Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

Η πρώτη τρόικα έμεινε 80 χρόνια




|γράφει ο Θωμάς Σίδερης / mediasoup

Ηθικός αυτουργός της πρώτης τρόικας ήταν ο Χαρίλαος Τρικούπης, ενώ της δεύτερης ο ορμώμενος εκ της Χαριλάου Τρικούπη -και εσχάτως, Ιπποκράτους- Γιώργος Παπανδρέου.

Η τρόικα μας επισκέφθηκε για πρώτη φορά το 1898 και η επίσκεψή της αυτή ήταν “αρμένικη βίζιτα” αφού κράτησε80 ολόκληρα χρόνια, μέχρι το 1978. Και το όνομα αυτής ήταν Διεθνής Οικονομική Επιτροπή, τη δε παρουσία της τη βάφτισαν απλώς “Έλεγχο”.

Στις θέσεις των σημερινών Σερβάας Ντερούζ, Πόουλ Τόμσεν και Κλάους Μαζούχ ήταν οι αείμνηστοι Τέστα (Γερμανός), Λετάν (Γάλλος) και Λόου (Άγγλος). Μόνο που οι κυβερνώντες εκείνης της περιόδου είχαν φανεί πιο χουβαρντάδες και για να μην ταλαιπωρούν τους υψηλούς επισκέπτες μας φρόντισαν να τους κτίσουν και ένα ξεχωριστό Μέγαρο. Διάλεξαν δε μία από τις καλύτερες τοποθεσίες, πίσω από το τότε παλάτι του Διαδόχου, που δεν ήταν άλλο από το σημερινό Μέγαρο της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Πρόκειται για το ακίνητο που σήμερα καταγράφεται στο Κτηματολόγιο της Προεδρίας της Δημοκρατίας και βρίσκεται στη συμβολή των οδών Βασιλέως Γεωργίου (τότε ονομαζόταν Διοχάρους) και Στησιχόρου και ανεγέρθηκε για τις ανάγκες της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής! Μάλιστα, η ανέγερσή του βάφτηκε με αίμα, αφού κατά την ανατίναξη φουρνέλου (1901) τραυματίστηκε ένας σαραντάχρονος εργάτης, δίνοντας αφορμή για συζητήσεις. Το 1978, όταν καταργήθηκε η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή, στεγαζόταν στην οδό Πατριάρχου Ιωακείμ, ενώ μία καλαίσθητη μεταλλική πινακίδα κοσμούσε την είσοδο του κτιρίου.

Το 1893, ο Χαρίλαος Τρικούπης κηρύσσει την περίφημη πτώχευση και τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1897, η Ελλάδα βγαίνει ηττημένη από τις εχθροπραξίες με την Τουρκία. Η γερμανική αυτοκρατορία, με σιδερένιο πείσμα και ακλόνητη βούληση, επιβάλλει στην Ελλάδα το διεθνή έλεγχο, ως όρο για την εξασφάλιση της ειρήνης. Η ελληνική Βουλή σπεύδει να  υπερψηφίσει τον νόμο ΒΦΙΘ και τον Απρίλιο του 1898 εγκαθίσταται και επισήμως στην Αθήνα η τρόικα της εποχής. Και από εκείνη τη χρονιά αρχίζει να γράφει με χρυσά γράμματα τη λαμπρή ιστορία της.

Το 1922, η κυβέρνηση του Δημητρίου Γούναρη, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες του στρατού που μαχόταν στη Μικρά Ασία, εξέδωσε 550 εκατομμύρια σε χαρτονομίσματα, χωρίς να ρωτήσει τους τροϊκανούς. (σ.σ. Η Μεγάλη Ελλάδα των τριών ηπείρων και των πέντε θαλασσών και οι συνεχόμενες πολεμικές επιχειρήσεις -από τους Βαλκανικούς πολέμους ακόμα- απαιτούσαν τεράστιους οικονομικούς κρουνούς, τους οποίους σε καμία περίπτωση δε διέθετε η χώρα). Η κίνηση του Γούναρη εξόργισε την τρόικα, που απαίτησε   «ζεστό» χρήμα από τον αρμόδιο υπουργό Οικονομικών Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη. Ο τελευταίος δεν πρόλαβε να αντιδράσει, αφού μαζί με τον πρωθυπουργό και τέσσερις ακόμη συναδέλφους του εκτελέστηκαν στο Γουδή. Καιμπορεί οι τότε πολιτικοί άνδρες να “δυσαρέστησαν” τους ελεγκτές, προθυμοποιήθηκαν όμως κάποιοι άλλοι να τους εξυπηρετήσουν.

