HOMO XEFTILIOUS

Ο αγώνας του αρχανθρώπου ( HOMO PROTOGONUS ) να επιβιώσει μέσα σε μια φύση εχθρική, καθώς και η αδυναμία του να εξηγήσει επαρκώς τα φυσικά φαινόμενα δημιούργησαν στην συνείδησή του ένα νοητικό πλαίσιο ιδεολογικοθρησκευτικής ενατένισης που έμελλε να καθορίσει την μακρά πορεία του από την λίθινη εποχή μέχρι των ημερών μας.H εξέλιξη του HOMO PROTOGONUS υπήρξε εξαιρετικά αργή. Παρά δε το γεγονός ότι πέρασαν σχεδόν 20.000 χρόνια από την εμφάνισή του, το είδος αυτό του αρχανθρώπου εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα και σήμερα σε αρκετά σημεία του πλανήτη μας.H εσωτερική αυτή ανάγκη και ενατένιση μέσα στο ίδιο μας το είναι, αφού πέρασε μια περίοδο έξαρσης ατόνησε στη συνέχεια, για να εμφανιστεί ισχυρότερη κατά τους φεουδαρχικούς χρόνους, όταν ένα νέο είδος ανθρώπου ( HOMO EΚMETALEFTIΚUS ) εμφανίστηκε και που αποκλειστική ενασχόλησή του είχε την μαζική παραγωγή και προώθηση προς κατανάλωση ιδεολογικοθρησκευτικών νοητικών πλαισίων. H επιρροή του νεοεμφανισθέντος HOMO EΚMETALEFTIΚUS πάνω στον HOMO PROTOGONUS υπήρξε καθοριστική. Έτσι ο HOMO PROTOGONUS, που υπήρξε καθ’ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής του ο μοναδικός καταναλωτής των νοητικών πλαισίων που παρήγαγε ο HOMO EΚMETALEFTIΚUS, μετεξελίχθη αργά μεν, αλλά σταθερά, σε ένα νέο είδος ανθρώπου ( HOMO KUTOHORTUS ) με διαφορετικό όμως χαρακτήρα και φυσιογνωμία από περιοχή σε περιοχή.H διαμόρφωση του χαρακτήρα και της φυσιογνωμίας του HOMO PROTOGONUS ή HOMO KUTOHORTUS ή HOMO ILITHIUS υπήρξε ανάλογη της τάσης προς κατανάλωση των προϊόντων που παρήγαγε ο HOMO EΚMETALEFTIΚUS.Aνάλογη υπήρξε, όμως και η εξέλιξη του HOMO ECMETALEFTIΚUS ο οποίος χωρίς να απωλέσει την αρχική ιδεολογική του υπόσταση εμφανίζεται με τις νέες μορφές του ως HOMO IEROMENUS, HOMO PROSTATUS, HOMO FILANTHROPUS, αλλά κυρίως με τη μορφή του HOMO POLITIΚUS.Tο νέο αυτό είδος του ανθρώπου έμελλε να επικρατήσει πλήρως και να αποτελέσει φυσικά παράδειγμα προς μίμηση για τον HOMO PROTOGONUS ο οποίος όμως, δεν κατόρθωσε σε καμιά περίπτωση να συναγωνισθεί τον HOMO POLITIΚUS ο οποίος και επί των ημερών μας ακόμη εξακολουθεί να παραμένει ο κατ’ εξοχή κυρίαρχος του παιχνιδιού.Mε την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την εξαφάνιση του HOMO COMMUNISTIΚOUS, η θέση του HOMO POLITIΚUS ή HOMO EKMETALEFTIΚUS επί το παλαιότερο, ισχυροποιήθηκε ακόμα περισσότερο και με τη νέα τάξη πραγμάτων που παγιώθηκε το 2000 μ. X. βέβαιο είναι ότι η πλήρης επικράτησή του θα σφραγίσει και την επόμενη χιλιετία.Παρ’ όλα αυτά, στις ελεύθερες δυτικές κοινωνίες ( E.Ε, ΗΠΑ, NATO, UFO, UEFA, IATA, CARREFOUR, PEPSICOLA, VILLAGE CINEMAS, PRINCE OLIVER, MARX & SPENSER, COCA COLA κλπ ) όπου ο σύγχρονος άνθρωπος ξεπέρασε το φράγμα της επιβίωσης ( HOMO KATANALOTIΚUS, ΗΟΜΟ PARTUZIUS, ΗΟΜΟ NARCOTIΚUS ) εμφανίστηκε η ανάγκη αντίστασης κατά του καταστημένου μέσω των υπαρχόντων ιδεολογιών του σήμερα( KAΠITAΛIΣMOΣ - ΣOΣIAΛIΣMOΣ - NEOΦIΛEΛEYΘEPIΣMOΣ - ΓYMNIΣMOΣ - EΠAMΦOTEPIΣMOΣ - PAΣIΣMOΣ ( από το ράσο ) - ΣΦETEPIΣMOΣ - ΣOΔOMOΓOPIΣMOΣ - AYNANIΣMOΣ κλπ )Στην Ελλάδα όμως, που πάντα αποτελούσε και θα αποτελεί μία μοναδικότητα στην παγκοσμιότητα, μετά την Eπανάσταση του 1821 όχι μόνο εμφανίστηκε το αρχικό ιδεολογικοθρησκευτικό νοητικό πλαίσιο, αλλά μπορούμε, χωρίς κανένα κίνδυνο, να πούμε ότι δημιουργήθηκε νέα κυρίαρχη ιδεολογία η οποία σε πάρα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα δημιούργησε σειρά κατηγοριών ανθρώπων που μέχρι πρό τινος ήταν άγνωστοι στο ιστορικό γίγνεσθαι.Oι κατηγορίες αυτές που βασικά προέρχονται από την οικογένεια του HOMO PSIFOFORUS ή HOMO COROIDUS, είναι γνωστότερες και σαν HOMO ΡASOΚUS ή HOMO NEODIMOKRATIΚUS ή HOMO ARISTERUS.To παρόδοξο στην προκειμένη περίπτωση είναι ( κι αυτό οπωσδήποτε θα μελετηθεί όχι μόνο από τους ιστορικούς, αλλά και από τους ψυχαναλυτές του μέλλοντος ) ότι οι κατηγορίες αυτές των ανθρώπων είχαν την εντύπωση ότι ήταν οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού, ενώ στην ουσία υπήρξαν επί σειρά ετών το μόνιμο αντικείμενο εκμετάλλευσης από την πλευρά του HOMO POLITIKUS, ο οποίος στη χώρα μας είναι γνωστότερος και ως HOMO ARPACTIΚUS, HOMO DIAPLEKOMENUS, HOMO ALISVERISIUS κλπΤον τελευταίο καιρό, όμως, και συγκεκριμένα τα τελευταία χρόνια ένα νέο είδος ανθρώπου έκανε την εμφάνιση του από το πουθενά, ο περίφημος HOMO XEFTILIOUS που κατά κόρο προβλήθηκε ως το νέο είδος ανθρώπου που σύντομα όλα τα υπόλοιπα είδη θα έσπευδαν να μιμηθούν.Πολλοί είναι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι το νέο αυτό είδος ανθρώπου κατασκευάστηκε στα επιστημονικά εργαστήρια του ΗOMO POLITIKUS για να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση κυρίως από την ανατρεπτική νεολαία που τον τελευταίο καιρό άρχισε να παρουσιάζει επικίνδυνα συμπτώματα αφύπνισης.Δεν είναι, όμως και λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι ο HOMO XEFTILIOUS ότι είχε να προσφέρει στο σύστημα το πρόσφερε και ότι ο HOMO DΙAPLEKOMENUS έχει ήδη αποφασίσει να παραμερίσει τον HOMO XEFTILIOUS και να τον αντικαταστήσει με κάποιο νέο είδος που θα εξυπηρετεί τους σκοπούς του κατά τρόπο ιδανικότερο…Άντε και εις ανώτερα…

