστυνομία "Οχράνα", πρακτικά μιας μυστικής σύσκεψης εβραίων που σκοπό είχε την εβραϊκή κατάληψη του κόσμου. Τα κείμενα αυτά αποτέλεσαν δικαιολογία για τα "πογκρόμ", δηλαδή τις σφαγές των εβραίων από το τσαρικό καθεστώς. Μετά την επανάσταση του 1917, τα κείμενα αυτά μεταφράστηκαν στη Δύση, από "λευκούς" ρώσσους που κατέφυγαν εκεί, και προσπαθούσαν να εμφανίσουν το καθεστώς του Λένιν, ως εβραϊκή συνωμοσία. Την αποθέωσή τους, όμως, τα "Πρωτόκολλα" τη γνώρισαν από το Χίτλερ που τα χρησιμοποίησε ως θεωρητικό υπόβαθρο του Ολοκαυτώματος, αφού τα συμπεριέλαβε από το βιβλίο του "Ο Αγών μου" μέχρι σχολικά βιβλία! Κι όλα αυτά, ενώ ήδη από το 1921 είχε ήδη αποδειχτεί ότι τα κείμενα ήταν αποτέλεσμα παραποίησης ενός άσχετου γαλλικού βιβλίου πολιτικής σάτιρας, του Μωρίς Ζολύ, "Ο Διάλογος Μακιαβέλι-Μοντεσκιέ στην Κόλαση" που είχε εκδοθεί περίπου 40 χρόνια πριν την εμφάνιση των "Πρωτοκόλλων".
Με βάση το προηγούμενο, θεώρησα πολύ πιθανό πως ο εμπνευστής της «δήλωσης Κίσινγκερ» ακολούθησε μια πορεία παράλληλη με αυτή των «Πρωτοκόλλων», δηλαδή βρήκε κάποιο κείμενο που μετά από τη σχετική μετασκευή, το παρουσίασε ως πραγματικό. Έψαξα λοιπόν αρκετά να βρω κείμενα που να μοιάζουν με τη «δήλωση Κίσινγκερ», όπως αυτή παρουσιάστηκε στον «Ιό»:
«Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ».
Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι το πιο κοντινό κείμενο βρίσκεται στην πιο φημισμένη παράγραφο από «Το Βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης», ενός αντικομμουνιστικού λιβελογραφήματος του Μίλαν Κούντερα των τελών της δεκαετίας του 1970, που εμφάνιζε τους Τσέχους Κομμουνιστές ως πλαστογράφους της Ιστορίας, ενώ αυτοί που ανέκαθεν πλαστογραφούσαν την Ιστορία ήταν οι Αστοί. Δείτε και μόνοι ότι η παρακάτω παράγραφος είναι πρακτικά η ίδια με το πρώτο μισό της «δήλωσης Κίσινγκερ»:
«Το πρώτο βήμα στην εξόντωση ενός λαού», είπε ο Χουμπλ, «είναι να διαγραψείς τη μνήμη του. Κατάστρεψε τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του. Μετά βάλε κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα κουλτούρα, να επινοήσει μια νέα ιστορία. Σύντομα το έθνος θα αρχίσει να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο κόσμος γύρω του θα ξεχάσει ακόμα γρηγορότερα».
Milan Kundera, The Book of Laughter and Forgetting, trans. Michael Henry Heim (New. York: Alfred A Knopf, Inc., 1980), p. 159.
Αν δεχτούμε ότι αφού δεν παρατίθεται στοιχειοθετημένη παραπομπή (όπως πχ αυτή που παραθέτω εγώ για την παράγραφο του βιβλίου), η «δήλωση Κίσινγκερ» είναι προϊόν πλαστογράφου, τότε, το γεγονός ότι στις πολιτισμικές ρίζες του ελληνικού λαού, ο πλαστογράφος συμπεριέλαβε εκτός από τη γλώσσα, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, και τη θρησκεία του, μάλλον προδίδει και τις πολιτικές του τοποθετήσεις. Προσπαθώντας να ανασυνθέσουμε την πορεία της πλαστογραφίας, μπορούμε εύκολα να φασταστούμε πώς το βιβλίο που κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 1990, δηλαδή 4 χρόνια πριν την πρώτη εμφάνιση της «δήλωσης Κίσινγκερ», στα ΜΜΕ, έπεσε στα χέρια ενός φασιστοειδούς τύπου Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών, ο οποίος μέσα από τη συγκεκριμένη παράγραφο που αποτελεί και το βασικό άξονα όλου του βιβλίου, βρήκε μια θαυμάσια ευκαιρεία να επαναλάβει ό,τι οι Ρώσσοι αντισημίτες ένα αιώνα νωρίτερα. Πρόσθεσε και το "θρησκεία", κόλησε μετά και τα περί "επικράτησης στη Μεσόγειο" (γιατί προφανώς, ως εθνικιστής, αυτό τον απασχολούσε), το έβαλε και στο στόμα ενός μισητού ανθέλληνα και το κείμενο πια ήταν έτοιμο να αποτελέσει ιδεολογικό εφόδιο για κάθε λογής φασίστα!
apelatis.blogspot.gr
Αν δεχτούμε ότι αφού δεν παρατίθεται στοιχειοθετημένη παραπομπή (όπως πχ αυτή που παραθέτω εγώ για την παράγραφο του βιβλίου), η «δήλωση Κίσινγκερ» είναι προϊόν πλαστογράφου, τότε, το γεγονός ότι στις πολιτισμικές ρίζες του ελληνικού λαού, ο πλαστογράφος συμπεριέλαβε εκτός από τη γλώσσα, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, και τη θρησκεία του, μάλλον προδίδει και τις πολιτικές του τοποθετήσεις. Προσπαθώντας να ανασυνθέσουμε την πορεία της πλαστογραφίας, μπορούμε εύκολα να φασταστούμε πώς το βιβλίο που κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 1990, δηλαδή 4 χρόνια πριν την πρώτη εμφάνιση της «δήλωσης Κίσινγκερ», στα ΜΜΕ, έπεσε στα χέρια ενός φασιστοειδούς τύπου Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών, ο οποίος μέσα από τη συγκεκριμένη παράγραφο που αποτελεί και το βασικό άξονα όλου του βιβλίου, βρήκε μια θαυμάσια ευκαιρεία να επαναλάβει ό,τι οι Ρώσσοι αντισημίτες ένα αιώνα νωρίτερα. Πρόσθεσε και το "θρησκεία", κόλησε μετά και τα περί "επικράτησης στη Μεσόγειο" (γιατί προφανώς, ως εθνικιστής, αυτό τον απασχολούσε), το έβαλε και στο στόμα ενός μισητού ανθέλληνα και το κείμενο πια ήταν έτοιμο να αποτελέσει ιδεολογικό εφόδιο για κάθε λογής φασίστα!
apelatis.blogspot.gr
Πέμπτη 27 Μαΐου 2010
ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ
ΔΥΟ ΚΑΡΠΟΥΖΙΑ ΜΕ ΤΟ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΔΥΣΚΟΛΑ
ΝΑ ΤΑ ΚΟΥΒΑΛΗΣΕΙΣ...
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ BLOG ΣΤΟ FACEBOOK
http://bit.ly/d8eGlC
Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2009
8 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ....
Το «ααα» του κόσμου
Οι Έλληνες άκουγαν Θεοδωράκη και Χατζιδάκι,
μα τραγουδούσαν Καζαντζίδη
Γεννήθηκε με το παράπονο. Ούτε η επιτυχία και τα χρήματα που ήρθαν ούτε η λατρεία των θαυμαστών του κατόρθωσαν να τον παρηγορήσουν.