Την 1η Μαΐου1932, ο Ελευθέριος Βενιζέλος κηρύσσει στάση πληρωμών, ως απόρροια της οικονομικής κρίσης του προηγούμενου χρόνου. Οι τροϊκανοί της εποχής επαναστατούν και πάλι και μαζί τους σχεδόν όλη η Ευρώπη αλλά και η Αμερική! Χαρακτηριστική είναι έκθεση που απέστειλε ο πρεσβευτής της Ελλάδος στο Λονδίνο (1935),γράφοντας: «Η συζήτησίς μου με τους εμπειρογνώμονας υπήρξεν εξόχως διαφωτιστική. Το Foreign Office πνέει μένεα εναντίον μας»!

Όπως αποκάλυψε ο Αλέξανδρος Σβώλος, το 1942, μεσούσης της Κατοχής, η βρετανική κυβέρνηση είχε δηλώσει εγγράφως προς τον πρόεδρο της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης Εμμ. Τσουδερό ότι ήταν σύμφωνη με την κατάργηση του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Όταν η ελληνική «Κυβέρνησις Εθνικής Ενότητος» βρισκόταν στην Ιταλία (Νοέμβριος1944) απέρριψε την άφιξη στην υπό απελευθέρωση Ελλάδα του Huge Jones, που ήταν ο τελευταίος προπολεμικός αντιπρόσωπος της Αγγλίας στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο των Αθηνών. Αποφασίστηκε να έρθει μόνο για την τακτοποίηση υπηρεσιακών θεμάτων, άποψη που ασπάστηκε και η βρετανική κυβέρνηση.

Στο μεταξύ, ο «Ελεγχος» εγκατέλειπε το ακίνητο της οδού Στησιχόρου και «βολευόταν» με την υπηρεσία του σε μικρότερες –αλλά εξίσου πολυτελείς– εγκαταστάσεις. Μετά την απελευθέρωση ήρθε στην Αθήνα ο Huge Jones και περιορίστηκε στην παράκληση να μην απολυθεί το προσωπικό και να μεταταχθεί σε δημόσιες υπηρεσίες. Έγιναν και οι συνεννοήσεις με τις υπηρεσίες για να παραληφθούν τα υπάρχοντα στις αποθήκες προϊόντα. Αλλά, ως εκ θαύματος, ο Έλληνας αντιπρόσωπος που παραβρέθηκε στη Διάσκεψη της Ειρήνης των Παρισίων (1946) συνηγόρησε υπέρ της παραμονής του«Ελέγχου», με αποκλεισμό μόνον της Ιταλίας. Έτσι, μας ξέμεινε πάλι Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος στην Αθήνα!

Αλλά η μακρά σειρά των διατυπώσεων που ζητούσε ο «Έλεγχος» προβλημάτιζε τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις. Υπουργεία και υπηρεσίες διαμαρτύρονταν διαρκώς για τις δυσχέρειες που παρουσιάζονταν στη διοίκηση με τα περίφημα «ένσημα» του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Μέχρι που ο Σοφοκλής Βενιζέλος, το 1951, από το βήμα της Βουλής δήλωνε πως ο «Έλεγχος» «θεωρείτο ουσιαστικώς κατηργημένος». Αλλά μόνον κατηργημένος δεν ήταν, αφού ταλάνισε την ελληνική οικονομία και πραγματικότητα για 27 ολόκληρα χρόνια ακόμη.

Το τέλος εκείνης της ογδοηκονταετούς περιπέτειας δόθηκε με νόμο που εξέδωσε ο αείμνηστος Θανάσης Κανελλόπουλος το 1978. Επιστρατεύοντας τη «σπιρτάδα» και το χιούμορ του στο έγγραφο που απέστειλε στη Βουλή έγραφε ότι με το νομοσχέδιο για τη διάλυση της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής όχι μόνον δεν προκαλείτο δαπάνη εις βάρος του Προϋπολογισμού, αλλά πραγματοποιούνταν οικονομίες περίπου τετρακοσίων χιλιάδων δραχμών που αντιστοιχούσαν στα έξοδα λειτουργίας της (ενοίκιο, κοινόχρηστα, φωτισμός, τηλέφωνα κ.ά.)