BLOLG

Ανακατασκευάζω, θεωρώ, εκτιμώ, εξοστρακίζομαι, υποκύπτω.
Ανθρώπινη πληγή αιμάσσουσα .
Σκέψη επιθανάτιος αιμορραγούσα …
Η θεωρεία των αποσπασμάτων που ακροβατεί, η ενδοφλέβια αμφιβολία που μετεξελίσσεται σε διαμαρτυρία και ύστερα εκπορνεύεται και ασχημονεί…
Την ανθρώπινη αξιοπρέπεια εξυμνώ, στην έννοια της ελευθερίας υποκλίνομαι εξ ονόματος της ιδιάζουσας αυτοπροβολής, εξ ονόματος της άγνοιας και του φόβου της απόρριψης.
Καμία λειτουργία σκέψης και σπουδής δε με συνοδεύει, κανείς στοχασμός δε με ακολουθεί.
Πορεύομαι την οδό της κάθαρσης αυτοεκδιδόμενος, κατευθύνομαι προς την αδιέξοδο της άρνησης με βεβαιότητα και έπαρση και χωρίς αντίλογο κανένα εντοιχίζω την ένδεια της ύπαρξής μου σε χώρους μύχιους, σε δαιδαλώδεις ατραπούς αυτοπαρηγορίας και επαίνων.
Με γνωρίζεις, με αποδέχεσαι.Θεωρείς ύψιστο αγαθό τον τακτικισμό της επικοινωνίας. Στον ίδιο πυρήνα με εμένα συνυπάρχεις, στην ίδια φθορά προσώπων και πραγμάτων εγκαταλείπεσαι. Δεν έχει τέλος σ’ αυτό το πανηγύρι…
Οι πάγκοι των μεταπρατών υπερχειλίζουν εμπορευμάτων. Θα πάρει χρόνια να καταναλώσουμε τις προσφερόμενες έννοιες της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου…
Θα πάρει χρόνια να επανακτήσουμε ότι έχουμε απωλέσει…Θα πάρει χρόνια να κορεσθεί η διαμαρτυρία μας…

