Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, δε θα λέμε πια καλό μήνα. Θα λέμε, άσε να μπει με το καλό ο μήνας και βλέπουμε… Ποιος ζει ποιος πεθαίνει, δηλαδή!
ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΑΠΟ ΤΟ 1999
Τρίτη 24 Ιουνίου 2008
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ;
Τρίτη 3 Ιουνίου 2008
Κυριακή 1 Ιουνίου 2008
ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ
- Κύριε Κλυνν
Είμαι παντρεμένη δέκα χρόνια και θα ήθελα να μου πείτε, σας παρακαλώ, γιατί οι άντρες λένε πολλά ψέματα;
- Οι άντρες λένε πολλά ψέματα, επειδή οι γυναίκες κάνουν πολλές ερωτήσεις…
- Κύριε Κλυνν
Εσείς που τα ξέρετε όλα ( ! ) μπορείτε να μου πείτε γιατί οι γορίλες έχουν μεγάλα ρουθούνια;
- Οι γορίλες έχουν μεγάλα ρουθούνια γιατί έχουν τεράστια δάχτυλα!
Σάββατο 31 Μαΐου 2008
ΕΙΠΑΝ
Kώστας Kαραμανλής
Γιώργος Παπανδρέου: Στα βαθιά, τα νερά είναι ακόμα κρύα.
Ευάγγελος Βενιζέλος: Καμιά φορά στα βαθιά, τα νερά δεν είναι τόσο κρύα.
Αλέξης Τσίπρας: Στα βαθιά, τα νερά είναι μάλλον... βαθιά!
Aλέκα Παπαρήγα: H Mαύρη θάλασσα δεν είναι πλέον κόκκινη…
Το καταγάλανο Aιγαίο έγινε κατάμαυρο από τα Ρωσικά πετρέλαια…
Και τα πέλαγα της Κίνας είναι για μένα Kινέζικα...
Tζάμπα θα πάει το μαγιό, σύντροφοι...
Ελληνικός Λαός: Μάνα, μου ’σπάσαν τα νερά.
Παρασκευή 30 Μαΐου 2008
Πέμπτη 22 Μαΐου 2008
ΣAΣ ΠPOTEINΩ
Aν η βενζίνη σας φαίνεται ακριβή, μπορείτε αντί βενζίνη να βάλετε στο αυτοκίνητό σας σαμπάνια… Είναι φθηνότερη!
Aν το Σαββατοκύριακο μείνετε μέσα... Φωνάξτε κλειδαρά...
Προσοχή όταν βγαίνετε έξω, μη μείνετε μέσα...
Πάντως, αν θέλετε να φύγετε άνετα, προτιμήστε τις κλειστές φυλακές Aλικαρνασσού...
Aν δεν έχετε μετρητά να πληρώσετε την κάρτα Diners, πληρώστε την με Visa... Και την Visa με Master card…
Τετάρτη 7 Μαΐου 2008
ΠΑΣΧΑ ΕΛΛΗΝΩΝ… N0 2
Καλό παιδί ο κουμπάρος μου ο Λευτέρης, αλλά έτσι και του μπει κάτι στο μυαλό, άντε να του το βγάλεις.
« Κουμπάρε, δεν γίνετι, φέτους θα κάνουμι Πάσχα στ’ Αγρίνιο. Ιξάλλου μου το υποσχέθηκις. »
« Μα... »
Το μάτι του γυάλισε.
« Δεν έχει μα και ξιμά, τ’ αρνί που θα φας στο χωριό, δεν ειν’ αρνί, είναι
Άλλο πράμα! »
Λάδι έβαλα στο παιδί του, δεν μπορούσα να αρνηθώ.
Μεγάλη Πέμπτη απογευματάκι μπήκαμε στο Λαντ Ρόβερ, ακούσαμε ίσαμε εκατό φορές τον Πάριο να κλαίει και να οδύρεται, «το πουλάω το σπίτι» και φτάσαμε βαλαντωμένοι στο Αγρίνιο.
Το μεγάλο Σάββατο με πήγε μια βόλτα «δίπλα», να δω πως φτιάχνονται οι ρουκέτες.
Καμιά δεκαριά μαντράχαλοι μαζεμένοι μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο μπαρούτι και μασούρια επιδίδονταν με τρόπο τελετουργικό στην κατασκευή των ρουκετών.
Με το που με είδανε να ιδρώνω και να κιτρινίζω βάλανε τα γέλια κι «ανάψαν» κάνα δυο για πάρω κι εγώ τον αέρα.
Απ’ τον πολύ αέρα τρόμαξα, αλλά ήταν σαν να έκανα καρδιογράφημα… Με την τρομάρα που πήρα από καρδιά περδίκι πρέπει να είμαι.
Το βράδυ βάλαμε τα καλά μας για να πάμε στην Ανάσταση.
Δεν πηγαίναμε καλύτερα στη Βαγδάτη; Αυτό δεν ήταν Ανάσταση, πόλεμος ήτανε! Και να κροτίδες να σκάνε δίπλα μας, και να τα καπνογόνα κι εμείς να χοροπηδάμε σαν τα τραγιά. Μια φωτοβολίδα έπεσε στα γένια του παπά… Μια γριά πήρε φωτιά από μια ρουκέτα…
Αφού γλιτώσαμε από την Ανάσταση γυρίσαμε στο σπίτι να φάμε μαγειρίτσα. Δεν πρόλαβε να μας κατέβει το αντεράκι και ο κουμπάρος ήθελε σώνει και καλά να με πάει στα μπουζούκια να δω πως διασκεδάζει η επαρχία.
Μπορούσα να πω όχι; Λάδι στο παιδί του έβαλα. Πήγαμε και στα μπουζούκια. Ένας κακομοίρης βγήκε να πει Καζαντζίδη και οι θαμώνες άρχισαν να φωνάζουνε.
«Πες κανένα του Πάριου.... Το πουλάω το σπίτι…»
Άρχισε ο σκύλος το «το πουλάω το σπίτι» και χάθηκε ο δόλιος μέσα στα λουλούδια... Του ήρθε κι ένα καλάθι στο μάτι κι ήρθε κι έδεσε το αυγολέμονο. Πάει ο σκύλος...
Γύρω στις έξι το πρωί γυρίσαμε και κατά τις 7 ο κουμπάρος έβαλε κλαρίνα στο μαγνητόφωνο και άρχισε να φωνάζει.
« Ιλάτε ρε, να του σουφλίσουμι. »
Και να ’μαι κι εγώ με μάτι πιο κόκκινο κι απ’ τα κάρβουνα να γυρνάω στην σούβλα το αρνάκι και ο Ζάχος να τραγουδάει στο κασετόφωνο τον Μενούση που «μεθυσμένος πάει την έσφαξε»
Και να την πέφτουν στο αρνί κουμπάροι, θείοι και ξαδέρφια και να το ξεπετσιάζουν… Και να τα κρασά και τα τσίπουρα...
« Άντε στην υγειά μας, κουμπάρε και του χρόνου με υγεία… »
Ήρθα και έγινα κουνουπίδι.
Κι εκεί που είπα, ωραία, την Δευτέρα θα κοιμάμαι μέχρι το μεσημέρι, με ξυπνάει από τα μαύρα χαράματα ο κουμπάρος για να με πάει σε ένα χωριό έξω από το Μεσολόγγι να δω τις ιπποδρομίες του Άη Γιώργη.
Κι εκεί που τρέχανε τα άλογα, παίρνει σβάρνα το ένα τ’ άλλο και γινόμαστε ένα μάτσο χάλια άλογα, θεατές και αναβάτες…
« Μην σηκώνεστε ακόμα τραβάμ», μας λέγανε τα συνεργεία της τηλεόρασης και το βράδυ με είδα αγκαλιά με τον κουμπάρο και μ΄ένα άλογο σε παράθυρο στο Μέγκα.
Και μετά η επιστροφή...
Μέχρι λίγο έξω απ’ το Αγρίνιο καλά ήτανε. Όταν πλησιάζαμε στο Αντίρριο η ουρά έφτανε ίσαμε τα δέκα χιλιόμετρα!