3 σχόλια:

donandre5ath.blogspot.com είπε...

η ασυγχώρητη αμαρτία αυτών των ανθρώπων-(σημερινών γνωστών αγνώστων εξουσιαστών-πρωθυπουργών)είναι ότι θανάτωσαν την -αθάνατη- ελπίδα .

Η ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΚΘΕΣΗ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΜΙΑΣ - ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ - ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΞΕΝΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ !!!!

ΚΙ ΟΜΩΣ ΣΥΝΤΑΧΘΗΚΕ ΤΟ 1947 !!!!

Αρχές του 1947 η αγγλική κυβέρνηση έχει ανακοινώσει στις ΗΠΑ πως αδυνατούσε πλέον να συνεχίσει τον ρόλο που είχε αναλάβει, δηλαδή τον ρόλο της ενίσχυσης της ελληνικής κυβέρνησης στον αγώνα της κατά της κομμουνιστικής επικράτησης στην Ελλάδα. Ο Αμερικανός πρόεδρος Τρούμαν προκειμένου να έχει ιδία άποψη για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα στέλνει το πρώτο τρίμηνο του 1947 τον Paul A. Porter ως επικεφαλής αμερικανικής αποστολής.
Στις 14 Φεβρουαρίου 1947 , μετά από έναν περίπου μήνα παραμονής στην Ελλάδα ο Paul A. Porter στέλνει επιστολή προς τον υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ W.L. Clayton με τις πρώτες εντυπώσεις του, γράφοντας μεταξύ των άλλων:
"Εδώ δεν υπάρχει κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ' αυτού υπάρχει μία χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα».
«Σε ολόκληρη τη χώρα, από τη μία άκρη στην άλλη, κυριαρχεί μία γκρίζα ανυπεράσπιστη, βαθιά έλλειψη πίστης για το μέλλον - μία έλλειψη πίστης που οδηγεί σε πλήρη απραξία στο παρόν. Οι άνθρωποι έχουν παραλύσει από την αβεβαιότητα και τον φόβο, οι επιχειρηματίες δεν επενδύουν, οι καταστηματάρχες δεν αποθηκεύουν προμήθειες».
Και συνεχίζει: «Η δημόσια διοίκηση είναι υπερβολικά εκτεταμένη. Οι χαμηλοί μισθοί προσαυξάνονται βάσει ενός εντελώς συγκεχυμένου συστήματος επιδομάτων, χάρη στα οποία μερικοί δημόσιοι υπάλληλοι κερδίζουν μέχρι και τέσσερις φορές περισσότερο από τον βασικό μισθό τους».
Για το ίδιο θέμα αναφέρει: «Ποτέ άλλοτε δεν έχω δει διοικητική δομή που να είναι τόσο απαράδεκτη. Απλούστατα, δεν είναι δυνατόν να βασιστεί κανείς ότι η δημόσια διοίκηση θα φέρει εις πέρας ακόμη και τις πιο απλές λειτουργίες μίας κυβέρνησης - την είσπραξη των φόρων, την εφαρμογή οικονομικών κανόνων, την επισκευή δρόμων.
Συνεπώς η δραστική μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης αποτελεί συνθήκη εκ των ουκ άνευ για την επίτευξη οποιουδήποτε άλλου αποτελέσματος στην Ελλάδα».

Για την εκτελεστική εξουσία : «Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει άλλη πολιτική εκτός από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος [.......] στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομιών μίας μικρής κλίκας που αποτελεί την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα».

Για τα οικονομικά συμφέροντα: «Τα ναυτιλιακά συμφέροντα βρίσκονται σε ιδιαιτέρα σκανδαλώδη θέση. Σήμερα η ελληνική εμπορική ναυτιλία βρίσκεται σε άνθηση και οι εφοπλιστές καρπώνονται τα κέρδη. Όμως η χρεοκοπημένη ελληνική κυβέρνηση δεν απολαμβάνει κανένα όφελος από όλο αυτό τον πλούτο. Οι αποδοχές των ναυτικών εξακολουθούν να εισρέουν στη χώρα, αλλά τα κέρδη των πλοιοκτητών παραμένουν, στην πλειονότητά τους, στο εξωτερικό».