Θα πάρει χρόνια να μετεξελιχτεί η αυτοδικαίωσή μας σε λόγο.
Comments

ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ

Όταν μου ανήγγειλαν το θάνατό μου ομολογώ δε μπόρεσα να το συνειδητοποιήσω, ήμουν δεν ήμουν 12 χρόνων και το μυαλό μου το είχα περισσότερο στα παιχνίδια και στα κοριτσάκια.
«Αργότερα που θα μεγαλώσεις θα καταλάβεις» μου είπε η μάνα μου και συνέχισε το μοιρολόι της, ένα μακρόσυρτο μανιάτικο μοιρολόι σαν κι αυτό που διασκεύασε ο Yianni στο τελευταίο CD του.
Ο πατέρας μου ήταν πιο συγκρατημένος. Παρέμενε βουβός και ανέκφραστος με τα μάτια του κατεβασμένα και τα μαλλιά αχτένιστα να πέφτουν στο μέτωπό του. Για πρώτη φορά έβλεπα το πατέρα μου αχτένιστο. Πρωτοφανές! Το μαλλί για τον πατέρα μου ήταν σημείο αναφοράς στην αξιοπρέπεια, στο σεβασμό και στις αξίες της ζωής γενικότερα. Κάθε βράδυ λίγο πριν κοιμηθεί βούρτσιζε τα μαλλιά του με μια βούρτσα που είχε ασημένια λαβή με το μονόγραμμα του. Μετά τα άλειβε με μια κρέμα που μύριζε τριαντάφυλλο, ιδιοκατασκεύασμα, της μάνας μου, τα έδενε προσεκτικά με το «φιλεδάκι», κούμπωνε το επάνω κουμπί της πιζάμας του και σήκωνε τα μάτια του προς το ταβάνι ενώ ένα ακατάληπτο μουρμούρισμα έβγαινε από τα χείλη του.
«Κάνει την προσευχή του… Μιλάει με το Θεό» απάντησε η μάνα μου όταν τη ρώτησα, «τι κάνει ο πατέρας;»
Εγώ, όσες φορές προσπάθησα να μιλήσω με το Θεό δεν τα κατάφερα. Γι αυτό ευχόμουν να πεθάνει όσο γίνεται πιο γρήγορα ο πατέρας μου για να του πάρω τη βούρτσα με την ασημένια λαβή, το «φιλεδάκι» και την κρέμα της μάνας μου που μύριζε τριαντάφυλλο.
Τελικά πέθανα εγώ!
Ευτυχώς που κάτι πρόλαβα να κάνω στη ζωή μου. Με πόση χαρά θυμάμαι διάβασα το όνομά μου στον κατάλογο που είχε αναρτηθεί έξω από την Πολυτεχνική σχολή της Αθήνας. Δίπλα μου μια κατάξανθη κοπελίτσα γεμάτη φακίδες έκλαιγε με λυγμούς.
«Μην κλαίτε, καλή μου» της είπα «τη επόμενη φορά θα πάτε καλύτερα»
«Από χαρά κλαίω» μου απάντησε ο ξανθομπάμπουρας «πέρασε πρώτη» και συνέχισε το κλάμα ρουφώντας τη μύτη της…
Πήρα το πτυχίο μου εφτά χρόνια μετά. Ο πατέρας μου συγχωρέθηκε τρεις μήνες νωρίτερα. Πέθανε από ηλεκτροπληξία καθώς επισκεύαζε ένα χαλασμένο σεσουάρ της μάνας μου. Μας άφησε ένα βιβλιαράκι του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου με 68.000 δραχμές, ένα φιατάκι 128 του 74, μια γκόμενα στο Παγκράτι, τη βούρτσα με την ασημένια λαβή και το «φιλεδάκι».
Εν τω μεταξύ η επιθυμία μου να μιλήσω με το Θεό ολοένα και λιγότερο με απασχολούσε, πιο πολύ με απασχολούσε το θέμα της δουλειάς.
Στην αρχή έπιασα δουλειά σ’ ένα μεγάλο αρχιτεκτονικό γραφείο, αλλά πολύ γρήγορα την εγκατέλειψα γιατί ενώ εγώ επέμενα να κάνω σχέδια εκείνοι με βάζανε να τους κουβαλάω καφέδες, σουβλάκια και πίτσες…
Έμεινα άνεργος τρία χρόνια…
Ευτυχώς, δηλαδή, γιατί αν είχα πιάσει δουλειά μπορεί να μην πήγαινα σ’ εκείνο το riality που μ’ έκανε αρκετά πλούσιο και διάσημο μέσα σε λίγους μήνες…
Στο παιχνίδι γνώρισα και την Ζοζώ, ένα ζουμερό πουτανάκι που τελείωνε στο άψε σβήσε τη δουλειά είτε ήταν στο κρεβάτι, είτε στο αυτοκίνητο, είτε στον ανελκυστήρα…
Η σχέση μας άντεξε όσο άντεξαν και τα λεφτά που κέρδισα από το παιχνίδι. Πάνε τα λεφτά πάει και η Ζοζώ…
Δε βαριέσαι, ούτως ή άλλως μεγάλωνα κι όπως μου είπε η μάνα μου άρχισα σιγά-σιγά να συνειδητοποιώ το θάνατό μου και η Ζοζώ όπως και οι υπόλοιπες υπόλοιπες απώλειές μου άρχισαν να καταγράφονται στο υποσυνείδητό μου χωρίς να με συγκινούν ιδιαίτερα.
Όταν άρχισα ουσιαστικά να συνειδοτοποιώ ότι ήμουν νεκρός άρχισα να κατανοώ την ανάγκη των ζωντανών να προσπαθούν να επιτύχουν, να αναδειχτούν, να κατακτήσουν και να κατακτηθούν…
Κατάλαβα τι σημαίνει συμφέρον, ανέλιξη, επιβολή, εξουσία, πολιτική κλπ… κλπ… Ξέρετε εσείς…
Κατάλαβα τα πάντα, αλλά η κατάκτησή μου αυτή έκ των πραγμάτων δεν ήταν δυνατόν να με ωφελήσει σε τίποτα…
Είχα συνηδειτοποιήσει πλέον εκατό τοις εκατό ότι είχα πεθάνει…
Αν ξαναγυρίσω στη ζωή είναι βέβαιο ότι γνωρίζοντας σχεδόν τα πάντα η διαδρομή μου θα είναι πέρα για πέρα επιτυχημένη…
Εκτός και αν ξαναπεθάνω σε νεαρή ηλικία οπότε η οποιαδήποτε αποτυχία μου θα είναι, όπως και τώρα, πλήρως δικαιολογημένη…

ΖΗΤΩ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΟΥ

Ζητώ την εποχή μου…
Υποπτεύομαι την ύπαρξή της, διαισθάνομαι την απουσία της, διερωτώμαι για την ανάγκη της παραδοχής της…
Στην αρχή των καιρών εναπόκειμαι, ενσαρκώνω την απώλεια των ιδεών και των ιδεογραμμάτων. Επαληθεύω καθημερινά την ανυπαρξία μου, την ανταπόκρισή μου στο προσκλητήριο των απόντων…
Έτσι πορεύομαι…
Έτσι ακολουθείς…
Έτσι περιφερόμαστε, μονήρεις και ανεπαίτητοι…
Κι έτσι , όπως διέρχομαι, χωρίς απώλειες αισθητές, χωρίς φανερά τραύματα τις συντεταγμένες της ελευθερίας και της ατομικότητας, επαναστατώ και υποτάσσομαι. Παραδίδω όπλα ιερά, ιδέες και ιδεολογίες.
Ανταλλάσσω ενθυμήματα και απορώ για το ελάχιστο του θάρρους, για το περίσσευμα του συμβιβασμού…
Όλα σχεδόν τα γνωρίζω και όσα διαφεύγουν της διανοίας μου είναι θέμα χρόνου και πόνου να τα αποστηθίσω, να τα υπογραμμίσω, να τα διαγράψω. Είναι θέμα χρόνου να έλθω και να απέλθω, να ζήσω και να σβήσω. Είναι θέμα χρόνου να νικήσω, να υποκύψω. Είναι θέμα χρόνου να επιζήσω. Θέμα χρόνου να αγαπήσω, να μισήσω.Είναι θέμα χρόνου…
Παύσαμε να γράφουμε ιστορία.
Επανερχόμαστε σε διαδρομές κοινές, σε χώρους πολύβουους , σε ψαλμούς ιερούς εγκαταλειπόμαστε, υπολογίζουμε στην εύνοια Θεών ξεχασμένων, σε απόκρυφες συνταγές αιώνιας νεότητας…
Ζητάμε να αλλάξουμε μέλλον και παρελθόν, ονόματα, τόπους και χώρους, ήθη και έθιμα…Ζητάμε να επαναφέρουμε το χρόνο σε χρόνο ανύποπτο και σε χώρο νεκρό ζητάμε να επιστρέψουμε στην αφετηρία, στην απαρχή της μεγάλης διαδρομής που χάνεται και σβήνει στους σκοτεινούς διαδρόμους του μυαλού μας…
Χωράμε άραγε σ’ αυτόν τον κόσμο ή μήπως ανύποπτοι ταξιδεύουμε διασχίζοντας το υπερθετικό και το ελάχιστο;
Χωράμε άραγε στην ειμαρμένη των προδιαγεγραμμένων στόχων, στη βάσανο της επανάστασης και της τέχνης, στην αγυρτεία της αγάπης, στην πλάνη της ζωής και του θανάτου;
Χωρίς απάντηση συνεχίζουμε την περισυλλογή του χρόνου…
Και έτσι παραμένουμε συγκατανεύοντες και επαναστατούντες , απελεύθεροι και αιχμάλωτοι…
Νωπές σπηλαιογραφίες στο σπηλαιώδες ενδιαίτημα του μέλλοντός μας…

ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ

Οι τελευταίοι νέοι γέρασαν…

Οι σιωπηλές απαντήσεις που ταξιδεύουν
Από τις απόμακρες ηλικίες
Με τους ήχους των πληκτρολογίων
Και των αισθήσεών σου τα συντρίμμια
Επιστρέφουν στη απύθμενη άβυσσο του ύδατος
Παρωχημένοι μύθοι και ποιήματα
Που μάταια αγωνίζονται να ξορκίσουν
Τη ρητορική των αγαλμάτων…

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ;

Για την ιστορία του πράγματος.Όσο υπάρχει ιστορία, δηλαδή, όσο καταγράφεται…
Αν καταγράφεται.
Γυρίζεις στο παρελθόν ψάχνεις, αναγνωρίζεις φωνές χαμένες, πρόσωπα αγαπημένα, μουσικές οικείες, βασανιστικές.
Ποτέ δε φτάνεις στην αρχή του λαβύρινθου, δε θέλεις ή δεν μπορείς.
Σύρεσαι σε σταθμούς επόμενους, σε κρύες αίθουσες αναμονής…
Αρχίζεις να συνηθίζεις στην έννοια του απρόβλεπτου.
Οπλισμένος με μάταια γιατροσόφια, ευχές, ικεσίες, ιδεολογίες και υπέρτατα όντα ετοιμάζεσαι για τη μεγάλη διαδρομή…
Η μυρωδιά του κάρβουνου σου καίει τον οισοφάγο, το άρωμα της καραμέλας σε επιστρέφει σε ιδρωμένα μέτωπα και χωματόδρομους με μαργαρίτες…
Έτσι γίνεται πάντα.
Επιστροφή που ακινητοποιείται σ’ ένα σημείο που ούτε αφετηρία είναι, ούτε απόληξη…
Κι από κει και πέρα την απόλυτη σιωπή υποπτεύεσαι, την πλήρη ανυπαρξία νοητικής διεργασίας.
Σε διαβάζω ιστορία στα χέρια μου, στους γερασμένους δρόμους, στους στιλπνούς υαλοπίνακες των ουρανοξυστών, στις αραχνιασμένες βιτρίνες των νεκρών παντοπωλείων…Κι είναι σα να χάνεται το σήμερα στο χθες, το αύριο στο παρελθόν των ιδεών και των χρωμάτων.
Χριστούγεννα 2006…
Ξεκρεμάς τον καθρέφτη του μέλλοντος και μένουν να χάσκουν στον τοίχο τα ίχνη του πλαισίου, η ανεξίτηλη διαδρομή ανάμεσα στους αγρούς με τη ηλιοτρόπια, η διαφυγή στο πλάι του ποταμού, η μακρά αναμονή στο ενδιαίτημα των αισθήσεων.
Σε λίγες μέρες ξαναγυρίζουν οι μέρες της βροχής, επιστρέφουν οι προσδοκίες της σιωπής, ενταφιάζονται οι ήχοι της πανηγύρεως.
Για την ιστορία του πράγματος, λοιπόν…
Όσο υπάρχει πράγμα, παρόν, παρελθόν, μέλλον…
Πόσες φορές δεν αναρωτήθηκες, πόσες δεν αμφέβαλες και πόσες δεν υποκρίθηκες…
Δεν είναι που δε γνωρίζεις, είναι που αρνείσαι να συμβιβαστείς με τον καλπασμό των αλόγων, με την ορμή του ανέμου, με το θάνατο της βροχής στα πάνω στα ξερά φύλλα του καλαμποκιού.
Είναι που κατανοείς, εντέλει, το μάταιο της ιστορίας, με τον τρόπο που την κατανοείς, με τον τρόπο που την αντιλαμβάνεσαι. Σε λίγες μέρες θάνατος και ζωή θα ξανασμίξουν σε μέρα γιορτασμού, σε πανηγύρι χαράς και απορίας κι ο χρόνος, στιγμιαίος και διαρκής, θα εισχωρήσει στο μέλλον και στο παρελθόν, θα διεισδύσει στη σκοτεινή γραμμή των προγόνων και θα εκραγεί, σκότους διάχυση, στων επιγόνων τη θορυβώδη συνάθροιση.
Έτος ιστορίας 2007…
Ας είναι κι έτσι…
Ούτως ή άλλως τίποτα δεν μπορούμε να αλλάξουμε…
Τα πάντα ρέουν πέραν της δικής μας θελήσεως, του μάταιου της παρέμβασής μας…
Κι η ιστορία των ιδεολογιών τι απέγινε, θα ρωτήσεις;
Νικήσαμε τα πάντα και μας νίκησε ο φόβος;
Κατανοήσαμε τα ακατανόητα και αιχμαλωτιστήκαμε στην έννοια του τυχαίου;
Τίποτα απ’ όλα όσα συνέβησαν δεν έχουν συμβεί. Η δική μας αιώνια πλάνη κατασκεύασε τα παρελθόντα και τα επερχόμενα…
Δική μας υπόθεση και η ιστορία των πραγμάτων επί της ιστορίας του πράγματος…
Έτος ιστορίας 2007!
Χρόνια Πολλά;

32 π.Χ.

Φανταστείτε τον Aντώνιο να λέει στην Kλεοπάτρα την παραμονή της πρωτοχρονιάς: Πως περνάει ο καιρός αγάπη μου… Σε μισή ώρα θάναι 32 π. X.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Που τελειώνει, άραγε ο τρόπος, από που αρχίζει το ταξίδι της μικροαστικής μας υποκρισίας, η ανελευθερία της σκέψης και της συνείδησής μας;
Γιατί ακολουθούμε τυφλά; Γιατί στριμωχνόμαστε κάτω από την κλειστή ομπρέλα του εγκλεισμού και της ματαιοδοξίας; Τι μας καθοδηγεί, τι μας προστάζει;
Η νύχτα δε λέει να τελειώσει… Την απλώνουν λευκό σεντόνι μπρος στα μάτια μας… Την τεμαχίζουν και την κονσερβοποιούν… Την αραδιάζουν στα ράφια… Κι εμείς την αγοράζουμε την καταναλώνουμε και υποκρινόμαστε ότι γνωρίσαμε το φως… Τον ανηφορικό κατήφορο του χρόνου που αποκαλύπτεται πίσω από την κλειστή μας πόρτα… Απ’ τα σφαλιστά μάτια μας… Τα δεμένα μας χέρια…
Οι καθοδηγητές γνωρίζουν το παιχνίδι, δεν υπάρχει καμία έκπληξη γι αυτούς… Για ’μας παραμένει ο υποκριτικός θαυμασμός, η άρνησή μας να διακηρύξουμε αυτό που δε μας συγκινεί, αυτό που δε μας αντιπροσωπεύει…
Είτε τέχνη λέγεται, λοιπόν, είτε σχέση, είτε πολιτική, είτε απλώς άποψη… Είτε μας εκφράζει είτε όχι, γίνεται συμπεριφορά, ιδεολογία!
Ακολουθήστε το στρατήγημα, αυτό που δε γνωρίζετε, αυτό που αρνείσθε να απορρίψετε…
Διασχίστε βιαστικά τους αποπνικτικούς διαδρόμους του παρελθόντος…
Στην έξοδο μας περιμένει ο εκδορέας ντυμένος στα λευκά… Θα μας πάρει από το χέρι και θα μας οδηγήσει σε δρόμους και μονοπάτια παραδοχής που μάταια προσπαθεί να εξαλείψει από το μυαλό του…
Χωρίς εμάς τίποτα απολύτως δε θα υπήρχε…Για ’μας στήθηκε η παράσταση… Για ‘κείνους τα νεκρώσιμα τρόπαια, η παραπλάνηση, ο εξακολουθητικός αυτοχειριασμός… Η μοναχική διαδρομή στην πορφύρα του χιονιού, στη λευκότητα της νύχτας…
Ακολουθήστε, παραδεχτείτε, θαυμάστε, υποκλιθείτε…
Οι βιτρίνες των συναισθημάτων μας είναι φορτωμένες με πλαστικά άνθη, με τα λάφυρα της δόξας τους, με εκατοντάδες φόβους, χιλιάδες αγωνίες, αρνήσεις και παραδοχές που εισχωρούν βαθιά στου λαβυρίνθους του μυαλού μας για να μας ετοιμάσουν ακέραιους και ελκυστικούς, επιδόρπιο στο επόμενό τους γεύμα…
Καλή θέαση…

ΕΙΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Αναζητώ μια αλήθεια προσπελάσιμη, ελκυστική, έστω και συμβατική, ευπαρουσίαστη με άλλα λόγια. Παρ’ όλα αυτά παραμένω κλινήρης εις το διηνεκές και γονυπετής στο έλεος των blogers και των «επαγγελματιών» της δημοσιογραφίας που αποπατούν από τηλεοράσεως και εφημερίδων… Κάτι μεταξύ μουσικού CD ή DVD σκληρού πορνό και αγγελιών μασάζ σε ενήλικες κυρίες από συντάκτες και διευθυντές ημερήσιου και περιοδικού τύπου.
“Παρ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το” που λέει η παροιμία και ολοκληρώνει ο Μάκης στο ALTER περί μαύρου χρήματος και λευκού θανάτου, κίτρινου πυρετού, γαλάζιων παιδιών, πράσινων ρεβανσιστών και κόκκινων παρελθοντολόγων.
Έτσι κι αλλιώς η ζωή τραβάει την ανηφόρα μαζί με καφέ, τυρί, ρύζι, γάλα, Καμπά… Τώρα θα μου πείτε όλοι κάτι αναζητούν… Ζητάνε πολλά;
«Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα», κραυγάζει ο Μήτσος, ενώ παλιότερα ο Περπινιάδης, καλή του η ώρα, έτρωγε τη γη να την αναζητάει!Φάγαμε κι εμείς τα νιάτα μας στην ιδεολογική αιώρα του σοσιαλισμού και τι μας απέμεινε; Μια Παπαρήγα κι ένας Άκης!!!Προς τι λοιπόν η αναζήτηση της αλήθειας σε χρόνους μάλιστα παρωχημένους και χαλεπούς; Μήπως θα ήταν προτιμότερο να συμβουλεύομε τους νεωτέρους πως να ψεύδονται, πώς να εξαπατούν, πώς να επιβιώνουν εν τέλει, βρε αδελφέ;
Δεν τα ’πε, μάλλον όλα ο Μαρξ, «κάτι παρέλειψε», όπως ισχυρίζεται ο περιπτεράς της γειτονιάς μου που κάθε Κυριακή ψέλνει και στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη…«Με δυο δουλειές κι ούτε που τα βγάζω πέρα. κ. Χάρρυ»Και ποιος τα βγάζει πέρα σήμερα; Ούτε αυτοί που τα βγάζουν στη φόρα δεν τα βγάζουν πέρα. Πέρα στους πέρα κάμπους που είναι οι ελιές. Έτσι δε λέει και το παραδοσιακόν άσμα; Που σημαίνει, «των φρονίμων τα παιδιά πριν μαγειρέψουνε πεινάνε…»
Τελικά ζούμε σε μια χώρα που αντί της αλήθειας κυριαρχεί πλην της πενίας και η πείνα. Συνταξιούχοι πεινάνε… Εργάτες πεινάνε…Ανειδίκευτοι πεινάνε… Συμβασιούχοι πεινάνε… Ωρομίσθιοι πεινάνε… Πείνα για δόξα, πείνα για προβολή, πείνα για πλούτη… Βιολογική πείνα, σεξουαλική πείνα… και πάει λέγοντας…
«Πάει και πίσω δε γυρίζει», που λέει κι ο σοφός λαός όπως πήγε κι ακόμα να γυρίσει ο υπαρκτός σοσιαλισμός, ο νεοφιλελευθερισμός, ο παλαιοσυντηρητισμός, ο τρίτος δρόμος προς το σοσιαλισμό, ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά… Όποιος προλάβει και γράψει τον άλλον, δηλαδή…Αυτή ουσιαστικά δεν είναι η αλήθεια που ψάχνουμε;
Αφού τη ζούμε καθημερινά… Την αναγνωρίζουμε στις πράξεις μας… Την προγραμματίζουμε ανάλογα με τις ανάγκες μας… Την επιβάλουμε σε σχέση πάντα με τα συμφέροντά μας…
Ω, αλήθειαΌραμα ΘείοΜίγμα εκρηκτικόΝίτρου και γλυκερίνηςΥποκατάστατο ζωής ανέσπερηςΑρχή, τέλος και προέκταση του εαυτού μου…
Νομίζω ότι κάλυψα τόσο το θέμα όσο και την απόπειρα εντοπισμού του θέματος χωρίς φόβο και πάθος γι αυτό και εγκαταλείπω τα θνησιγενή εγκόσμια και κόμματα με πλήρη γνώση όλων των ανοησιών που αναφέρονται σ’ εκείνους που υποστηρίζουν ή απορρίπτουν τόσο την έννοια, όσο και την αλήθεια αυτή καθεαυτή…
Αποσυνδέστε με από τον αναπνευστήρα, ολοκληρώθηκα ως γυναίκα! (Άντρας είμαι, αλλά σέβομαι την καταγωγή του αποφθέγματος που προέρχεται από γυναίκα, την κυρία Λιάνη συγκεκριμένως…)