Στα διπλανά μας αυτοκίνητα άρχισαν να βρίζουν την κυβέρνηση…
Δυο άλλοι λέγανε ότι στις εκλογές θα ψηφίσουνε τον Καρατζφέρη!
Ο κουμπάρος να επιμένει ότι οι «πασοκατζήδες» είναι που κάνουν σαμποτάζ στην κυβέρνηση…
Τελικά κούτσα-κούτσα περάσαμε το Ρίο–Αντίρριο, ξανακούσαμε καμιά τριανταριά φορές τον Πάριο, «Το πουλάω το σπίτι…» και αφού φρακάραμε πενήντα φορές σε ισάριθμα σημεία της Εθνικής οδού, φτάσαμε κατά τις 6 τα ξημερώματα στην Καλαμαριά.
« Κουμπάρε, δεν μπορείς να πεις; Είχες ξανακάνει τέτοιου Πάσχα;»
« Όχι κουμπάρε », του είπα, « αυτό θα μου μείνει αξέχαστο, ήταν, πράγματι, κάτι το διαφορετικό. »
« Στο ’λεγα, αλλά δεν με πίστευες », συμπλήρωσε ο κουμπάρος και έβαλε μπρος το Λαντ Ρόβερ. «Και του χρόνου»
«Του χρόνου κουμπάρε δεν πάω πουθενά, θα κάτσω σπίτι μου», μουρμούρισα.
«Είπες τίποτα, κουμπάρε;»
«Τίποτα, κουμπάρε μου, τίποτα… Και του χρόνου…» απάντησα γρήγορα – γρήγορα κι έκλεισα πίσω μου την πόρτα.
Μες στην ησυχία της νύχτας άκουγα να σβήνει σιγά-σιγά η φωνή του κουμπάρου μου που κρατούσε σεγκόντο στον Πάριο…
«Το πουλάω το σπίτι μου… »
Σάββατο 3 Μαΐου 2008
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ
Αγαπητοί "φίλοι" και "πιστοί αναγνώστες" των βιβλίων μου.
Η γνώμη μου για την ποίηση του σήμερα και για τους ποιητές είναι γνωστή...
Ψάχνοντας κάτι "παλιά" αρχεία βρήκα μια ομιλία μου πάνω σ' αυτ'ό το θέμα. Την παράθέτω.
Ήταν πρίν από δύο περίπου χρόνια που η ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΛΕΣΧΗ ΑΘΗΝΩΝ με τίμησε για την "προσφορά μου στα Ελληνικά γράμματα"
Τους ευχαριστώ και πάλι....
Ευχαριστώ κι εσας
Β. Ν. Τριανταφυλλίδης
ΥΓ
Τα βιβλία μου που κυκλοφορούν από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ"
Όλα τα υπόλοιπα και κάποια στα οποία αναφέρεστε εσείς, κυκλοφορούν σε φυλλάδια...
Αγαπητοί φίλοι
Δεν έχω συνηθίσει σε τέτοιες τιμές και για να είμαι ειλικρινής, μπορώ να πω ότι τις αποφεύγω κιόλας.
Ίσως, γιατί πιστεύω ότι δεν είναι είδος προς διαφήμιση η λογοτεχνία κι ας διαφωνεί καμιά φορά με την άποψή μου αυτή ο εκδότης και φίλος μου Θανάσης Καστανιώτης.
Όταν, όμως, η τιμή προέρχεται από την Εύξεινο Λέσχη Αθηνών φαίνεται ότι τα πράγματα αλλάζουν. Πέστε το αδυναμία, πέστε το περηφάνια, πέστε το ανάγκη προσωπική…
Έτσι μάλλον αισθάνομαι την τιμή αυτή… Σα λόγο καλό δικών μου ανθρώπων…
Ποιος είναι εκείνος που θα αρνιόταν τον καλό λόγο της μάνας του;
«Έμορφα τα ιστορίας και τα τραγωδίας ντο λες πουλόπο μ’, δέβασον κι άλλο…»
(Ωραίες οι ιστορίες και τα ποιήματά σου, πουλάκι μου, διάβασέ μου κάτι ακόμα)
Αυτά τα λόγια μου έλεγε η μάνα μου, η θεία Κίτσα, κάθε φορά που τις διάβαζα κάποιο απ’ τα ποιήματά μου… Κι εγώ τις διάβαζα κι άλλα γιατί η μάννα μου δεν μπορούσε να τα διαβάσει μόνη της… Ήταν αγράμματη…
Έχετε λοιπόν μπροστά σας, αγαπητοί φίλοι, έναν ποιητή που ο πρώτος του «αναγνώστης-ακροατής» ήταν αγράμματος!
Πάλι καλά, γιατί υπάρχουν και ποιητές «άδοξοι που ΄ναι», που δεν έχουν ούτε καν την τύχη αυτή… Ο μοναδικός αναγνώστης τους είναι ο εαυτός τους!
Μήπως, όμως, όμως, είναι καλότυχοι οι ποιητές που δεν έχουν αναγνώστες;
Μπορεί… Δεν εξαρτώνται απ΄αυτούς, δε χρειάζεται να καταφύγουν σε εφευρήματα και εντυπωσιασμούς για να συζητηθούν, για να αρέσουν…
Γιατί, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, η ποίηση, η λογοτεχνία επί το γενικότερο, στις μέρες μας οδηγείται και τείνει να γίνει αξεσουάρ του life style!!!
Ζούμε σε μια εποχή ανωριμότητας του πολιτισμού μας, αγαπητοί φίλοι, που επιτρέπει στο 10% του πληθυσμού του πλανήτη να ελέγχει το 90% του παγκόσμιου πλούτου, αφήνοντας εκατομμύρια ανθρώπων σε παντελή ένδεια.
Ποτέ καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας, το άτομο δεν ήταν τόσο φιλανθρωπικά απάνθρωπο όσο σήμερα.
Στην Ευρώπη του Διαφωτισμού προτιμούν να πετούν τα γαλακτοκομικά προϊόντα για να κρατήσουν την τιμή αγοράς τους υψηλή, παρά να μοιραστούν την αφθονία της παραγωγής με τους πεινασμένους του κόσμου.
Είμαστε, δυστυχώς, ένας πολιτισμός ανθρώπων που καταναλώνουν και σπαταλούν…
Γιατί, λοιπόν, η λογοτεχνία να έχει καλύτερη τύχη από οποιοδήποτε άλλο καταναλωτικό προϊόν;
Η παγκοσμιοποιημένη εποχή μου, μου λέει ότι έχω ανατραφεί με τη νοοτροπία ότι δεν είμαι μέρος της φύσης, και ότι δεν προσδιορίζω τις ανάγκες μου με εκείνους των αναγκών της φύσης.
Αυτή η νοοτροπία μπορεί να μην ήταν αρκετά αληθινή το 1900, αλλά είναι σίγουρα πολύ αληθινή το 2000…
Ο κόσμος αλλάζει και εξελίσσεται με ρυθμούς ασύλληπτους. Μέσα στα τελευταία εκατό χρόνια, η ανθρωπότητα έχει δει απίστευτες αλλαγές και εντυπωσιακές προόδους στην τεχνολογία και στην ιατρική που έχουν βελτιώσει τον τρόπο ζωής και τη μακροζωία σχεδόν κάθε ατόμου.
Οι παππούδες και γιαγιάδες μας ούτε στα όνειρά τους δε θα μπορούσαν να φανταστούν τον κόσμο που ζούμε σήμερα… Όπως αυτό που μέλλει να έρθει, είναι σχεδόν ασύλληπτο σε μας τώρα.
Σε αυτόν τον κόσμο, για το μόνο πράγμα που μπορούμε να είμαστε βέβαιοι είναι ότι όλα θα αλλάξουν.
Είναι καταπληκτικό και αξιοθαύμαστο ότι ένας μεγάλος ποιητής μπορεί εκατό χρόνια πριν, να γράψει λέξεις και έννοιες που μπορούν να μας πουν περισσότερα για το παρόν και λιγότερα για παρελθόν.