Η κοντόφθαλμη αριστερά δεν είδε πως ήταν το πιο ατόφιο, δικό της παιδί· οι διανοούμενοι περιφρονούσαν και απέρριπταν τα τραγούδια του. Δεν κατάλαβαν ότι ο Στέλιος Καζαντζίδης δεν ήταν απλώς ο κορυφαίος Έλληνας τραγουδιστής, αλλά ένα κοινωνικό φαινόμενο.
Τις δεκαετίες '50-'60 οι Έλληνες ζούσαν υπό τραγικές συνθήκες· η οικονομική εξαθλίωση, η αναγκαστική μετανάστευση, η αδικία, τα βάσανα και οι κοινωνικοί αποκλεισμοί είχαν κάνει τη ζωή τους απελπισία.
Η άρχουσα τάξη της χώρας προσέβλεπε στη Δύση και περιφρονούσε έως εξοστρακισμού κάθε στοιχείο λαϊκής έκφρασης που δεν είχε το δυτικό του αντίστοιχο. Το ρεμπέτικο τραγούδι είχε σβήσει μέσα στις περιθωριακές ομάδες που εκπροσωπούσε, και στο κρατικό ραδιόφωνο και στα κοσμικά κέντρα της εποχής έπαιζαν δυτικότροπα ελαφρά τραγούδια, μάμπο, τσατσά και ρούμπες.
Τότε ακούστηκε ο Στέλιος.
Μια κρυστάλλινη, αρρενωπή φωνή με κύρος πέρναγε πάνω από τις στέγες των φτωχόσπιτων και συναντούσε τους ανθρώπους στους δρόμους, στα καφενεία, στις ταβέρνες, στις αυλές των σπιτιών· έμπαινε από τις ανοιχτές πόρτες στα δωμάτια που έμεναν ολόκληρες οικογένειες και τους έκανε να σωπάσουν συλλογισμένοι. Ήταν μια φωνή που τραγουδούσε τα δικά τους βάσανα, τα ανύψωνε σε δραματικές σφαίρες, και σε ορισμένες περιπτώσεις τούς προσέδιδε διαστάσεις έπους.
Τα τραγούδια του Στέλιου είναι ένα μεγάλης ακρίβειας ρεπορτάζ των παθών και των αισθημάτων του ελληνικού λαού. Πήρε πάνω του όλο το ψυχικό φορτίο για τη φτώχεια, την εγκατάλειψη, τον ξεριζωμό και το χαμένο όνειρο. Αλλά δεν έγινε απλώς ένας χαρισματικός διαμεσολαβητής μεταξύ κάποιου συνθέτη και των ακροατών στα μαύρα χρόνια.
Ήταν ο ίδιος απαρηγόρητος.
Η υπόδειξη του Γκράμσι στους ηγέτες της εργατικής τάξης να προσπαθήσουν να περάσουν από το «κατανοώ» στο «αισθάνομαι» για τον Καζαντζίδη ήταν περιττή. Η φωνή του και ο τρόπος της αποκάλυπταν την καταγωγή του και τα δικά του προσωπικά βάσανα. Αισθανόταν ώς τα μύχια της ψυχής του αυτά που τραγουδούσε. Έφερε τη βαριά δωρεά της ταυτοπροσωπίας με το έργο του. Πόναγε αφόρητα με τα τραγούδια του· ορισμένες φορές έκλαιγε την ώρα της ηχογράφησης στο στούντιο. Κι αν ο ίδιος ελέγχει για κάτι τον εαυτό του, είναι για τις ελάχιστες στιγμές που χάρηκε· αυτός ο άνθρωπος με το πένθος ζωής εξομολογείται πως δεν έπρεπε να πει το «Σήκω χόρεψε, κουκλί μου»· δεν του ταίριαζε.
Ο Στέλιος ήταν μια ψυχή που κλαίει.
Οι αναίσθητοι τον χλεύασαν πως κλαψουρίζει· το κλάμα όμως δεν είναι κακό, λυτρωτικό είναι. Η φωνή του ήταν μια αδελφική αγκαλιά να τρυπώσεις και να παραπονεθείς. Και οι ανυποψίαστοι που ζήσανε προστατευμένοι και κόπτονται υπέρ μιας πολυπολιτισμικότητας (την οποία εννοούν ως πλήρη εκδυτικισμό) τον κατηγόρησαν για ορισμένα αραβοϊνδόπνευστα τραγούδια· ενώ τα παιδιά των καλών σχολείων μπορούν να άδουν εν χορώ τα άνοστα «Frére Jacques», «Jingle Bells», «Der Lindenbaum» και μαντράχαλοι ακόμη να εύχονται τραγουδιστά «Happy Birthday».
Ο Στέλιος ήταν ανδροπρεπής, ευγενικός και βαθιά μελαγχολικός. Η φωνή του και ο τρόπος της ήταν ένα υψηλής αισθητικής άκουσμα· έφεραν το ήθος και το ύφος της Ανατολής με σπάνιας διαύγειας άρθρωση των φωνηέντων· ιδίως το παραπονεμένο «ααα» του ήταν άκουσμα μοναδικής συγκίνησης και ομορφιάς.
Ο αρρενωπός λυγμός του Στέλιου ήταν ο λυγμός ενός ολόκληρου λαού· μιας χώρας που αιμορραγούσε. Ο βρετανικός «Γκάρντιαν» το κατέγραψε:
«Ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά της φωνής του Καζαντζίδη, που του επέτρεψε να περάσει στους ακροατές του τον πόνο της προδοσίας και του αποχωρισμού, είναι η άρθρωση του φωνήεντος "α". Δεν έμοιαζε με τον τρόπο που το αρθρώνουν οι τραγουδιστές της όπερας, που επιδεικνύουν τις φωνητικές τους ικανότητες και το πιάνουν πολύ ψηλά. Αντίθετα, ακουγόταν σαν παιδικός λυγμός που έβγαινε μέσα από την καρδιά».
Η πραγματικότητα είναι πως το ευρύ λαϊκό κοινό που φιλοδόξησαν να κερδίσουν οι συνθέτες του έντεχνου τραγουδιού ανήκει στον Καζαντζίδη και στα πάνω από 3.000 περιφρονημένα τραγούδια του.
Οι Έλληνες άκουγαν Θεοδωράκη και Χατζιδάκι, μα τραγουδούσαν Καζαντζίδη. Στη γιορτή, στον πόνο, στο αυτοσχέδιο γλέντι, στο μεράκι, στο ερωτικό βάσανο θέλανε τα «δικά τους» τραγούδια. Ακόμη και σήμερα άλλα παίζει η τηλεόραση και το ραδιόφωνο και άλλα τραγουδάει ο κόσμος.
Η μυθική «Μαντουμπάλα» ακουγόταν παντού και ήταν επί 10 χρόνια πρώτη σε πωλήσεις· εκτοπίστηκε από την κορυφή μόνο από ένα άλλο δικό του τραγούδι. Οι απλοί άνθρωποι βαφτίζανε τα παιδιά τους Στέλιο και ορκίζονταν στη φωτογραφία του. Σταμάταγε το τρένο και κατέβαιναν ο οδηγός κι οι επιβάτες για να τον ακούσουν. Μόνο η Ουμ Καλσούμ στο Κάιρο και η Φεϊρούζ στον Λίβανο προκαλούσαν ανάλογα και ακόμη μεγαλύτερης έντασης γεγονότα.
Ο Στέλιος δεν υπήρξε ποτέ απόμακρο είδωλο ούτε ο ρεμπέτης που κανείς δεν ξέρει από πού κρατάει η σκούφια του. Οι πάντες ήξεραν τα πάντα γι' αυτόν· η ζωή του ήταν ανοιχτό βιβλίο, όπως η ζωή του γείτονα: παιδί προσφύγων, ορφανό από πατέρα, αφοσιωμένος γιος και με λαϊκή γυναίκα ορατή σε όλους.
Η τέλεια περιφρόνησή του προς τον πλούτο και την πολυτέλεια έδωσε κουράγιο και αξιοπρέπεια στους Έλληνες να υπομείνουν τη φτώχεια τους.
Το προσφυγόπαιδο Στέλιος Καζαντζίδης είχε τραβήξει εξ αρχής μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους αδικημένους, που κατέτασσε και τον εαυτό του, και στους δυνατούς, που όριζαν τις τύχες των άλλων. Θα μπορούσε, όποτε ήθελε, να περάσει στην άλλη πλευρά, μα ποτέ δεν το διανοήθηκε. Παρέμεινε πεισματικά μαζί με τους φτωχούς και τους ανυπεράσπιστους και, όπως ο ίδιος έλεγε, «φόραγαν το ίδιο παντελόνι».
Αμφισβήτησε έντονα με τη ζωή και τα τραγούδια του το χρήμα· τη μία και μοναδική αξία ζωής που εμφανίστηκε τότε και απειλούσε τη γνησιότητα των αισθημάτων. Τα τραγούδια που διάλεγε υμνούσαν τις παραδοσιακές αξίες και τα λαϊκά ήθη· εντιμότητα, έρωτα, φιλία, πίστη και αξιοπρέπεια.
Όπως ήταν επόμενο, ηττήθηκε.
Η δύναμη του χρήματος τις επόμενες δεκαετίες παρέσυρε τα πάντα· στα μαγαζιά που δούλευε, εμφανίστηκε ένα νεόπλουτο κοινό που έσπαγε επιδεικτικά κολόνες πιάτα και θορυβούσε ξεδιάντροπα όταν εκείνος τραγουδούσε.
Τότε τράπηκε σε φυγή.
Εγκατέλειψε τα κέντρα στην ακμή της καριέρας του (1965) και παρά τις απίστευτα δελεαστικές προτάσεις δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά ενώπιον κοινού.
Τελευταία είπαν ότι η εικόνα του ράγισε στις αίθουσες των δικαστηρίων και στις τηλεοπτικές οθόνες. Πάλι δεν κατάλαβαν. Ο Στέλιος ήταν για άλλη μία φορά ο εαυτός του. Εκτέθηκε όπως εκτίθενται οι λαϊκοί άνθρωποι στους άξενους γι' αυτούς χώρους γραφείων και δικαστηρίων· που δεν έχουν τρόπους να αντιμετωπίσουν τους αεριτζήδες και τους πονηρούς.
Κι έφυγε με το παράπονο.
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΣ
Πέμπτη 6 Αυγούστου 2009
ΑΝΑΒΛΗΘΗΚΕ Η SOLD OUT ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ
ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΘΑ ΔΟΘΕΙ Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ ΠΟΥ ΑΝΑΒΛΗΘΗΚΕ ΛΟΓΩ ΒΡΟΧΗΣ
Αναβλήθηκε λόγω βροχής η παράσταση του Χάρρυ Κλυνν «ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΜΕ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ» που επρόκειτο να δοθεί την Τετάρτη 5 Αυγούστου στο Ανοιχτό Δημοτικό Θέατρο «ΦΡΟΥΡΙΟ» Η παράσταση θα δοθεί την Παρασκευή 7 Αυγούστου στον ίδιο χώρο. Ώρα έναρξη της Παράστασης 9:30 μμ Ισχύουν τα εισιτήρια που έχουν προπωληθεί, καθώς και τα εισιτήρια του ΟΓΑ και της Εργατικής Εστίας
Τετάρτη 22 Ιουλίου 2009
ΜΟΙΡΑΙΟΙ
Γυρνάς και βλέπεις τον κόσμο που αφήνεις πίσω σου και σε πιάνει τρόμος…Τρόμος γι αυτά που έφυγαν, γι αυτά που έρχονται.
Αναρωτιέσαι αν πήρες μέρος σ’ αυτό το παιχνίδι της φθοράς, σ’ αυτό το παιχνίδι της φρίκης. Αναρωτιέσαι, αλλά δε βρίσκεις απάντηση καμία…
Είναι εκείνη η ώρα η βουβή που δεν έχει σχήμα, ούτε μέγεθος. Εκείνη η ώρα που σε πάει και σε φέρνει σε τόπους άνυδρους και πλατείες πενθηφορούσες…
Θυμάσαι ημέρες άνοιξης και καθαρά χαμόγελα. Φέρνεις στη σκέψη παλικαριές κι ανδραγαθήματα, θυσίες και αγώνες… Και λες, μα πως χαθήκαν όλα, πως εξαφανίστηκαν;
Και να ο κήρυκας με την στεντόρεια φωνή της απώλειας που διαλαλάει την πραμάτεια του… Κι ο γητευτής με το πλατύ χαμόγελο και τις ατέλειωτες υποσχέσεις…
Και να ο μέγας ιεροεξεταστής που ετοιμάζεται να αναγγείλει την ετυμηγορία του…
Και να κι εσύ που πίστεψες «πως θα γινόσουν άλλος…»
Μέσα στον όχλο που σε πάει και σε φέρνει, μέσα στις φωνές και τα ποδοβολητά των τρομοκρατημένων, μέσα στην αγωνία του σήμερα και στο φόβο του αύριο προσπαθείς να κρυφτείς πίσω από φθαρμένες ιδεολογίας πίσω από ανύπαρκτα θεωρήματα. Κι ούτε που σκέφτεσαι να ορθώσεις το ανάστημά σου, να μετατρέψεις τον ψίθυρό σου σε κραυγή, τον φόβο σε οργή να μετατρέψεις, την υποταγή σου σε εξέγερση.
Δες τους με τι αναίδεια περνούν από μπροστά σου σαν σε παρέλαση… Ανόητοι, φιλόδοξοι, αχόρταγοι με χέρια λερωμένα και μέτωπα βρόμικα. Παρελαύνουν και σε περιγελούν, σε υβρίζουν, σε γελοιοποιούν… |
Κι εσύ ταμπουρωμένος στο πόστο που σε όρισαν εκείνοι, πίσω από την ίδια τη σκιά σου, από τον ίδιο σου το θάνατο…. «δειλός, μοιραίος και άβουλος αντάμα, προσμένεις ίσως κάποιο θάμα…»
Δημοσιευμένο στην εφημερίδα "ΚΕΝΤΡΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ" 11/7/09
Κυριακή 5 Ιουλίου 2009
ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ ΣΤΟ ΠΛΩΜΑΡΙ
ΣΗΜΕΡΑ 5/7/09 ΣΤΙΣ 9:30 ΣΤΗΝ ΕΔΕΣΣΑ ΣΤΟ "ΘΕΑΤΡΟ ΓΑΒΑΛΙΩΤΙΣΣΑΣ" ΘΑ ΔΟΘΕΙ Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ 26/6/09 ΠΟΥ ΑΝΑΒΛΗΘΗΚΕ ΛΟΓΩ ΒΡΟΧΗΣ... ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ... ΠΛΩΜΑΡΙ ΛΕΣΒΟΥ!.. ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΠΛΩΜΑΡΙ, ΕΧΟΥΜΕ ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ... ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΝΑ ΔΟΥΝΕ ΤΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ... ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ... ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ "ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΑΖΑΡ"... ΜΑΚΡΥΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ "ΗΡΩΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ"
Την Τρίτη 7 Ιουλίου 2009, στις 8 το βράδυ, στην αίθουσα της Λέσχης Πλωμαρίου «Βενιαμίν ο Λέσβιος», θα γίνουν τα εγκαίνια της τρίτης ατομικής έκθεσης ζωγραφικής του Χάρρυ Κλυνν που οργανώνεται από τον Τομέα Πολιτιστικών του Δήμου Πλωμαρίου και την Λέσχη Πλωμαρίου
Ο Χάρρυ Κλυνν παρουσιάζει την τελευταία του εικαστική δουλειά με τίτλο «ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ» Η έκθεση περιλαμβάνει 20 πίνακες μεγάλων και μικρών διαστάσεων (ακρυλικά και μεικτές τεχνικές σε καμβά)
Γεννημένος στην Καλαμαριά ο Χάρρυ Κλυνν εκδηλώνει το συγγραφικό και υποκριτικό του ταλέντο από μικρή ηλικία. Το 1958, ξεκινώντας από μια βραδιά ταλέντων του Γ. Οικονομίδη, μετακομίζει στην Αθήνα απ' όπου ξεκινά την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία.
Μέσα σε οχτώ χρόνια κατορθώνει να διακριθεί και να έχει σημαντική πορεία στο χώρο των νυχτερινών κέντρων, κυρίως και των καμπαρέ.
Στις αρχές της δεκαετίας του 60 γυρίζει τις πρώτες του κινηματογραφικές ταινίες και κάνει τις πρώτες του θεατρικές εμφανίσεις στα θέατρα «ΑΚΡΟΠΟΛ» και «ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ».
Από το 1964 έως το 1974 ζει και εργάζεται στη Β. Αμερική και διαπρέπει ως συγγραφέας και stand up comedian.
Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1974 και αλλάζει τη μορφή της νυχτερινής διασκέδασης παρουσιάζοντας για πρώτη φορά ευρηματικά και πρωτότυπα shows στο χώρο των νυχτερινών κέντρων και των μπουάτ.
Οι δίσκοι του που κυκλοφορούν την ίδια εποχή κρατάνε για χρόνια τις πρώτες θέσεις στα δισκογραφικά charts και οι ταινίες του σπάνε όλα τα ρεκόρ των εισιτηρίων.
Οι επιλεκτικές εμφανίσεις του στην τηλεόραση του χαρίζουν τον τίτλο του εμπορικότερου καλλιτέχνη της χιλιετίας (AGB) και οι παραστάσεις του στα θέατρα «ΟΡΦΕΑΣ», «ΑΛΣΟΣ», «ΔΕΛΦΙΝΑΡΙΟ» και «ΜΙΝΩΑ» καταρρίπτουν κάθε προηγούμενο εισπρακτικό ρεκόρ.
Το 1998 παρουσιάζει την πρώτη του ζωγραφική έκθεση, «ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ»,στον «ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΥΚΛΟ» και τον Οκτώβριο του 2003 κυκλοφορεί το ένατο κατά σειρά βιβλίο του από τις «ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ».
Από το 2006 μένει μόνιμα γενέτειρά του Καλαμαριά.
Το 2008 παρουσιάζει τη δεύτερή του έκθεση ζωγραφικής στην «ΓΚΑΛΕΡΙ ΙΑΝΟΣ» της Θεσσαλοινίκης.
Μετατρέπει το «ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΑΙΟΝ» και την
«ΑΠΟΘΗΚΗ Δ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ» σε πολυχώρους πολιτισμού (θέατρο, Σκηνή Νέων Δημιουργών, Θεατρικό Εργαστήρι, έκθεση εικαστικών) και ηγείται της Δημοτικής παράταξης «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ» στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου.
Θα είναι υποψήφιος Δήμαρχος Καλαμαριάς στις δημοτικές εκλογές του 2010.
ΠΟΥ
Λέσχη Πλωμαρίου «Βενιαμίν ο Λέσβιος», ΠΛΩΜΑΡΙ ΛΕΣΒΟΥ
ΠΟΤΕ 7-22 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009
O Βασίλης Τριανταφυλλίδης, σοβαρός από άποψη και αντισοβαροφανής από παρόρμηση ακολουθώντας προσωπικούς δρόμους έρευνας έχει οδηγηθεί σε εικαστικές λύσεις εξαιρετικού ενδιαφέροντος. Ο Χάρρυ Κλυνν είναι ένας πληθωρικός, χαρισματικός, αταξινόμητος δημιουργός εκτός τρεχουσών συνταγών, αλλά εντός της ουσίας της έκφρασης.
Μάνος Στεφανίδης
Τεχνοκριτικός
Χάρρυ Κλυνν, εσύ που μας αποκάλυψες τον κόσμο των πλανόδιων πωλητών… Που συνέλαβες τους περαστικούς ήχους, τους ήχους των φωνών της πόλης με την σκωπτική σου διάθεση, τώρα μας αποκαλύπτεις και με τον χρωστήρα σου, που μπορεί να είναι τα δάχτυλά σου ή ένα κουρελάκι τη δύναμη του αυθόρμητου.
Ο Φήμιος ο αοιδός παρακαλεί τον Οδυσσέα όταν σκότωσε τους μνηστήρες, φοβούμενος μη σκοτώσει κι αυτόν και του λέει «Γονούμαι σε Οδυσσεύ, αυτοδίδακτος ειμί» .
Ο αυτοδίδακτος ήταν ιερός, θεόπνευστος, αυθεντικός. Δε μιμείται, δημιουργεί!
Γι αυτό Χάρρυ καλά κάνεις και ζωγραφίζεις. Ακολούθα τον δρόμο σου, τον δρόμο των πλανόδιων…
Αλέκος Φασιανός
Ζωγράφος
Ο Χάρρυ Κλυνν είναι γνήσιος καλλιτέχνης. Ένα αληθινός επαναστάτης που τάραξε με το λόγο του την κοινωνική υποκρισία της εποχής του. Αργότερα με εντυπωσίασε και η πένα του, ο άρτιος ποιητικός του λόγος.
Ο Χάρρυ Κλυνν ζωγράφιζε και ζωγραφίζει. Ζωγραφίζει είτε με τα πινέλα του, είτε με τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή, όπως μιλάει και όπως σκέφτεται. Με τόλμη και αρετή.
Ο Χάρρυ Κλυνν απέδειξε πως με οτιδήποτε καταπιάνεται έχει μια σημαντική. Τη σημαντική που περιέχει ο ίδιος ως άνθρωπος και ως δημιουργός. Γι αυτό και η ζωγραφική του είναι απλή, ουσιαστική, περιεκτική, απαλλαγμένη από στολίδια, εντυπωσιασμούς, τεχνάσματα και εύκολες λύσεις.
Η ζωγραφική του έχει την ωριμότητα ενός ανθρώπου που δε ζωγραφίζει για να γεμίζει τον ελεύθερο χρόνο του, αλλά για να συμπληρώσει τα όσα σημαντικά έχει να πει σε μια άλλη γλώσσα. Τη γλώσσα των χρωμάτων, που τη βρίσκεις να υπάρχει απλόχερα παντού, από τον καθημερινό του λόγο, έως τα μυθιστορήματα και τα ποιήματά του.