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Είπαμε ακρίβεια, αλλά το πράμα τείνει να πάρει διαστάσεις επιστημονικής φαντασίας!Διάβασα τις προάλλες μια μικρή αγγελία στην εφημερίδα και τρελάθηκα: Ανάπηρος από το δεξί πόδι ζητά γνωριμία με ανάπηρο από το αριστερό για αμοιβαία αγορά ζεύγους υποδημάτων!!!

ΠΟΤΕ ΔΕ ΜΠΟΡΕΣΑ

Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω τους Έλληνες…
Ξοδεύουν χρήματα που δεν έχουν και αγοράζουν πράγματα που δεν χρειάζονται για να κάνουν εντύπωση σ’ αυτούς που δεν εκτιμούν!

ΚΥΛΩΠΕΣ ΚΑΙ ΛΩΤΟΦΑΓΟΙ

Μόνο έτσι μπορεί να γίνει τάχα, αλλιώς δε γίνεται;
Η δικαίωση που ήρθε απ’ το πουθενά, ή η πράξη που θέλησε να γίνει όραμα και αυτοκτόνησε πριν ακόμα καταντήσει δικαιοσύνη…
Πώς να την καλοδεχτείς, πώς να την απορρίψεις;
Αφού και τα μέτρα σου λείπουν και τα σταθμά…
Κυρίως όμως σου λείπει η έννοια της απολογίας που αίφνης και ως δια μαγείας μετετράπη σε νικητήριο σάλπισμα.
Άλλα όνειρα είχαν αυτοί για σένα, μεγάλες πορείες φανταζόσουνα εσύ για τον εαυτό σου, μα αλλού οδηγείσαι τώρα…
Στην αρχή δεν υποτάσσεσαι, δε σ’ αρέσει το παιχνίδι…
Μόλις σου μοιράσουν, όμως, τα «καλά χαρτιά» και πάρεις δυο-τρεις παρτίδες αρχίζει να σ’ αρέσει!
Κι εκεί που πάει να σε κυριεύσει ένας παγκοσμιοποιημένος ενθουσιασμός σε προλαβαίνουν οι αστρολόγοι, οι χαρτομάντες, οι μεσίστιες σημαίες των καναλιών και οι επιτάφιοι λόγοι των εφημερίδων…
Τώρα και μέσα είσαι και έξω!
Έτσι σε θέλουνε, παρόντα απόντα….

Τρίτος όροφος, φτηνά αλουμίνια, βρώμικα τζάμια, ξεβαμμένοι τοίχοι και νωθρές Αξιωματικίνες υπηρεσίας που το παίζουν τυπικές και άμεμπτες επειδή λέει θέλουν και νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν «καριέρα»…
Χωρίς λόγο και αιτία συνειρμού μου ‘ρχεται στο νου εκείνο το ξερό, «όνομα, επίθετο, επάγγελμα» του ανακριτή στο «Ζ» του Γαβρά.

«Σκόνταψες κι έφαγες τη μούρη σου στο πεζοδρόμιο, ρε μάγκα;»

«Περαστικός ήμουνα και πέσανε πάνω μου τέσσερις με πολιτικά και με βαράγανε, κλωτσιές, μπουνιές… Φοβόμουν πως είχα εσωτερική αιμορραγία… Πως… Να… Έτσι… Κύπριος είμαι φώναζα, γιατί με βαράτε; Είχα ραντεβού μ’ ένα φίλο μου… Φώναζα βοήθεια συνέχεια, αλλά εκείνοι συνέχιζαν να με χτυπάνε και να με κλωτσάνε…»

Τι σημασία έχουν τα λόγια, πόσοι στις μέρες μας τα καταλαβαίνουν;
Ο ένας έρχεται από τη μια κατεύθυνση κι ο άλλος από την αντίθετη….
Η ταχύτητα μαζεύει γρήγορα το χρόνο κι ένα «μπαμ» είναι αρκετό να τον στείλει στην αφετηρία μια άλλης αιώνιας διαδρομής που δε γνωρίσαμε ποτέ…
Το παράδοξο είναι πως ούτε και τη διαδρομή που γνωρίσαμε δεν έχουμε καταλάβει ακόμα!

«Η μετωπική σύγκρουσις ήταν, δυστυχώς, αναπόφευκτη,… Έχουμε εφτά νεκρούς, άπαντες επιβάτες των συγκρουσθέντων οχημάτων…»

Αυτή είναι η συνειδητοποιημένη έννοια της ιδεολογικής διαδρομής μιας «εξαρτώμενης ουτοπιστικής νεολαίας» και μιας «υπό συνδικαλιστή αιχμαλωσία» βιοποριστικής αστυνομίας;
Βίοι παράλληλοι που συναντώνται σ’ ένα πεζοδρόμιο, σε μια κολώνα, σε μια ζαρτινιέρα, σε μια κακή στιγμή…
…Σε μια καφετέρια, σ’ ένα σαλόνι, σ’ έναν καναπέ με μια «Plasma», σε μια χώρα easy listening Κυκλώπων και Λωτοφάγων…

Άπαντες επιβάτες συγκρουσθέντων οχημάτων

ΣΥΜΜΑΧΕΙΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ

Μου ’ρχεται να βάλω τα γέλια όταν βλέπω την αμερικανική στρατιωτική μηχανή να συνεχίζει να μάχεται τους Ταλιμπάν τους οποίους υποτίθεται ότι είχε εξουδετερώσει προ τετραετίας!
Εμείς, απλώς, στείλαμε παρατηρητές επειδή είμαστε, λέει, σύμμαχοι των Αμερικανών που πολεμούν τους Ταλιμπάν, που πριν ήταν σύμμαχοι των Αμερικανών και πολεμούσανε τους Ρώσους, που τώρα είναι σύμμαχοι των Αμερικανών…
Τι είπατε;

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Δεν αντιστέκεται ο χρόνος στο χρόνο!Δεν τα καταφέρνει, υποτάσσεται, υποδουλώνεται…Συμβαδίζουν χέρι-χέρι ο χρόνος της νεότητάς μας με το χρόνο της αριστεράς…Πλάι-πλάι η εξέγερση με το χρόνο των μπιχλιμπιδάτων σούπερ μάρκετ και το life style με την γκλαμουριά των ριάλιτι και την ανέχεια της πιστωτικής κάρτας…Να διαφύγει; Αδύνατo! Ούτε μπροστά, ούτε πίσω…Και σ΄όλο αυτό το μεσαιωνικό ταξίδι στάσεις αναγκαστικές, οι επέτειοι:25η Μαρτίου… 28η Οκτωβρίου… Όσοι βαρύ το χάλκεον χέρι του φόβου αισθάνονται κλπ… κλπ…Γι αυτούς που γνωρίζουν τα κλπ… κλπ… Καϋμένε Κάλβε… Που να φανταστείς ότι Θα ξεχνούσαμε περισσότερα απ’ όσα γνωρίζαμε!17 Νοέμβρη… Εδώ χάνεται, σχεδόν εξαϋλώνεται ο χρόνος της εξέγερσης και μετατρέπεται σε χρόνο νεκρό… Στο επάνω πάτωμα ο γάμος, στο κάτω η κηδεία και η ζωή συνεχίζεται«Ζωή του κλώτσου και του μπάτσου για ένα τριάρι κι ένα Ντάτσου» που λέει κι ένα φίλος μου…Καληνύχτα Πολυτεχνείο…Απ’ τους εχθρούς σου προφυλάχτηκες, από τους φίλους σου να δω πως θα γλυτώσεις…Αν γλυτώσεις…

ΕΤΣΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

Έτσι γίνεται πάντα στην Ελλάδα… Άλλοι φυλάνε Θερμοπύλες… και άλλοι φιλάνε κατουρημένες ποδιές!

ΥΨΗΛΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

Aυτές οι πολυδιαφημισμένες κουλτουριάρικες ταινίες μου δίνουν στα νεύρα. Τις προάλλες πήγαμε με την γυναίκα μου στον κινηματογράφο και επί μισή ώρα βλέπαμε ένα άδειο διαμέρισμα… Λες και θα το νοικιάζαμε!

Ο,ΤΙ ΓΛΥΤΩΣΕΙΣ

Στην Ελλάδα είσαι ό,τι γλιτώσεις…

Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ

Η τηλεόραση αποδεικνύει ότι όλα όσα ακούμε στο ραδιόφωνο είναι εξίσου άσχημα και οπτικά

ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ

Σκέφτομαι πως μέχρι τώρα δεν έχω κάνει και πολύ σπουδαία πράγματα, πέρα από τη δουλειά μου εννοώ, γιατί εκτός των άλλων είμαι και λίγο παντρεμένος και έχω και τρία παιδιά…
Ξέχασα, έχω κι ένα σπίτι κι ένα οικόπεδο στην Χαλκιδική. Έχω κι ένα έλκος στο δωδεκαδάχτυλο, έχω και μια μάνα που κοντεύει τα 100 και δεν παίρνει σύνταξη. ( Τι τον ήθελες συχωρεμένε μπάρμπα-Νίκο τον κομμουνισμό; ) Την έχω, όμως, βασίλισσα, έχω και Κορεάτικο αυτοκίνητο, είμαι και τέως πρόεδρος της EΠAE…
Εντάξει είμαι, ζωή να ’χω, πέτυχα…
Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, όμως, παρά το 39% δεν μπορώ να πω ότι τα κατάφερα όπως μου είπε προχθές και η γυναίκα μου, η Χαρίκλεια, την ώρα που καθάριζε κρεμμύδια
και δεν κατάλαβα αν την πήραν τα δάκρυα.
Κλείστηκα, λοιπόν κι εγώ στην τουαλέτα και μεταξύ ρολού υγείας και λεκάνης είδα