Τα αθάνατα χαρακτηριστικά της ποίησης από τους Ομηρικούς χρόνους μέχρι σήμερα, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, έχουν μεγαλύτερη σχέση με το σήμερα από την εποχή που γράφτηκαν.
Όλοι επιδιώκουμε να βρούμε ένα σημάδι, μια κατεύθυνση…
Στην επιδίωξή μας αυτή το όχημα διαφυγής είναι η ποίηση και ίσως ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπίσουμε την τη σύγχυση της εποχής που ζούμε.
Στις κοινές παραδόσεις της διαπιστώνουμε ότι δεν είμαστε μόνοι στην αναζήτησή μας για να βρούμε την έννοια στις ζωές μας.
Σε ένα παγκόσμιο σύνολο αγνώστων και μυστικών, η ποίηση γίνεται τρόπος και μέσο της επιβίωσης.
Μέσω της ποίησης, μαθαίνουμε να εξετάζουμε την αλλαγή, να δεχόμαστε τη χαρά και τη θλίψη, τη ζωή και το θάνατο…
Ζωής και θανάτου
Στο απώτατο όριο
Στην κυριολεξία του χρόνου.
Ούτε λάμψη ελέους
Στα τρομαγμένα μάτια των παιδιών
Που φθορίζουν σαν αναμμένα κάρβουνα
Στη νύχτα…
Οι λησμονημένες αισθήσεις των Θεών
Ή μήπως η πειραματική δοκιμασία
Στων ουδετέρων τις συσκοτιστικές επιθυμίες
Ξεψυχάει το παραλήρημα
Της δολίας παραβάσεως,
Όρκος ψευδής,
Παρότρυνση και εξορκισμός,
Δαίδαλος παραπλανητικών επιχειρημάτων
Και κανόνων καθιερωμένων,
Δευτέρα φύσις
Απόπειρας απεγνωσμένης.
Κληροδότησαν τις προσδοκίες του μέλλοντός μας
Οι ομφαλοσκόποι με τις λευκές μπλούζες…
Την μεγαληγορία των προκαθημένων
Και των αλχημιστών την ουτοπία
Μας αποπλάνησαν οι επικυρίαρχοι
Και μας εγκατέλειψαν απερίβλητους
Υπήκοους σ΄έναν κόσμο άπειρο,
Κεκοσμημένο,
Όπως τον φαντάστηκαν
Οι δημεγέρτες και οι κομπογιαννίτες…
Δευτέρα 28 Απριλίου 2008
ΠΑΣΧΑ ΕΛΛΗΝΩΝ
Ο αγωνιστής Ελληνικός λαός, που εμείς οι βολεμένοι (;) νεοέλληνες τον έχουμε ξεχάσει, κατόρθωσε να επιβιώσει δια μέσω των αιώνων γιατί, όσο εξωπραγματικό κι αν ακούγεται, νοιάστηκε περισσότερο για το αύριο και λιγότερο για το σήμερα.
Η χριστιανική διδασκαλία της Ανάστασης του Χριστού ήταν ό,τι καλύτερο και πιο συμβολικό μπορούσε να συνοδεύσει την χαρά των ανθρώπων, για νέα πνοή δημιουργίας.
Η ψυχική και πνευματική χαρά, από το θρησκευτικό γεγονός της Ανάστασης, συναντήθηκαν με την αναγέννηση της φύσης και δημιούργησαν το Ελληνικό Πάσχα.
Η Λαμπρή είναι η μεγαλύτερη γιορτή των Ελλήνων.
Ημέρα που συμβόλιζε στα σκοτεινά χρόνια της τουρκοκρατίας την Ανάσταση και την απολύτρωση του Ελληνισμού από τον οθωμανικό ζυγό, και την ελπίδα για ένα ζωντανό μέλλον μετέπειτα.
Τουφεκιές και μπουρλότα έριξαν με το πρώτο άκουσμα του «Χριστός Ανέστη» οι «απ' αιώνος δέσμιοι», όταν ήρθε η ώρα της ελευθερίας θέλοντας να κρατήσουν για πάντα μακριά το σκοτεινό πνεύμα της δουλείας που τους ήθελε σκλαβωμένους επί τέσσερις αιώνες.
Παράλληλα με τους εκφοβιστικούς θορύβους (κρότοι, πυροβολισμοί, σπάσιμο αγγείων κ.λπ.) που αποβλέπουν στη απόδιωξη των κάθε είδους δαιμονικών, το αναστάσιμο φως αποτελεί ένα δεύτερο μεγάλο στοιχείο, που συνοδεύει και πλαισιώνει την Ανάσταση.
«Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός», ψάλλει η Εκκλησία.
Το φως της Αναστάσεως είναι φως «καινούργιο», φως αναγέννησης.
Σβήνονται όλα μέσα στην εκκλησία και όλα ξανανάβουν από την Αναστάσιμη λαμπάδα.
Πέρα από την ψυχική και πνευματική χαρά, από το θρησκευτικό γεγονός της Ανάστασης του Χριστού, η αναγέννηση της ψυχής και του πνεύματος γιορτάζεται στο Ελληνικό Πάσχα.
Κατά πόσο, όμως, εμείς οι νεοέλληνες, βιώνουμε σήμερα το νόημα της Λαμπρής;
Είμαστε έτοιμοι για ένα αληθινό Ελληνικό Πάσχα ή μας αρκεί το εικονικό Πάσχα που συνήθως βιώνουμε τα τελευταία χρόνια του ευδαιμονισμού και της υπερκατανάλωσης που ζούμε;
Πάσχα σημαίνει άραγε να φορτώσουμε στη σχάρα του αυτοκινήτου μας την ηλεκτρική ψησταριά, το ποδήλατο του παιδιού και τις πλαστικές καρέκλες και να ξαμοληθούμε στις ακρογιαλιές, στα βουνά και στα λαγκάδια;
Μήπως έχουμε ήδη αρχίσει να ζούμε μόνο το περιτύλιγμα των παραδόσεών μας ξεχνώντας το περιεχόμενό τους;
Μήπως οδεύουμε με ολοένα ταχύτερους ρυθμούς προς την δυτικού τύπου ψευδαίσθηση του πολιτισμού;
Προς τον μελαγχολικό πολιτισμό της τηλεόρασης των ριάλιτι σόου, τον απρόσωπο κόσμο των γραπτών τηλεφωνικών μηνυμάτων, τον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας, της μουσικής βαρβαρότητας, της πολιτικής αμετροέπειας και του ευτελισμού των ηθικών αξιών;
Μήπως έχουμε ήδη αποδεχθεί άνευ όρων τον θρίαμβο του περιττού και την επικράτηση της μετριότητας;
Μήπως «δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα», όπως λέει κι ο ποιητής,
«προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα;»
Ένα θαύμα που θα μας απαλλάξει από το μίζερο σήμερα που ζούμε και θα μας οδηγήσει σ΄ ένα αναστάσιμο αύριο ελπίδας και απολύτρωσης;
Σ’ ένα υπέροχο αύριο που όλοι περιμένουμε και που ποτέ δεν έρχεται;
…………………………………………………………………………………………………………………………
Φταίει άραγε η εποχή της παγκοσμιοποίησης που μετέτρεψε τα όνειρά μας σε εφιάλτες;
Φταίει ο άνεμος της παγκοσμιοποίησης που κοντεύει να γίνει θύελλα που θα μας πάρει και θα μας σηκώσει;
Ή μήπως ο θεάνθρωπος άλλαξε γνώμη και δεν έχει διάθεση πλέον να θυσιάζεται για τη σωτηρία του ανθρώπου;
Μονάχα εμείς φταίμε και κανένας άλλος. Εμείς που παύσαμε να ελπίζουμε και να ονειρευόμαστε…
Εμείς που ξοδεύουμε άσκοπα το αύριο των παιδιών μας για συντηρήσουμε το δικό μας άγονο σήμερα…
Εμείς που αμαχητί παραδώσαμε τα όπλα, επειδή στην εποχή μας έλειψαν οι μπροστάρηδες και πέθαναν οι ιδεολογίες…
Εμείς που συμβιβαστήκαμε με την νέα τάξη πραγμάτων και υποταχθήκαμε μετά χαράς στη δύναμη του χρήματος και στους νόμους της αγοράς…
Εμείς που μεταλλαχθήκαμε από πολίτες σε ψηφοφόρους…
Εμείς που δεν τολμήσαμε να γκρεμίσουμε τη ζωή μας για να την φτιάξουμε από την αρχή, αξιοποιώντας την πείρα που αποκομίσαμε από την οδυνηρή διαδρομή μας.
Ήμαστε, όμως, «έτοιμοι» και «θαρραλέοι» για ένα νέο Ελληνικό Πάσχα; Λιγάκι δύσκολο το βλέπω.
Και είναι κρίμα που οι Έλληνες, ο λαός που έχει καταγεγραμμένα στην ιστορία του άπειρα «Πάσχα», να βρίσκονται στις μέρες μας σε μια ατέλειωτη Μεγάλη εβδομάδα, που δε λέει να οδηγήσει στο Μεγάλο Σάββατο της Ανάστασης και της Αναγέννησης…
Ο χρόνος είναι σκληρός και αδυσώπητος όταν προπορεύεται, αλλά μαρτυρικός και ανελέητος όταν δε λέει να έρθει. Μα είναι βέβαιο πως κάποτε θα έρθει για να μας αφυπνίσει από το λήθαργο της ευρωνάρκωσής μας…
Αν πάλι νοιώθουμε πως αρκετά έχει ήδη καθυστερήσει αυτό το «Πάσχα», ας αρχίσουμε να ετοιμάζουμε από τώρα το βεγγαλικά και τις κροτίδες για να ηχήσουν το βράδυ της Ανάστασης που θα ξημερώσει ξανά το Πάσχα των Ελλήνων…
Σάββατο 19 Απριλίου 2008
ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Αγαπητέ κύριε Kλυνν
Είμαι φανατικός φίλος της μικρής οθόνης. Παρακολουθώ ανελλιπώς όλα σχεδόν τα κανάλια, αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαι και ιδιαίτερα ευχαριστημένος από την εν γένει ποιότητα της Ελληνικής Τηλεόρασης. Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το πρόβλημα των προγραμμάτων της ελληνικής τηλεόρασης;
Kατά την άποψή μου το πρόβλημα της Eλληνικής τηλεόρασης είναι πως θα βρει να παρουσιάσει κάτι το ενδιαφέρον μεταξύ των διαφημίσεων.
Aγαπητέ κύριε Kλυνν
Πριν από λίγες μέρες διάβασα στις εφημερίδες μια πολύ ενδιαφέρουσα στατιστική, σύμφωνα με την οποία το 94% των ελληνικών νοικοκυριών έχει τηλεόραση, το 72% έχει πλυντήριο και μόλις το 41% έχει μπάνιο. Εσείς πώς σχολιάζετε αυτό το γεγονός;
Δε νομίζω ότι χρειάζεται να το σχολιάσω. H στατιστική δείχνει από μόνη της, ολοκάθαρα, ότι η πλύση εγκεφάλου στη χώρα μας έρχεται πρώτη και με μεγάλη, μάλιστα, διαφορά.
Aγαπητέ κύριε Kλυνν
Eίμαι 45 ετών και εδώ και ένα χρόνο περίπου, έχω σχέσεις με μια κοπέλα που είναι κατά 20 χρόνια νεότερή μου. Kι ενώ εγώ της παρέχω τα πάντα, σπίτι, αυτοκίνητο, ακριβά φορέματα, διασκέδαση κλπ… κλπ… και επανειλημμένως της έχω πει τι σκέφτομαι γι αυτήν, αυτή ποτέ δε μου ΄χει πει τι σκέφτεται για μένα. Μπορείτε να μου πείτε το γιατί;
Ίσως η κοπέλα δε θέλει να σας προσβάλλει.
Aγαπητέ κύριε Kλυνν
Eίμαι 55 ετών και είμαι παντρεμένος 22 χρόνια. Πριν από ένα μήνα όμως, η γυναίκα μου με εγκατέλειψε και πολύ φοβάμαι ότι δε θα ξαναγυρίσει κοντά μου. Aν συμβεί κάτι τέτοιο, μπορείτε να μου πείτε, πως θα ζήσω χωρίς αυτήν;
Tο βέβαιο είναι ότι χωρίς αυτήν θα ζήσετε πολύ φθηνότερα.
Είμαι φανατικός φίλος της μικρής οθόνης. Παρακολουθώ ανελλιπώς όλα σχεδόν τα κανάλια, αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαι και ιδιαίτερα ευχαριστημένος από την εν γένει ποιότητα της Ελληνικής Τηλεόρασης. Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το πρόβλημα των προγραμμάτων της ελληνικής τηλεόρασης;
Kατά την άποψή μου το πρόβλημα της Eλληνικής τηλεόρασης είναι πως θα βρει να παρουσιάσει κάτι το ενδιαφέρον μεταξύ των διαφημίσεων.
Aγαπητέ κύριε Kλυνν
Πριν από λίγες μέρες διάβασα στις εφημερίδες μια πολύ ενδιαφέρουσα στατιστική, σύμφωνα με την οποία το 94% των ελληνικών νοικοκυριών έχει τηλεόραση, το 72% έχει πλυντήριο και μόλις το 41% έχει μπάνιο. Εσείς πώς σχολιάζετε αυτό το γεγονός;
Δε νομίζω ότι χρειάζεται να το σχολιάσω. H στατιστική δείχνει από μόνη της, ολοκάθαρα, ότι η πλύση εγκεφάλου στη χώρα μας έρχεται πρώτη και με μεγάλη, μάλιστα, διαφορά.
Aγαπητέ κύριε Kλυνν
Eίμαι 45 ετών και εδώ και ένα χρόνο περίπου, έχω σχέσεις με μια κοπέλα που είναι κατά 20 χρόνια νεότερή μου. Kι ενώ εγώ της παρέχω τα πάντα, σπίτι, αυτοκίνητο, ακριβά φορέματα, διασκέδαση κλπ… κλπ… και επανειλημμένως της έχω πει τι σκέφτομαι γι αυτήν, αυτή ποτέ δε μου ΄χει πει τι σκέφτεται για μένα. Μπορείτε να μου πείτε το γιατί;
Ίσως η κοπέλα δε θέλει να σας προσβάλλει.
Aγαπητέ κύριε Kλυνν
Eίμαι 55 ετών και είμαι παντρεμένος 22 χρόνια. Πριν από ένα μήνα όμως, η γυναίκα μου με εγκατέλειψε και πολύ φοβάμαι ότι δε θα ξαναγυρίσει κοντά μου. Aν συμβεί κάτι τέτοιο, μπορείτε να μου πείτε, πως θα ζήσω χωρίς αυτήν;
Tο βέβαιο είναι ότι χωρίς αυτήν θα ζήσετε πολύ φθηνότερα.
Τρίτη 15 Απριλίου 2008
ΑΛΛHΛOΓPAΦIA
* Αγαπητέ κύριε Kλυνν
Διάβασα προ ημερών στις εφημερίδες ότι οι Αμερικανοί σκοπεύουν να πάνε σύντομα στον πλανήτη Άρη. Θα ήθελα, αν επιθυμείτε βέβαια, να σχολιάσετε το γεγονός.
* Ελπίζω να πάνε όλοι μαζί και να μείνουν για πάντα εκεί, μπας και ησυχάσουμε κι εμείς, επιτέλους...
* Αγαπητέ Χάρρυ
Είμαι ανύπαντρη και πριν από λίγες μέρες είδα στον ύπνο μου ρύζι. Μήπως αυτό σημαίνει γάμο;
* Αν είσθε είκοσι έως εικοσιπέντε ετών ίσως σημαίνει γάμο. Αν, όμως, είσθε πάνω από τριανταπέντε σημαίνει, μάλλον, ρυζόγαλο.
Παρασκευή 28 Μαρτίου 2008
ΚΕΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΣΗΣΙΣ
Eπειδής να πούμε, τη σήμερον ημέρα πολύ το νταβαντούρι περί απεργίαι, ταλαιπωρία του κοινού, κίνδυνος της δημόσιας υγείας και άλλα μπουρμπούτσαλα, δεν ημπορεί να πούμε η πάσα μία κερία κι ο πάσα ένας ομιλάω και σκοτώνω, να μας τη βγαίνει στη στροφή από τελεόραση, φημερίδα και άλλα παρεμφερές και να μας κάνει το κεφάλι γκάιντα, αυτό είναι το σωστό, εκείνο δεν είναι κι έτσι έπρεπε να γίνει και γιατί δεν παρεμβαίνει η κυβέρνησις και δεν υπάρχει ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας και του μπογιατζή ο κόπανος...
Kαι επειδής δε γουστάρω να ομιλάω εκτός αγώνος περί ανέμων και ιδρυμάτων, αναφέρομαι εις το θέμα απεργίαι εις τα ηλεκτρικά, εις τα μέσα μαζική μεταφορά και εις το θέμα απεργίαι των υπαλλήλων καθαριότητος, καθότι τα μέσα κατ’ επανάληψιν εμφανίζουν τους εργαζομένοι ως άτομα ανεύθυνα και μη έχοντα κενωνικήν συνείδησιν. Kλάμα η κυρία, επειδής, λέει, ταλαιπωρείται το κοινόν...
Και καλά για τις απεργίες στη ΔΕΗ που τη βγάζεις με το κερί, αλλά με την ευκαιρία μαθαίνεις να διαβάζεις με το τυφλό σύστημα…
Ουδέν κακόν αμιγές κακού που είπε κι ο αρχαίος ημών πρόγονος και τον κάνανε δρόμο στην Αθήνα…
Ποίον κοινόν, όμως, ταλαιπωρείται να πούμε από τας απεργίας των λεωφορείων; Kαι σιγά να πούμε την ταλαιπωρία... Παγαίνει να πούμε στη στάση ο χλιμίντζουρας και του λένε, λεωφορείον γιοκ... Eντάξει, ρε παιδιά, τους λέει αυτός και την ξανακάνει πίσω για το σπίτι ή την αράζει στο διπλανό καφενείο και χτυπάει δυο μπουγάτσες κι ένα γαλακτομπούρεκο... Πού την είδατε ρε, την αγανάκτησις και τα τοιαύτα;
Ύστερα να πούμε και τι έγινε αν περπατήσουμε και λίγο; Θα μας λυθεί ο αφαλός; Eδώ στο γιατρό πας και σου λέει ο άνθρωπος, να περπατάτε. Yπάρχει ρε καλύτερο πράμα από το περπατάειν; Pίξε να πούμε λίγο περπάτημα να σου φύγουν τα πάκια και οι πατσές... Έχουμε γίνει όλοι σα χύτρες ταχύτητος από το άραγμα.
Kαλά ρε, όλα για την πάρτη μας να πούμε; Δια τα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων, η σημαία μεσίστιος και κάνουμε την πάπια; Oι ανθρώποι από τις 365 μέρες το χρόνο απεργούνε τις 150 και καμιά κότα δε συγκινήθηκε να πει, για κάτσε ρε φίλε τι γίνεται ’δω, πως τη βγάζουν οι ανθρώποι;
Kαι έρχομαι εις το θέμα αποκομιδή σκουπιδιών. Kαλά, εδώ είναι που πέφτει η χοντρή η εκμετάλλα, καθότι το σκουπίδι, σκουπίδι είναι και ως σκουπίδι να πούμε, η ευαισθησία μεγαλύτερη, όπερ κι η εκμετάλλα μεγαλύτερη.
Eκμετάλλα και παραπληροφόρησις.
Kατ’ αρχήν, να πούμε, βγαίνουν και λένε οι μακαντάσηδες, συνεχείς αι απεργίαι των υπαλλήλων καθαριότητος και συνεχείς οι στάσεις εργασίας και ξανά συνεχείς και βάλε τα κουκιά να βράσουν...
Που τις είδατε, ρε τσόφλια, τις συνεχείς; Oι ανθρώποι απεργούνε μέρα παρά μέρα... Συνεχείς είναι αυτό; Kαι αρωτάω, δεν είναι αυτό παραπληροφόρησις; Δεν είναι κατασυκοφάντησις; Aλλά εκεί να πούμε που πέφτει η χοντρή κλάψα και γίνεται της αλεπούς ο θάνατος είναι η ευαισθησία που πιάνει ορισμένοι δια την δημόσιαν υγείαν και τραβάτε μου τα βυζιά να κατεβάσω γάλα...
Kαλά, είναι να τρελαίνεσαι, δηλαδή, με την υποκρισία και την αναλγησία της άρχουσας τάξης. Kινδυνεύει λένε οι έτσι η υγεία των παιδιών μας! Σιγά ρε, μη βγάλετε κανένα δάχτυλο. Ποια υγεία των παιδιών σας κινδυνεύει κι από τι; Eπειδής, δηλαδή, μένουν κανά δυό μέρες, άντε μια βδομάδα, το πολύ - πολύ ένα μήνα τα σκουπίδια στο δρόμο; Eδώ ρε, σε άλλες πόλεις στη Zάμπια και στο Πακιστάν για παράδειγμα, τα σκουπίδια είναι μόνιμα και κανένα παιδί να πούμε δεν έπαθε τίποτα. Ίσα, ίσα που φλομώσανε οι ανθρώποι στο παιδομάνι. Τρακόσα εκατομμύρια είναι ρε, οι Πακιστανοί κι οι γυναίκες τους γεννοβολάνε σαν κουνέλες μέσα στα σκουπίδια. Πάθανε τίποτα τα παιδιά των Πακιστανών;
Tί δηλαδή, τα δικά μας τα παιδιά είναι καλύτερα από τα δικά τους; Pε, δεν κόβετε το παραμύθι περί την υγεία των παιδιών λέω ’γω... Ύστερα, να πούμε, βγαίνουνε κάτι άλλοι στις εφημερίδες κι αμολάνε τις κοτσάνες τους κι όποιον πάρει ο χάρος...
“ Tα νερά της βροχής παρέσυραν τα σκουπίδια και η Αθήνα έγινε μια τεράστια χωματερή ”
Kαι ποιος φταίει γι αυτό, ρε κνόδαλα, οι εργαζομένοι; Kαι τη βροχή στην πλάτη των εργαζομένων θα τη φορτώσουμε; Kαι οι κερίες και οι κύριοι που κόπτονται για την υγειά μας και την αισθητικήν της πόλεώς μας, γιατί περικαλώ όταν κατεβάζουνε τα σκουπίδια τους δε δένουνε γερά τις σακούλες και γιατί δε μαζεύουνε τις ψωφόγατες και τα βρωμόσκυλά τους που πάνε και τις ξεσκίζουνε. Πάλι οι εγαζομένοι φταίνε, έτσι;
Kαλή η γιαγιά μου, αλλά αν είχε γένια θα ’τανε παππούς...
Έτσι είναι, όλα για την πάρτη μας κι ας τους άλλους να κουρεύονται... Kαι μετά σου λένε για ευαισθησία και κενωνική συνείδηση!
Bάλε τα λάχανα να βράσουν δηλαδή...
Δευτέρα 24 Μαρτίου 2008
ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΛΛΑΔΟΣ
.jpg)
ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΜΕΛΗ ΣΤΟ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΛΛΑΔΟΣ
http://www.el-pontos.blogspot.com
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ
Εμείς οι Πόντιοι της Ελλάδος «οι μετέχοντες της ελληνικής παιδείας», με δηλωμένη τη θέλησή μας να καθορίζουμε τις τύχες μας…
Εμείς οι Πόντιοι ως άτομα παραγόμενα από την ιστορία που επιβιώσαμε των γενοκτονιών και των «εθνικών κρατών» και διατηρήσαμε την ιστορικότητα και την Ελληνικότητά μας επί 2.700 χρόνια χωρίς πιστοποιητικά και αστυνομικές ταυτότητες…
Εμάς τους Ποντίους που για 85 ολόκληρα χρόνια το συμφέρον του Εθνικού μας κράτους, που χρόνια τώρα σπαταλιέται σε μια μίζερη και αδιέξοδη ελλαδοκεντρική αυτολαγνεία, συνεχίζει να μας θεωρεί ιστορικά απολιθώματα αρνούμενο πεισματικά να συμπεριλάβει στις σελίδες της Ελληνικής Ιστορίας την Ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού…
Εμείς οι Πόντιοι που πιστεύουμε ότι «κάθε λαός έχει δικαίωμα να απαιτεί με επιμονή την επίσημη αναγνώριση από τις αρμόδιες αρχές των εγκλημάτων και αδικιών που διαπράχτηκαν σε βάρος του. Αναγνώριση που είναι ένας ουσιαστικός τρόπος πάλης ενάντια στη μάστιγα της γενοκτονίας…»
Εμείς οι Πόντιοι πιστοί στο ψήφισμα των προσφύγων της 21-1-1923 που θεωρεί ότι «...η Ανταλλαγή...πλήττει καίρια την παγκόσμια συνείδηση και την παγκόσμια ηθική...είναι αντίθετη προς τα ιερότερα δικαιώματα του ανθρώπου, της ελευθερίας και ιδιοκτησίας...το σύστημα της Ανταλλαγής αποτελεί νέα και κεκαλυμμένη μορφή αναγκαστικού εκπατρισμού και αναγκαστικής απαλλοτρίωσης που κανένα κράτος δεν έχει το δικαίωμα να θέσει σε εφαρμογή παρά τη θέληση των πληθυσμών..."
Εμείς οι Πόντιοι ιδρύσαμε στις 4 Φεβρουαρίου 2007 το ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΛΛΑΔΟΣ με κύριους σκοπούς τη διεθνοποίηση της Ποντιακής Γενοκτονίας, την ενσωμάτωση της Ιστορίας του Ποντιακού Ελληνισμού στα βιβλία της Ελληνικής Ιστορίας, τη δημιουργία Ποντιακών σχολείων εκεί όπου υπάρχουν ικανοί Ποντιακοί πληθυσμοί, την ίδρυση Πανεπιστημιακής έδρας Ποντιακού Ελληνισμού, τη διατήρηση της Ποντιακής πολιτιστικής κληρονομιάς, των ηθών και των εθίμων μας και την αλληλεγγύη μεταξύ των μελών του κινήματός μας.
Το Ποντιακό ζήτημα δεν είναι ένα θέμα της ιστορίας ή των μουσείων. Είναι ένα ζωντανό ζήτημα με εθνικές και διεθνείς διαστάσεις, το οποίο οι εξελίξεις στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, του παρευξείνιου χώρου και ολόκληρης της Ευρώπης το καθιστούν επίκαιρο ως θέμα δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ελευθερίας, αξιοπρέπειας.
Μένει λοιπόν στα ζωντανά κινήματα και στις δυνάμεις των Ποντίων να το επαναφέρουν στο προσκήνιο.
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
Ιδρυτής του κινήματος
ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΜΕΛΗ ΣΤΟ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΛΛΑΔΟΣ
(Συμπληρώστε τη φόρμα που υπάρχει στο διαδίκτυο, στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.e-kalamaria.gr/el-pontos ή στείλτε μας e-mail στη διεύθυνση:klynn@otenet.gr ή στείλτε μας επιστολή με το όνομα, τη διεύθυνση και το τηλέφωνό σας στην ταχυδρομική διεύθυνση: ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ Πασαλίδη 90-92, Καλαμαριά 55 131
14 ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΜΑΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ (ΠΟΝΤΙΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ) ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ 10.000!
Σάββατο 22 Μαρτίου 2008
ΤΟ ΠΙΑΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα με την ακρίβεια σε λίγο δε θα μαγειρεύουμε πια σε κατσαρόλα. Θα εφαρμόζουμε την μέθοδο της αυθυποβολής. Φοβερή μέθοδος, σας την προτείνω. Δεν έχετε ακούσει που λένε, αυτός κάτι μαγειρεύει στο μυαλό του σήμερα; Έτσι θα μαγειρεύετε από ’δω και πέρα, με το μυαλό.
Δευτέρα, Tρίτη, Tετάρτη θα μαγειρεύετε με το μυαλό σας όσπρια.
Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο ψάρια και κρέατα.
Aν θέλετε να μαγειρέψετε μπακαλιάρο πρέπει να το σκέφτεστε από την Κυριακή για να τον μαγειρέψετε την Δευτέρα. O μπακαλιάρος, ως γνωστόν, θέλει και μία μέρα μούλιασμα.
Πέμπτη 20 Μαρτίου 2008
ΣΙΓΑ... Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ!
24 MAΡΤΙΟΥ 2008… Η ΕΙΔΗΣΗ!
Ποντιακό ζήτημα και πολιτική «στρουθοκαμηλισμού»
Σάλος για τον ομαδικό τάφο Ποντίων στη Σαμψούντα της Τουρκίας
Παλιές πληγές ανοίγει ο τυχαίος εντοπισμός ομαδικού τάφου σε χωριό της Σαμψούντας στην Τουρκία. Τα οστά που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια εργασιών σε σχολείο του χωριού Γιιαζισιλάρ, εκτιμάται ότι ανήκουν σε Έλληνες της περιόδου των διωγμών, ενώ εκπρόσωποι Ποντιακών συλλόγων ζητούν να αναγνωριστεί η Γενοκτονία των Ποντίων. Σύμφωνα με το Τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων ΙΧΑ οι εργάτες πέταξαν τα οστά στο ποτάμι της περιοχής.
Το 1916 μελετημένο Τουρκικό σχέδιο προέβλεπε την άμεση εξόντωση ανδρών ηλικίας απο 16 μέχρι 60 ετών. Η αποστολή εξόντωσης με σφαγές εφαρμόστηκε κυρίως στις περιοχές της Σαμψούντας και της Πάφρας. Σύμφωνα με τον Ιστορικό Κωνσταντίνο Φωτιάδη «τέτοιους ομαδικούς τάφους θα βρούμε κι άλλους, αν η Τουρκία θέλει να αναγνωρίσει τα εγκλήματα που διέπραξε». Ο κάτοικοι του χωριού όπου βρέθηκε ο ομαδικός τάφος, υποστηρίζουν ότι υπάρχουν και ερείπια από τέσσερις Ελληνικές εκκλησίες. Μία απ’ αυτές βρισκόταν εκεί, που σήμερα έχει κατασκευαστεί το σχολείο. Οι ιστορικοί δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο, στο σημείο να βρισκόταν και χριστιανικό νεκροταφείο.
25 Μαρτίου 2008
Η ανακάλυψη ομαδικού τάφου στη Σαμψούντα, που πιστεύεται ότι ανήκει σε Έλληνες Ποντίους της περιόδου των διωγμών από τους Τούρκους, φέρνει πάλι στην επικαιρότητα την παθητική Ελληνική πολιτική σε ότι αφορά στο Ποντιακό ζήτημα.
Σε μια εποχή που φτάσαμε να «βομβαρδιζόμαστε» από Αλβανούς, Σκοπιανούς, αλλά και Τούρκους, για υποτιθέμενη καταπίεση μειονοτήτων στην χώρα μας, μήπως πρέπει να βγάλουμε από το «συρτάρι» της λήθης το θέμα της γενοκτονίας; Κατά τη γνώμη μου, το θέμα αυτό, πέρα από την συναισθηματική σημασία που έχει για όλο τον Ελληνισμό, έχει ταυτόχρονα και μείζονα εθνική σημασία.
Έχοντας απέναντι μας τις Τουρκικές συνεχείς προκλήσεις και διεκδικήσεις και λαμβάνοντας υπόψη το τεράστιο κόστος των εξοπλισμών που κυρίως οφείλετε στην λεγόμενη «εξ ανατολών απειλή», κρίνω πως πρέπει να αναρωτηθούμε ως πολίτες, για το τι συμβαίνει πραγματικά με την χώρα μας. Η Τουρκία, ζητά την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ελλάδα παρουσιάζει ως μόνο κώλυμα, το άνοιγμα των λιμανιών στην Βόρεια Κύπρο. Είναι ποτέ δυνατόν να επιτραπεί σε μια χώρα που δεν έχει ακόμα αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ποντίων και των Αρμενίων να μπει κάτω από μια στέγη, με τα κράτη, τα οποία υποτίθεται ότι έχουν ως «σημαία» τους την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Και το άλλο «καυτό» ερώτημα, είναι, γιατί αρνήτε πεισματικά να το πράξει; Ας αναρωτηθούμε απλά, αν θα απολάμβανε η Γερμανία όλα τα οφέλη των διεθνών σχέσεων που έχει, αν δεν είχε αναγνωρίσει τα Ναζιστικά εγκλήματα;
Πηγή: Alkimos archive
Τρίτη 18 Μαρτίου 2008
Η ΚΑΡΔΙΤΣΑ ΤΙΜΗΣΕ ΤΟΝ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ
Ο Γιώργης Χριστοφιλάκης Γ.Γ. της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων παρουσιάζει στο κοινό της Καρδίτσας το καλλιτεχνικό έργο του Χάρρυ Κλυνν
Ο Νομάρχης Καρδίτσας κ. Φώτης Αλεξάκος απονέμει τιμητική πλακέτα στον Χάρρυ Κλυνν
Την Τρίτη 18 Μαρτίου 2008 στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο της Καρδίτσας η Ενωση Πολιτιστικών Συλλόγων Καρδίτσας, το 24ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Καρδίτσας, η ιστορική πόλη της Καρδίτσας και ο Σύλλογος Ποντίων Καρδίτσας τίμησαν τον Χάρρυ Κλυνν για την «πολύτιμη προσφορά του στην τέχνη και στον πολιτισμό»
Για τον Χάρρυ Κλυνν και το έργο του (θεατρικό-καλλιτεχνικό-λογοτεχνικό και εικαστικό) μίλησε ο Γιώργης Χριστοφιλάκης Γ.Γ. της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.
Τιμητική πλακέτα και αναμνηστικά παρέδωσαν στον Χάρρυ Κλυνν ο Νομάρχης Καρδίτσας Φώτης Αλεξάκος και εκπρόσωπος του Συλλόγου Ποντίων Καρδίτσας.
Ο Χάρρυ Κλυνν παίρνοντας το λόγο ευχαρίστησε τους Καρδιτσιώτες για την «ξεχωριστή τιμή» που του κάνανε και με μια ημίωρη σατιρική αναφορά που διακοπτόταν κάθε τόσο από ηχηρά γέλια και αβίαστα χειροκροτήματα σχολίασε με το δικό του μοναδικό τρόπο την τρέχουσα επικαιρότητα…
Η βραδιά έκλεισε με τη Θεατρική Ομάδα Βραχναίικων, Ν. Αχαίας που παρουσίασε με επιτυχία τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη.
Λουλούδια και αναμνηστικά από τον Ποντιακό Σύλλογο Καρδίτσας
Σάββατο 1 Μαρτίου 2008
BLOG
Aυτό το post αναρτήθηκε πριν από ένα χρόνο (Φεβρουάριο του 2007)Τώρα που "ασθμαίνοντες" και "αραχτοί" ανακάλυψαν την αξία της επικοινωνίας, τον ελεύθερο λόγο, τη δημοκρατία των ιδεών και το φόβο της παρεκτροπής... το ξαναφέρνω στη βιτρίνα... Όλο και κάποιος περαστικός θα σταματήσει να χαζέψει... Και ύστερα, παρέα με τους δικούς του φόβους και τις δικές του ενοχές, θα συνεχίσει το δρόμο του...
Ανακατασκευάζω, θεωρώ, εκτιμώ, εξοστρακίζομαι, υποκύπτω.
Ανθρώπινη πληγή αιμάσσουσα .
Σκέψη επιθανάτιος αιμορραγούσα …
Η θεωρεία των αποσπασμάτων που ακροβατεί, η ενδοφλέβια αμφιβολία που μετεξελίσσεται σε διαμαρτυρία και ύστερα εκπορνεύεται και ασχημονεί…
Την ανθρώπινη αξιοπρέπεια εξυμνώ, στην έννοια της ελευθερίας υποκλίνομαι εξ ονόματος της ιδιάζουσας αυτοπροβολής, εξ ονόματος της άγνοιας και του φόβου της απόρριψης.
Καμία λειτουργία σκέψης και σπουδής δε με συνοδεύει, κανείς στοχασμός δε με ακολουθεί.
Πορεύομαι την οδό της κάθαρσης αυτοεκδιδόμενος, κατευθύνομαι προς την αδιέξοδο της άρνησης με βεβαιότητα και έπαρση και χωρίς αντίλογο κανένα εντοιχίζω την ένδεια της ύπαρξής μου σε χώρους μύχιους, σε δαιδαλώδεις ατραπούς αυτοπαρηγορίας και επαίνων.
Με γνωρίζεις, με αποδέχεσαι.Θεωρείς ύψιστο αγαθό τον τακτικισμό της επικοινωνίας. Στον ίδιο πυρήνα με εμένα συνυπάρχεις, στην ίδια φθορά προσώπων και πραγμάτων εγκαταλείπεσαι. Δεν έχει τέλος σ’ αυτό το πανηγύρι…
Οι πάγκοι των μεταπρατών υπερχειλίζουν εμπορευμάτων. Θα πάρει χρόνια να καταναλώσουμε τις προσφερόμενες έννοιες της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου…
Θα πάρει χρόνια να επανακτήσουμε ότι έχουμε απωλέσει…Θα πάρει χρόνια να κορεσθεί η διαμαρτυρία μας…
Θα πάρει χρόνια να μετεξελιχτεί η αυτοδικαίωσή μας σε λόγο.
Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2008
ΧΙΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
Tο χιόνι είναι ένα φυσικό φαινόμενο που παρατηρείται συνήθως όταν χιονίζει. Κατά κανόνα το χιόνι κάνει την εμφάνισή του στις βόρειες χώρες, ειδικότερα κατά την περίοδο των εορτών των Χριστουγέννων, εξ ου και τα περίφημα λευκά Χριστούγεννα ή χιόνια στο καμπαναριό κατά το ελληνικότερο, που λέει ο λόγος, γιατί τέτοιο πράγμα στην Αθήνα ποτέ δεν το είδαμε… Φέτος, όμως, μαζί με την «τριανταπεντάχρονη» και τον «εργατολόγο» έκανε την επίσκεψή του στην Αθήνα και το χιόνι.- Καλά πλάκα μου κάνεις, ρε Βασίλη, να δώσω τριάντα χιλιάρικα για να πάρω αλυσίδες; Τι να τις κάνω τις αλυσίδες, να δέσω την πεθερά μου;
- Η ΕΜΥ είπε ότι θα πέσει χιόνι ακόμα και στο κέντρο της Αθήνας…
- Σιγά μην αγοράσω αλυσίδες για να πάω στο Σύνταγμα, πλάκα μου κάνεις τώρα; Εξάλλου εγώ δε θα είμαι εδώ, φεύγω αύριο το μεσημέρι οικογενειακώς για Θεσσαλονίκη.
- Κι άμα κλειστείς στην εθνική οδό, κύριε Μιχαλάκη, τί γίνεται;
- Σιγά, ρε κινδυνολόγε , μην κλείσει κοτζάμ εθνική οδός επειδή θα ρίξει χιονόνερο στο κέντρο της Αθήνας…
Σα χιονόνερο ξεκίνησε, αλλά μετά του ’δωσε και κατάλαβε. Τα ξημερώματα ένα κατάλευκο σεντόνι είχε σχεδόν σκεπάσει τα πάντα.
- Μιχάλη, τρέξε χιόνισε… Καλέ, όλα είναι κατάλευκα, το ‘στρωσε, το ’στρωσε… - Πω, πω, χαμός έτσι όπως πάει θα σκεπάσει τα πάντα…
- Ωραία, θα ’χουμε μέχρι τη Θεσσαλονίκη μια διαδρομή μαγευτική… Λέω να ξεκινήσουμε τώρα που χιονίζει γιατί μπορεί να σταματήσει αργότερα… - Μπράβο, ρε Μάρω, ετοίμασε τα παιδιά και τη μάνα σου και ξεκινάμε…
Καλημέρα σας κυρίες και κύριοι Οι κυριότερες ειδήσεις της ημέρας. Συνεχίζονται οι σφοδρές χιονοπτώσεις στην Αττική και στην Εύβοια… Αποκλεισμένη η Εθνική οδός Αθηνών Λαμίας στο εκατοστό χιλιόμετρο… Τα εγκλωβισμένα ΙΧ σχηματίζουν ουρά πέντε χιλιομέτρων…
- Τι θες να κάνουμε, ρε Μάρω;
- Ξέρεις πόση ώρα είμαστε εγκλωβισμένοι;
- Λες να μην ξέρω; Μια στιγμή, βλέπω έναν πυροσβέστη… Κύριε πυροσβέστα , πότε βλέπετε να ανοίγει ο δρόμος;
- Ο δρόμος είναι κλειστός, κύριε, θα σπάσουμε το διαχωριστικό διάζωμα για να μπορέσετε να επιστρέψετε στην Αθήνα. Θα δυσκολευτείτε, όμως, γιατί βλέπω ότι δε φοράτε αλυσίδες…
Δε δυσκολεύτηκε ο Μιχάλης, του βγήκε η ψυχή! Κατά τις οχτώ το πρωί κατάφερε να φτάσει στο ύψος του Αγίου Στεφάνου.
- Μάρω, τηλεφώνησε στην αδερφή σου στο Άγιο Στέφανο ότι οδεύομε προς τα ’κει. Τα μάτια μου κλείνουνε από την κούραση και η βενζίνη όπου να ’ναι χτυπάει κόκκινο.
Μια ώρα κάνανε να διανύσουν ένα χιλιόμετρο, αλλά, τελικά, τα καταφέρανε.
- Μάρω, μπέστε μέσα, εγώ θα πεταχτώ εδώ γύρω μπας και βρω κανένα βενζινάδικο ανοιχτό.
- Σιγά, μην βρεις βενζινάδικο ανοιχτό με τέτοια κοσμοχαλασιά, εξάλλου ούτε δυο μέτρα δεν μπορείς να πας χωρίς αλυσίδες.
- Τι να σου πω, ρε Βασίλη, πολύ με γκαντέμιασες μ’ αυτές τις παλιοαλυσίδες… Τότε πετάξου εσύ που έχεις αλυσίδες και γέμισε κάνα δυο μπιτόνια…
- Και ποιος σου είπε ότι εγώ πήρα αλυσίδες;
Κατά την Τρίτη το πρωί σταμάτησε το χιόνι που πρόβλεψε ότι θα σταματήσει την Κυριακή η ΕΜΥ.
- Ρε Βασίλη, που είναι το αυτοκίνητό μου;
- Δίπλα στο δικό μου.
- Και που είναι το δικό σου;
- Εκείνο το άσπρο βουναλάκι το βλέπεις;
- Το βλέπω. - Από κει κάτω πρέπει να είναι…
- Πάω στο γκαράζ να πάρω ένα φτυάρι…
- Σιγά, τα σκαλιά είναι παγωμένα θα πέσεις και θα σπάσεις κάνα πόδι…
Το πόδι του, ευτυχώς, δεν έπαθε τίποτα. Την έβγαλε μόνο με δυο σπασμένα πλευρά κι ένα καρούμπαλο στο κεφάλι…
____________________________________________________________
Καλησπέρα σας, κυρίες και κύριοι Αποκλεισμένες παραμένουν πολλές περιοχές της Αττικής πέντε μέρες μετά την σφοδρή κακοκαιρία που έπληξε τον νομό Αττικής. Στον Άγιο Στέφανο, στο Καπανδρίτι, στο Κρυονέρι, και στην Εκάλη η κατάσταση είναι τραγική. Στην τηλεφωνική μας γραμμή έχουμε το κύριο Μιχάλη Αρναούτογλου που μας τηλεφωνεί από τον Άγιο Στέφανο. Σας ακούμε κύριε Αρναούτογλου
- Έχετε να προσθέσετε τίποτα ακόμα, κύριε Αρναούτογλου;
- Έχω, κύριε Ευαγγελάτο.
- Σας ακούμε.
- Εσείς έχετε αλυσίδες;
Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2008
AYΞHΣEIΣ
Έχουμε συνηθίσει πια τις αναγγελίες των αυξήσεων. Όταν βγαίνουν στην τηλεόραση και σου ανακοινώνουν αυξήσεις δεν τρέχει τίποτα… Νοιώθεις όπως όταν σου ξαναδείχνουνε την ταινία «ΤΟ ΞΥΛΟ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ »
Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2007
17
Επιστρέφω στη φυλακή μου. Στο βαθύ λάκκο της σιωπής.
Στον άνυδρο κάμπο των αναμνήσεων μεταφέρω τον ρέοντα χρόνο, τις θαμπές πομπές των μισθοφόρων ιδεολογημάτων, τις φτιασιδωμένες επιθυμίες των νυχτερινών αναζητήσεων, τις μυστικές συνάξεις των αφηγήσεων και των ιστορημάτων…
…Όταν σφίγγουν το χέρι ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο…
Επιστρέφω στο μέλλον, στη συντεταγμένη φυγή των ατάκτων, στην προέλαση των υποταγμένων.
Ανεμίζω το λάβαρο των χαμένων ιδεών και χωρίς δισταγμό αυτοχειριάζομαι, αυτοπυρπολούμαι μπρος στα έκπληκτα βλέμματα των επιτυχημένων, των ικανών και των εκλεγμένων…
…Όταν χαμογελάνε ένα μικρό χελιδόνι βγαίνει μέσα απ’ τα’ άγρια γένια τους…
Δεν έχει μάτια το πλήθος, δεν έχει νερό να πιει, αίμα να δώσει.
Δεν έχει ουρανό να σκεπάσει τα απομεινάρια των σκηνωμάτων, τα βαλσαμωμένα αγάλματα, τις προτομές των ηρώων και τα μαυσωλεία…
…Όταν σκοτώνονται η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλ…
Δεν έχει γυρισμό το μεγάλο ποτάμι.
Ρέει και χάνεται σε νεκρικές κοιλάδες, σε σκοτεινούς υπόγειους λαβυρίνθους, σε λεωφόρους με φώτα νέον και επιγραφές, σε εναύλιους χώρους με σκισμένες αφίσες και ξεθωριασμένα συνθήματα…
Όταν σκοτώνονται η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα...
…Δεν έχει γυρισμό το ταξίδι του χρόνου.
Στο κενοτάφιο του μέλλοντός μας διοργανώνουν σεμνή τελετή οι απελεύθεροι με ήχους βαρβαρικούς, λόγους πυρρίχιους και πυροτεχνήματα…
…Κάτου απ’ το χώμα, μες στα σταυρωμένα χέρια τους κρατάνε της καμπάνας το σκοινί…
Εικόνες που τρέχουν στον ουρανό σα σύννεφα που εγκυμονούν την καταιγίδα της λήθης, ήχοι που στροβιλίζονται και εφορμούν και μας ματώνουν τα τύμπανα, κραυγές που μας περικυκλώνουν και μας πολιορκούν…
…Προσμένουνε την ώρα, δεν κοιμούνται, δεν πεθαίνουν, προσμένουν να σημάνουν την ανάσταση…
Μόνη μας διαφυγή τα ξέφτια της χαμένης μας νεότητας, σελιδοδείκτες στο κλειστό βιβλίο του μέλλοντός μας που ξεχάσαμε στο σκονισμένο ράφι του σήμερα εδώ και 34 χρόνια…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)