Γ. Σταθόπουλος
Ζωγράφος
Η ΑΦΙΣΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ
Την Τρίτη 7 Ιουλίου 2009, στις 8 το βράδυ, στην αίθουσα της Λέσχης Πλωμαρίου «Βενιαμίν ο Λέσβιος», θα γίνουν τα εγκαίνια της τρίτης ατομικής έκθεσης ζωγραφικής του Χάρρυ Κλυνν που οργανώνεται από τον Τομέα Πολιτιστικών του Δήμου Πλωμαρίου και την Λέσχη Πλωμαρίου
Ο Χάρρυ Κλυνν παρουσιάζει την τελευταία του εικαστική δουλειά με τίτλο «ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ» Η έκθεση περιλαμβάνει 20 πίνακες μεγάλων και μικρών διαστάσεων (ακρυλικά και μεικτές τεχνικές σε καμβά)
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 60Χ100 ΜΕΙΚΤΗ ΤΕΧΝΙΚΗ
Γεννημένος στην Καλαμαριά ο Χάρρυ Κλυνν εκδηλώνει το συγγραφικό και υποκριτικό του ταλέντο από μικρή ηλικία. Το 1958, ξεκινώντας από μια βραδιά ταλέντων του Γ. Οικονομίδη, μετακομίζει στην Αθήνα απ' όπου ξεκινά την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία.
Μέσα σε οχτώ χρόνια κατορθώνει να διακριθεί και να έχει σημαντική πορεία στο χώρο των νυχτερινών κέντρων, κυρίως και των καμπαρέ.
Στις αρχές της δεκαετίας του 60 γυρίζει τις πρώτες του κινηματογραφικές ταινίες και κάνει τις πρώτες του θεατρικές εμφανίσεις στα θέατρα «ΑΚΡΟΠΟΛ» και «ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΥ».
Από το 1964 έως το 1974 ζει και εργάζεται στη Β. Αμερική και διαπρέπει ως συγγραφέας και stand up comedian.
Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1974 και αλλάζει τη μορφή της νυχτερινής διασκέδασης παρουσιάζοντας για πρώτη φορά ευρηματικά και πρωτότυπα shows στο χώρο των νυχτερινών κέντρων και των μπουάτ.
Οι δίσκοι του που κυκλοφορούν την ίδια εποχή κρατάνε για χρόνια τις πρώτες θέσεις στα δισκογραφικά charts και οι ταινίες του σπάνε όλα τα ρεκόρ των εισιτηρίων.
Οι επιλεκτικές εμφανίσεις του στην τηλεόραση του χαρίζουν τον τίτλο του εμπορικότερου καλλιτέχνη της χιλιετίας (AGB) και οι παραστάσεις του στα θέατρα «ΟΡΦΕΑΣ», «ΑΛΣΟΣ», «ΔΕΛΦΙΝΑΡΙΟ» και «ΜΙΝΩΑ» καταρρίπτουν κάθε προηγούμενο εισπρακτικό ρεκόρ.
Το 1998 παρουσιάζει την πρώτη του ζωγραφική έκθεση, «ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ»,στον «ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΥΚΛΟ» και τον Οκτώβριο του 2003 κυκλοφορεί το ένατο κατά σειρά βιβλίο του από τις «ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ».
Από το 2006 μένει μόνιμα γενέτειρά του Καλαμαριά.
Το 2008 παρουσιάζει τη δεύτερή του έκθεση ζωγραφικής στην «ΓΚΑΛΕΡΙ ΙΑΝΟΣ» της Θεσσαλοινίκης.
Μετατρέπει το «ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΑΙΟΝ» και την
«ΑΠΟΘΗΚΗ Δ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ» σε πολυχώρους πολιτισμού (θέατρο, Σκηνή Νέων Δημιουργών, Θεατρικό Εργαστήρι, έκθεση εικαστικών) και ηγείται της Δημοτικής παράταξης «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ» στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου.
Θα είναι υποψήφιος Δήμαρχος Καλαμαριάς στις δημοτικές εκλογές του 2010.
ΠΟΥ
Λέσχη Πλωμαρίου «Βενιαμίν ο Λέσβιος», ΠΛΩΜΑΡΙ ΛΕΣΒΟΥ
ΠΟΤΕ 7-22 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009
ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ 60Χ80 ΜΕΙΚΤΗ ΤΕΧΝΙΚΗ
O Βασίλης Τριανταφυλλίδης, σοβαρός από άποψη και αντισοβαροφανής από παρόρμηση ακολουθώντας προσωπικούς δρόμους έρευνας έχει οδηγηθεί σε εικαστικές λύσεις εξαιρετικού ενδιαφέροντος. Ο Χάρρυ Κλυνν είναι ένας πληθωρικός, χαρισματικός, αταξινόμητος δημιουργός εκτός τρεχουσών συνταγών, αλλά εντός της ουσίας της έκφρασης.
Μάνος Στεφανίδης
Τεχνοκριτικός
ΤΑ ΜΠΟΥΛΟΥΚΙΑ 40Χ90 ΜΕΙΚΤΗ ΤΕΧΝΙΚΗ
Χάρρυ Κλυνν, εσύ που μας αποκάλυψες τον κόσμο των πλανόδιων πωλητών… Που συνέλαβες τους περαστικούς ήχους, τους ήχους των φωνών της πόλης με την σκωπτική σου διάθεση, τώρα μας αποκαλύπτεις και με τον χρωστήρα σου, που μπορεί να είναι τα δάχτυλά σου ή ένα κουρελάκι τη δύναμη του αυθόρμητου.
Ο Φήμιος ο αοιδός παρακαλεί τον Οδυσσέα όταν σκότωσε τους μνηστήρες, φοβούμενος μη σκοτώσει κι αυτόν και του λέει «Γονούμαι σε Οδυσσεύ, αυτοδίδακτος ειμί» .
Ο αυτοδίδακτος ήταν ιερός, θεόπνευστος, αυθεντικός. Δε μιμείται, δημιουργεί!
Γι αυτό Χάρρυ καλά κάνεις και ζωγραφίζεις. Ακολούθα τον δρόμο σου, τον δρόμο των πλανόδιων…
Αλέκος Φασιανός
Ζωγράφος
Ο Χάρρυ Κλυνν είναι γνήσιος καλλιτέχνης. Ένα αληθινός επαναστάτης που τάραξε με το λόγο του την κοινωνική υποκρισία της εποχής του. Αργότερα με εντυπωσίασε και η πένα του, ο άρτιος ποιητικός του λόγος.
Ο Χάρρυ Κλυνν ζωγράφιζε και ζωγραφίζει. Ζωγραφίζει είτε με τα πινέλα του, είτε με τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή, όπως μιλάει και όπως σκέφτεται. Με τόλμη και αρετή.
Ο Χάρρυ Κλυνν απέδειξε πως με οτιδήποτε καταπιάνεται έχει μια σημαντική. Τη σημαντική που περιέχει ο ίδιος ως άνθρωπος και ως δημιουργός. Γι αυτό και η ζωγραφική του είναι απλή, ουσιαστική, περιεκτική, απαλλαγμένη από στολίδια, εντυπωσιασμούς, τεχνάσματα και εύκολες λύσεις.
Η ζωγραφική του έχει την ωριμότητα ενός ανθρώπου που δε ζωγραφίζει για να γεμίζει τον ελεύθερο χρόνο του, αλλά για να συμπληρώσει τα όσα σημαντικά έχει να πει σε μια άλλη γλώσσα. Τη γλώσσα των χρωμάτων, που τη βρίσκεις να υπάρχει απλόχερα παντού, από τον καθημερινό του λόγο, έως τα μυθιστορήματα και τα ποιήματά του.
Γ. Σταθόπουλος
Ζωγράφος
ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ (ΤΡΙΠΤΥΧΟ) 50Χ150 ΜΕΙΚΤΗ ΤΕΧΝΙΚΗ
Σάββατο 20 Ιουνίου 2009
Σκοτεινές κάλπες
Γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος
ΕΧΕΙ ΖΗΣΕΙ Η ΓΕΝΙΑ ΜΑΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΑΡΩΔΙΕΣ,
ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΠΕΡΕΤΕΣ, ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΚΛΑΒΟΠΑΖΑΡΑ.
ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΕΡΔΙΣΕΙ
ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ
ΕΥΣΗΜΑ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ Σ΄ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ
ΤΟΜΕΑ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ
Μετά τον πόλεμο και κυρίως όταν έγινε το δημοψήφισμα για το πολιτειακό, αλλά και στις εκλογές όπου το ΚΚΕ είχε προκρίνει (πράγμα που αργότερα στην αυτοκριτική του καταδίκασε) την αποχή (μια άλλη πολιτική ανοησία που προωθείται από μερικούς ακόμη και σήμερα), είδα με τα μάτια μου στην ελληνική επαρχιακή πόλη, όπου είχαμε καταφύγει οικογενειακώς κατά την Κατοχή, κομματάρχη να οδηγεί στην κάλπη δεμένους με σκοινί- σαν κοπάδι- ψηφοφόρους. Είμαι μάρτυρας, και το έχω παλιότερα αναλυτικά περιγράψει, του τρόπου που ο κομματάρχης με ένα και μόνο ψηφοδέλτιο που είχε υποκλέψει (παίζοντας τον κομματικό αντιπρόσωπο) σφραγισμένο από τον δικαστικό αντιπρόσωπο κατόρθωσε να ελέγξει την ψήφο ενός ολόκληρου χωριού.
Έχω γίνει μάρτυρας να συνοδεύεται γνωστός αριστερός στην κάλπη με λόχο οπλισμένων Τεατζήδων (ΤΕΑ = Τμήματα Εθνικής Αυτοάμυνας). Έχω δει λυσσασμένους φανατικούς να ψάχνουν να βρουν ποιος τόλμησε να ρίξει μη αποδεκτό ψηφοδέλτιο που ξεφύτρωσε στην καταμέτρηση, θεωρώντας πως «μαγαρίστηκε το χωριό από μίασμα»!!
Ως στρατιώτης στην Κόρινθο το 1961 οδηγήθηκα μαζί με άλλους με επικεφαλής δεκανέα σε ορεινό χωριό της Κορινθίας κατά τις εκλογές της Νοθείας και όταν καταλύσαμε στο δημοτικό σχολείο, ο εκεί λοχαγός των ΤΕΑ μας έδωσε άδεια να σκορπίσουμε στα χωράφια και ανέλαβε αυτός τη φύλαξη της κάλπης. Την ημέρα των εκλογών μάς παραδόθηκαν κλειστά τα ψηφοδέλτια και ψηφίσαμε όλοι ανεξαιρέτως πρώτοι πριν προσέλθουν οι ψηφοφόροι. Το βράδυ, όταν καταμετρήθηκαν οι ψήφοι, όλο ανεξαιρέτως το χωριό (μαζί άραγε και μεις) είχαμε σταυρώσει τον τότε υποψήφιο Κωνσταντίνο Μανιαδάκη, τον διαβόητο υπουργό του Μεταξά!!
Το 1963 στις εκλογές που πλειοψήφησε χωρίς αυτοδυναμία η Ένωση Κέντρου υπηρετούσα μαζί με άλλους καλλιτέχνες, μουσικούς, ηθοποιούς, στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων, όπου σήμερα, στην Κατεχάκη, η ΕΤ1. Όταν προκηρύχτηκαν οι εκλογές, ένα μήνα πριν οδηγηθούμε στις κάλπες, ο Σταθμός ήταν σε αυξημένη ετοιμότητα. Ανεστάλησαν οι άδειες και οι έξοδοι. Βέβαια υπήρχε μια ανοχή για τους ηθοποιούς που παίζαν στο θέατρο και τους μουσικούς που ηχογραφούσαν. Και ήταν πολλοί: ο Φέρτης, ο Καρακατσάνης, ο Μόρτζος, ο Σπύρος Φωκάς, ο Χάρρυ Κλυνν, ο Γιώργος Μαρίνος, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο δημοτικός τραγουδιστής Κώστας Σκαφίδας. Ήταν υποχρεωμένοι να βρίσκονται τη νύχτα στον Σταθμό σε επιφυλακή. Ως εκ τούτου υπήρχε πρόβλημα ύπνου. Ο Σταθμός δεν είχε, βέβαια, κοιτώνες. Έτσι κοιμόμασταν όλοι αυτοί και άλλοι τόσοι, ανάμεσά τους ο Σπύρος Ευαγγελάτος, στρωματσάδα πάνω στις χλαίνες μας σ΄ ένα από τα στούντιο.
Το πιο αστείο ήταν ο πανικός τού επικεφαλής της ασφάλειας λοχαγού της Μουσικής, του σπουδαίου και σημαντικού συνθέτη και χαριτωμένου Επτανήσιου Διονύση Βισβάρδη. Ο άνθρωπος αυτός, χαμηλών τόνων και άκρας ευγένειας που μόνο μπαγκέτα είχε κρατήσει στα χέρια του, χρισμένος υπεύθυνος ασφαλείας του Σταθμού λόγω βαθμού, υποχρεώθηκε να χρεωθεί περίστροφο. Δεν έχω δει πιο πανικόβλητο άνθρωπο. Έβγαζε και έβαζε το όπλο στη ζώνη του, το περιεργαζόταν, το κρατούσε από την κάννη και το κουνούσε πέρα- δώθε, το άφηνε πάνω στο πιάνο (στο πιάνο κατέφευγε ο δύσμοιρος, λες κι έπαιρνε αμπάριζα και κουράγιο) και σαν να κρατούσε φίδι, το ξαναέβαζε στη θήκη στη ζώνη του.
Εκείνα τα βράδια της αϋπνίας (ποιος να βρει ύπνο στο πάτωμα με τους περισσότερους να ξαπλώνουν φορώντας τα άρβυλα και καπνίζοντας σ΄ έναν χώρο που ως αεροστεγές στούντιο καθιστούσε τη συνύπαρξη ανυπόφορη), περίπου δεκαπέντε μαντράχαλοι, χωρίς τότε, βέβαια, κινητά, αποκομμένοι από τον έξω κόσμο (νέοι, ωραίοι, μοιραίοι, εραστές, αρραβωνιασμένοι και επίδοξοι σταρ), μακριά από τα καλλιτεχνικά στέκια, τα καμαρίνια, τις μπουάτ κ.λπ. ξεσπούσαν σε νευρικά γέλια, οργίαζαν τα ανέκδοτα και η σαχλαμάρα της ανδροπαρέας.
Οι υπάλληλοι του Σταθμού κρατούσαν μια στάση αναμονής. Εργαζόμενοι σ΄ έναν σεσημασμένο Σταθμό προπαγάνδας (οι στρατιώτες απασχολούμαστε στις μουσικές εκπομπές και στις θεατρικές παραστάσεις, όπως και στις λογοτεχνικές εκπομπές) περίμεναν με αγωνία (που έκρυβαν) τα αποτελέσματα, αφού ευρέως πλέον προεξοφλείτο η νίκη της Ένωσης Κέντρου. Ανάμεσα στους υπαλλήλους ήταν ο γνωστός λαϊκός στιχουργός Νίκος Μουρκάκος (διευθυντής προγράμματος) και μεγάλος ποδοσφαιρικός παράγοντας του ακμαίου τότε Εθνικού Πειραιώς.
Οι πιο δυστυχείς, αφού δεν μπορούσαν να εκδηλώσουν τις πολιτικές τους προτιμήσεις, ήταν τρεις καλλιτέχνες- υπάλληλοι. Εν πρώτοις ο μεγάλος Έλληνας συνθέτης Κώστας Γιαννίδης (ως συνθέτης σοβαρής μουσικής με το πραγματικό του όνομα Γιάννης Κωνσταντινίδης), σεμνός, αθόρυβος, ένας άκρως μελαγχολικός άνθρωπος, κλειστός με εξαίσιο και ιδιότυπο «λεπτό» χιούμορ. Εργάστηκα μαζί του στο ίδιο γραφείο και γνωρίζω πόσο τον κατάθλιβε ένα περιβάλλον αγροίκο και απάνθρωπο, όπου έπρεπε πολλά να καταπίνει και συνάμα να υπηρετεί τη σοβαρή μουσική αφού ήταν τμηματάρχης του μουσικού τομέα. Ο άλλος καλλιτέχνης ήταν ο Μίμης Κατριβάνος, ένας θυμόσοφος και κουρασμένος αλλά πολύ ταλαντούχος συνθέτης μεγάλων επιτυχιών, μουσικών κωμωδιών, οπερέτας. Τον έχει σημαδέψει (και τον συντηρούσε οικονομικά) το έξοχο τραγούδι του «Δυο πράσινα μάτια», ένα από τα διεθνή μας σουξέ διασκευασμένο από διάσημες ξένες ορχήστρες. Ο Κατριβάνος εβίωνε τα πάντα λάθρα και συνήθως σχολίαζε μουρμουριστά χαμογελώντας με νόημα.
Ο τρίτος καλλιτέχνης- μόνιμος υπάλληλος ήταν ο ηθοποιός και θιασάρχης Ηλίας Χριστογιαννόπουλος, θεατρίνος της παλιάς σχολής, πολύπειρος, με πείρα περιοδειών στην επαρχία και με δάφνες τότε πρόσφατες γιατί είχε κάνει σουξέ με αστυνομικά έργα όπου έπαιζε στο θέατρο και στο ραδιόφωνο με τρόπο χαρακτηριστικό και διεθνώς κωδικό τον δαιμόνιο επιθεωρητή που λύνει γρίφους και παγιδεύει διεστραμμένους δολοφόνους. Πρώτος ο Χριστογιαννόπουλος είχε ανακαλύψει και αξιοποιήσει το τάλαντο του νεαρού τότε Νίκου Φώσκολου.
Έχω δει λυσσασμένους φανατικούς να ψάχνουν να βρουν ποιος τόλμησε να ρίξει μη αποδεκτό ψηφοδέλτιο που ξεφύτρωσε στην καταμέτρηση, θεωρώντας πως «μαγαρίστηκε το χωριό από μίασμα»!
ΕΧΕΙ ΖΗΣΕΙ Η ΓΕΝΙΑ ΜΑΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΑΡΩΔΙΕΣ,
ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΠΕΡΕΤΕΣ, ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΚΛΑΒΟΠΑΖΑΡΑ.
ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΕΡΔΙΣΕΙ
ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ
ΕΥΣΗΜΑ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ Σ΄ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ
ΤΟΜΕΑ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ
Μετά τον πόλεμο και κυρίως όταν έγινε το δημοψήφισμα για το πολιτειακό, αλλά και στις εκλογές όπου το ΚΚΕ είχε προκρίνει (πράγμα που αργότερα στην αυτοκριτική του καταδίκασε) την αποχή (μια άλλη πολιτική ανοησία που προωθείται από μερικούς ακόμη και σήμερα), είδα με τα μάτια μου στην ελληνική επαρχιακή πόλη, όπου είχαμε καταφύγει οικογενειακώς κατά την Κατοχή, κομματάρχη να οδηγεί στην κάλπη δεμένους με σκοινί- σαν κοπάδι- ψηφοφόρους. Είμαι μάρτυρας, και το έχω παλιότερα αναλυτικά περιγράψει, του τρόπου που ο κομματάρχης με ένα και μόνο ψηφοδέλτιο που είχε υποκλέψει (παίζοντας τον κομματικό αντιπρόσωπο) σφραγισμένο από τον δικαστικό αντιπρόσωπο κατόρθωσε να ελέγξει την ψήφο ενός ολόκληρου χωριού.
Έχω γίνει μάρτυρας να συνοδεύεται γνωστός αριστερός στην κάλπη με λόχο οπλισμένων Τεατζήδων (ΤΕΑ = Τμήματα Εθνικής Αυτοάμυνας). Έχω δει λυσσασμένους φανατικούς να ψάχνουν να βρουν ποιος τόλμησε να ρίξει μη αποδεκτό ψηφοδέλτιο που ξεφύτρωσε στην καταμέτρηση, θεωρώντας πως «μαγαρίστηκε το χωριό από μίασμα»!!
Ως στρατιώτης στην Κόρινθο το 1961 οδηγήθηκα μαζί με άλλους με επικεφαλής δεκανέα σε ορεινό χωριό της Κορινθίας κατά τις εκλογές της Νοθείας και όταν καταλύσαμε στο δημοτικό σχολείο, ο εκεί λοχαγός των ΤΕΑ μας έδωσε άδεια να σκορπίσουμε στα χωράφια και ανέλαβε αυτός τη φύλαξη της κάλπης. Την ημέρα των εκλογών μάς παραδόθηκαν κλειστά τα ψηφοδέλτια και ψηφίσαμε όλοι ανεξαιρέτως πρώτοι πριν προσέλθουν οι ψηφοφόροι. Το βράδυ, όταν καταμετρήθηκαν οι ψήφοι, όλο ανεξαιρέτως το χωριό (μαζί άραγε και μεις) είχαμε σταυρώσει τον τότε υποψήφιο Κωνσταντίνο Μανιαδάκη, τον διαβόητο υπουργό του Μεταξά!!
Το 1963 στις εκλογές που πλειοψήφησε χωρίς αυτοδυναμία η Ένωση Κέντρου υπηρετούσα μαζί με άλλους καλλιτέχνες, μουσικούς, ηθοποιούς, στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων, όπου σήμερα, στην Κατεχάκη, η ΕΤ1. Όταν προκηρύχτηκαν οι εκλογές, ένα μήνα πριν οδηγηθούμε στις κάλπες, ο Σταθμός ήταν σε αυξημένη ετοιμότητα. Ανεστάλησαν οι άδειες και οι έξοδοι. Βέβαια υπήρχε μια ανοχή για τους ηθοποιούς που παίζαν στο θέατρο και τους μουσικούς που ηχογραφούσαν. Και ήταν πολλοί: ο Φέρτης, ο Καρακατσάνης, ο Μόρτζος, ο Σπύρος Φωκάς, ο Χάρρυ Κλυνν, ο Γιώργος Μαρίνος, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο δημοτικός τραγουδιστής Κώστας Σκαφίδας. Ήταν υποχρεωμένοι να βρίσκονται τη νύχτα στον Σταθμό σε επιφυλακή. Ως εκ τούτου υπήρχε πρόβλημα ύπνου. Ο Σταθμός δεν είχε, βέβαια, κοιτώνες. Έτσι κοιμόμασταν όλοι αυτοί και άλλοι τόσοι, ανάμεσά τους ο Σπύρος Ευαγγελάτος, στρωματσάδα πάνω στις χλαίνες μας σ΄ ένα από τα στούντιο.
Το πιο αστείο ήταν ο πανικός τού επικεφαλής της ασφάλειας λοχαγού της Μουσικής, του σπουδαίου και σημαντικού συνθέτη και χαριτωμένου Επτανήσιου Διονύση Βισβάρδη. Ο άνθρωπος αυτός, χαμηλών τόνων και άκρας ευγένειας που μόνο μπαγκέτα είχε κρατήσει στα χέρια του, χρισμένος υπεύθυνος ασφαλείας του Σταθμού λόγω βαθμού, υποχρεώθηκε να χρεωθεί περίστροφο. Δεν έχω δει πιο πανικόβλητο άνθρωπο. Έβγαζε και έβαζε το όπλο στη ζώνη του, το περιεργαζόταν, το κρατούσε από την κάννη και το κουνούσε πέρα- δώθε, το άφηνε πάνω στο πιάνο (στο πιάνο κατέφευγε ο δύσμοιρος, λες κι έπαιρνε αμπάριζα και κουράγιο) και σαν να κρατούσε φίδι, το ξαναέβαζε στη θήκη στη ζώνη του.
Εκείνα τα βράδια της αϋπνίας (ποιος να βρει ύπνο στο πάτωμα με τους περισσότερους να ξαπλώνουν φορώντας τα άρβυλα και καπνίζοντας σ΄ έναν χώρο που ως αεροστεγές στούντιο καθιστούσε τη συνύπαρξη ανυπόφορη), περίπου δεκαπέντε μαντράχαλοι, χωρίς τότε, βέβαια, κινητά, αποκομμένοι από τον έξω κόσμο (νέοι, ωραίοι, μοιραίοι, εραστές, αρραβωνιασμένοι και επίδοξοι σταρ), μακριά από τα καλλιτεχνικά στέκια, τα καμαρίνια, τις μπουάτ κ.λπ. ξεσπούσαν σε νευρικά γέλια, οργίαζαν τα ανέκδοτα και η σαχλαμάρα της ανδροπαρέας.
Οι υπάλληλοι του Σταθμού κρατούσαν μια στάση αναμονής. Εργαζόμενοι σ΄ έναν σεσημασμένο Σταθμό προπαγάνδας (οι στρατιώτες απασχολούμαστε στις μουσικές εκπομπές και στις θεατρικές παραστάσεις, όπως και στις λογοτεχνικές εκπομπές) περίμεναν με αγωνία (που έκρυβαν) τα αποτελέσματα, αφού ευρέως πλέον προεξοφλείτο η νίκη της Ένωσης Κέντρου. Ανάμεσα στους υπαλλήλους ήταν ο γνωστός λαϊκός στιχουργός Νίκος Μουρκάκος (διευθυντής προγράμματος) και μεγάλος ποδοσφαιρικός παράγοντας του ακμαίου τότε Εθνικού Πειραιώς.
Οι πιο δυστυχείς, αφού δεν μπορούσαν να εκδηλώσουν τις πολιτικές τους προτιμήσεις, ήταν τρεις καλλιτέχνες- υπάλληλοι. Εν πρώτοις ο μεγάλος Έλληνας συνθέτης Κώστας Γιαννίδης (ως συνθέτης σοβαρής μουσικής με το πραγματικό του όνομα Γιάννης Κωνσταντινίδης), σεμνός, αθόρυβος, ένας άκρως μελαγχολικός άνθρωπος, κλειστός με εξαίσιο και ιδιότυπο «λεπτό» χιούμορ. Εργάστηκα μαζί του στο ίδιο γραφείο και γνωρίζω πόσο τον κατάθλιβε ένα περιβάλλον αγροίκο και απάνθρωπο, όπου έπρεπε πολλά να καταπίνει και συνάμα να υπηρετεί τη σοβαρή μουσική αφού ήταν τμηματάρχης του μουσικού τομέα. Ο άλλος καλλιτέχνης ήταν ο Μίμης Κατριβάνος, ένας θυμόσοφος και κουρασμένος αλλά πολύ ταλαντούχος συνθέτης μεγάλων επιτυχιών, μουσικών κωμωδιών, οπερέτας. Τον έχει σημαδέψει (και τον συντηρούσε οικονομικά) το έξοχο τραγούδι του «Δυο πράσινα μάτια», ένα από τα διεθνή μας σουξέ διασκευασμένο από διάσημες ξένες ορχήστρες. Ο Κατριβάνος εβίωνε τα πάντα λάθρα και συνήθως σχολίαζε μουρμουριστά χαμογελώντας με νόημα.
Ο τρίτος καλλιτέχνης- μόνιμος υπάλληλος ήταν ο ηθοποιός και θιασάρχης Ηλίας Χριστογιαννόπουλος, θεατρίνος της παλιάς σχολής, πολύπειρος, με πείρα περιοδειών στην επαρχία και με δάφνες τότε πρόσφατες γιατί είχε κάνει σουξέ με αστυνομικά έργα όπου έπαιζε στο θέατρο και στο ραδιόφωνο με τρόπο χαρακτηριστικό και διεθνώς κωδικό τον δαιμόνιο επιθεωρητή που λύνει γρίφους και παγιδεύει διεστραμμένους δολοφόνους. Πρώτος ο Χριστογιαννόπουλος είχε ανακαλύψει και αξιοποιήσει το τάλαντο του νεαρού τότε Νίκου Φώσκολου.
Έχω δει λυσσασμένους φανατικούς να ψάχνουν να βρουν ποιος τόλμησε να ρίξει μη αποδεκτό ψηφοδέλτιο που ξεφύτρωσε στην καταμέτρηση, θεωρώντας πως «μαγαρίστηκε το χωριό από μίασμα»!
Δευτέρα 15 Ιουνίου 2009
ΑΣ ΗΤΑΝ…*
Να γίνει μια απέραντη παραλία αυτός το τόπος, να γεμίσει οργή και διαμαρτυρία και ηλιοκαμένες επιδερμίδες.
Και να ‘ρχεται στο νου μας το νεαρό κορίτσι με τις ανταύγειες στα μαλλιά, το κινητό και το σακίδιο στον ώμο που φτύνει κατάμουτρα τον μαρμαρωμένο «μπάτσο».
Να γίνει μια απέραντη αρένα αυτός ο τόπος και να χορεύουν ξυπόλητοι οι λαθρομετανάστες, οι μέτοικοι και οι ιθαγενείς χορούς αναστενάρηδων.
Να ακούγονται συνθήματα διχαστικά και αντεγκλήσεις και μοιρολόγια και κορώνες λαϊκισμού «ανάμικτες με ιδεολογικά αναθέματα».
Και τα παιδιά με τις κουκούλες να σέρνουν τον χορό του Ζαλόγγου κι ένας-ένας να πηδάνε στο καινό απ’ τα παράθυρα οι «σφυγμομέτρες» κι οι επιβήτορες της εξουσίας.
Και να γεμίζει ο ουρανός πυροτεχνήματα και ζητωκραυγές, χειροκροτήματα και «ψεύτικα μεγάλα λόγια», ικεσίες και βλασφημίες.
«Τελείωσε η πανήγυρης» να ωρύεται ο καταμετρητής και κανείς να μην τον ακούει.
Να χάνεται και να σβήνει η φωνή του, όπως χάνεται και σβήνει η ελπίδα του αναζητητή που μάταια ψάχνει το μονοπάτι που θα τον οδηγήσει στη μεγάλη αφετηρία.
Να γίνει ένας απέραντος αγρός αυτός το τόπος κι άλλο να μην χωράει από δέντρα οπωροφόρα και θρεπτικούς καρπούς, νερά κρυστάλλινα και καθαρό αέρα…
Να γίνει ένα θαύμα και να ξημερώσει η μακριά νύχτα περισυλλογή και υπευθυνότητα, εμπεριστατωμένο και συγκεκριμένο λόγο…
Να γίνει ένα θαύμα και να τελειώσει μια για πάντα η τηλεοπτική ύβρις, να καταδικαστεί η πολιτική αμετροέπεια, η αγυρτεία και η απάτη να εκλείψουν και να ορφανέψουν το ψεύδος και η ματαιοδοξία.
Ας ήταν να ξημερώσει μια μέρα που ο τόπος αυτός θα ξαναγίνει ευλογημένος...
*Δημοσιευμένο στην εφημερίδα "ΚΕΝΤΡΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ" 13/6/09
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)