Είδα τον εαυτό μου να κάθεται πάνω σε μια τεράστια σφαίρα από πλεξιγκλάς, ντυμένο μ’ ένα κουστούμι από δέρμα λεοπάρδαλης. Στο δεξί μου χέρι κρατούσα τη σημαία των ΗΠΑ, ενώ το αριστερό μου το είχα ακουμπισμένο απαλά στους ώμους του Οσάμα Μπιν Λάντεν.
Χαλί στα πόδια μου ο Σάκης Ρουβάς και η Δέσποινα Βανδή κι ανάμεσα σε ’μένα και σε δυο τεράστιους πλαστικούς πυράκανθους, η Βουλή των Λόρδων και ο Τόνι Μπλερ να εκφωνεί από έδρας τον πανηγυρικό της ημέρας.
Απέναντί μου η παγκοσμιοποίηση με μια πλαστική πετσέτα γύρω από το λαιμό και το κεφάλι χωμένο μέσα σε μια κάσκα κομμωτηρίου.
Αριστερά μου και λίγο πιο κάτω από το έκτο διάζωμα, οι Πυξ Λαξ, ντυμένοι Ταλιμπάν και στο βάθος της εξέδρας, πάνω από το σκηνικό του νέφους με φόντο τον Λευκό Πύργο, 18 πληρωμένοι κοντυλοφόροι, 23 αποφυλακισμένοι έμποροι ναρκωτικών και ένα ζευγάρι ιθαγενών Παπούα με βατραχοπέδιλα.
Οι φωτισμοί πέφτουν και αρχίζω να τραγουδώ ακαπέλα τις μελοποιημένες δηλώσεις του Γιωργάκη Παπανδρέου και του Ευάγγελου Βενιζέλου, ενώ ενισχυτές 25.000 βατ μεταφέρουν τη φωνή μου πάνω από το Νομαρχιακό Μέγαρο για να τρομάξει τους τον Ψωμιάδη και τους κουμπάρους…
Στο μέγαρο των φίλων της μουσικής ο Λαμπράκης παθαίνει την πλάκα του. Οι Πυξ Λαξ με συνοδεύουν τώρα με φωνητικά σε στυλ κρέιζι λαβ, ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος αφορίζει τον Πάπα και το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών την ώρα που οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι, οι αποφυλακισμένοι έμποροι ναρκωτικών και το ζευγάρι των ιθαγενών Παπούα με τα βατραχοπέδιλα χτυπούν με τις γροθιές τους τα στήθη τους και απαγγέλλουν εν είδει χορού αρχαίας τραγωδίας το ηρωικό λαϊκό άσμα «χτύπα κι άλλο… χτύπα κι άλλο…»
Η μουσική κρεσεντάρει, ξεχύνεται, κατρακυλάει, γκρεμίζεται και σκάει στο έδαφος αφήνοντας ένα φοβερό πουφ!
Και τότε εμφανίζονται επί σκηνής απάνω σε ποδήλατα ο Τζορτζ Μπους, ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Περβέζ Μουσαράφ, ο Μουλάς Ομάρ και οι παπαροκάδες, ενώ ταυτοχρόνως προβάλλεται πάνω σε μια τεράστια οθόνη του Κίτσου η μάνα, που κάνει σέρφινγκ…
Οι πλαστικές σημαίες των κομμάτων ανεμίζουν, κινούνται απειλητικά…
Στις άκρες των κονταριών τους κρατάνε ανθρώπους… Τους πάνε και τους φέρνουν… Από την άλλη μεριά τα οι ασπίδες με τα MAT… Η απόσταση μεταξύ τους όλο και μικραίνει…
Η μετωπική σύγκρουση γίνεται στη σέντρα, στην έδρα του ΝΑΤΟ, ακριβώς στο κέντρο της σκηνής, δέκα χιλιόμετρα νοτίως της Βγδάτης, την ώρα που οι αόρατοι σκηνοθέτες υπαγορεύουν τα δεξιά σενάρια στους αμήχανους υποκριτές της ευρωπαϊκής πολιτικής που ψελλίζουν τα μασημένα λόγια του υποβολέα…
Την ίδια στιγμή 12 ακτίνες λέιζερ βομβαρδίζουν την πλαστική μου σφαίρα και γεμίζουν την εξέδρα χρώματα, ενώ οι ταξιθέτριες με τις σχολικές ποδιές φλιτάρουν με Mενούνος φουζέρ τους θεατές που μετατρέπονται αυτόματα σε μια γιγάντια χορωδία Τρικάλων που τραγουδά τον ύμνο του ΠΑΟΚ υπό τους ήχους τυμπάνων.
Από τον φοβερό ήχο ραγίζει το μέγαρο μουσικής και γεμίζει 20.000 τόνους γαρμπίλι και σοβατεπί η ευρύτερη Θεσσαλονίκη από Περαία μέχρι άνω Τούμπα και από Μηχανιώνα μέχρι Κορδελιό…Ύστερα απόλυτη σιωπή…

Ένας μικρός προβολέας φωτίζει το πρόσωπό μου…Όλοι οι ηλίθιοι έχουν το ίδιο χαμόγελο…Μετά ένας γιγάντιος δικέφαλος αετός έρχεται και μ’ αρπάζει…
Χτυπώντας τις τεράστιες φτερούγες του με παίρνει στους ουρανούς…
Η σκηνή εξαφανίζεται, το στάδιο μικραίνει, χάνεται…
Η Ελλάδα μοιάζει τώρα με διαφημιστική μακέτα…
Κι όλο μικραίνει, ενώ εγώ όλο κι απογειώνουμε…
Σε λίγο θα χαθώ και θα γυρίζω για πάντα ένδοξος και ξεχασμένος στο διάστημα μαζί με τα απομεινάρια του Μιρ και τους αμερικανικούς κατασκοπευτικούς δορυφόρους…
Α, ρε Χαρίκλεια, που ’σαι τώρα να με δεις….

ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΗ ΑΚΤΗ

Τοίχοι που αρνούνται να πέσουν
Στέγες που συντρίβονται στα υπόγεια του φόβου
Και της μοναξιάς
Στην κορυφή του σιωπηλού βουνού
Στην κορυφογραμμή του Βορρά
Φασματικό φως επάνω από την οκνηρή αγνότητα του χιονιού
Όταν αρχίζει να λειώνει το ηλιοβασίλεμα…