Για την ντόπια νομενκλατούρα: «Η ομάδα πίεσης της καλής κοινωνίας - οι κομψοί κοσμοπολίτες που έχουν την έδρα τους στις Κάννες, στο Σαιν Μόριτς και στην αθηναϊκή πλατεία Κολωνακίου - θα ενεργοποιηθεί. Πολλοί από αυτούς είναι γοητευτικοί άνθρωποι που μιλούν εξαιρετικά αγγλικά και αδημονούν ειλικρινά να παρέχουν κάθε δυνατή βοήθεια στην αμερικανική αποστολή. Εντούτοις θα αποπειραθούν να προσεταιριστούν την αποστολή και να τη μετατρέψουν σε ένα εργαλείο διασφάλισης των προνομιών τους».

Για την αίτηση βοηθείας: «Αίσθησή μου είναι ότι το ελληνικό κράτος έχοντας υποβάλει αίτηση βοήθειας και εποπτείας, έχει θέσει, στο μέτρο αυτό, όρια στην ίδια του την εθνική κυριαρχία».

Ανώνυμος είπε...

Για πρώτη φορά ο Τρικούπης γίνεται Πρωθυπουργός το 1881,αμέσως μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα.Και οι εκλογές που κάνει το 1885 είναι τόσο άψογες, που οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον θεωρούν περίπου ...ηλίθιο που τις έχασε!Κυρίως ο Δεληγιάννης,που δεν περίμενε να τις κερδίσει γιατί κατά τα ειωθότα ανέμενε βία και νοθεία απο μέρους του Τρικούπη.Που είναι ο πρώτος Έλληνας πολιτικός που αποκηρύσσει δημοσίως τη βία και νοθεία,που ήταν έθιμο μέχρι τότε.
Λοιπόν το πρώτο που κάνει ο Δεληγιάννης όταν το 1885 γίνεται για πρώτη φορά Πρωθυπουργός,είναι να χαλάσει ότι είχε φτιάξει ο πολιτικός του αντίπαλος.Πρώτα πρώτα είπε πως δεν χρειάζονται προσόντα για να γίνει κανείς Δημόσιος Υπάλληλος,όπως έλεγε ο Χαρίλαος Τρικούπης,άποψη που ισχύει και στις μέρες μας.Στην συνέχεια αποφάνθηκε πως οι πολλοί φόροι κάνουν κακό στους Έλληνες.Ζήτω! οι Έλληνες κάτω απο τα μπαλκόνια.Εσένα θέλουμε!Το 1890,τις εκλογές τις κερδίζει πάλι ο Δεληγιάννης,που σχηματίζει πάλι κυβέρνηση.Κι αρχίζει έναν χωρίς προηγούμενο εξωτερικό δανεισμό,για να ταϊσει τους χαραμοφάηδες που διορίζει αβέρτα στο Δημόσιο.Μέχρι και ο Βσιλιάς αγανακτεί.Και τον παύει.Κι έτσι το 1892,ο Τρικούπης ξανάρχεται στα πράγματα,παραλαμβάνοντας απο τον Δεληγιάννη το πλήρες χάος.Η κυβέρνηση αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη που συσσώρευσε ο Δεληγιάννης,και ο Τρικούπης την 10η Δεκεμβρίου 1893,λέει στην Βουλή το περίφημο "ΚΥΡΙΟΙ,ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕΝ!"
Και στις εκλογές του 1895 ο αισχρός Δεληγιάννης του φορτώνει τη χρεωκοπία.Το τρικουπικό κόμμα καταποντίζεται,ο ίδιος ο Τρικούπης δεν εκλέγεται ούτε βουλευτής .Την επόμενη χρονιά,το 1896 πεθαίνει στις Κάννες.

Ανώνυμος είπε...

Για το παραπάνω σχόλιο Πηγη:
ΙΣΤΟΡΙΑ (κωμικοτραγική)του ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ.